Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding - update

13 september
Lees ter aanvulling op Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding het artikel van Christian Fiala, genoemd in noot 4 en 5: De aidsepidemie in Afrika is bedrog. Velen verdienen er hun brood mee. Waar is het verschenen? Tot mijn stomme verbazing in NRC-Handelsblad van 13 september 2008. Het is voor het eerst in jaren dat een gevestigd medium publicatie toestaat van een aidsdissident standpunt.

24 september
Op 20 september schreef hoogleraar Inwendige Geneeskunde Joep Lange in de NRC een reactie op het genoemde artikel van Fiala. Het stuk was, zoals hij zelf een dag eerder voor de VPRO-radio meldde, gekuist. Dat is maar goed ook, gezien de woedende en oninhoudelijke tirade die hij toen hield, inclusief de intussen gebruikelijke associatie van aidsdissidentie met fascisme ('holocaustontkenners').

Onderstaande reactie stuurde ik samen met voormalig biochemie-hoogleraar Wilhelm Godschalk naar de NRC, maar werd niet geplaatst:

Aids in Afrika ten onrechte geweten aan een virus

De publicatie in NRC-Handelsblad van Christian Fiala (13 september) is vooral opmerkelijk omdat media al lang niet meer gewend zijn critici van de officiële aidsopvatting aan het woord te laten. Dat is echter hoog nodig vanwege de vele onbeantwoorde vragen waar een deel van de wetenschappers, medici, onderzoeksjournalisten en vooral getroffenen zelf een antwoord op willen.

Met zichtbare tegenzin verweerde hoogleraar Inwendige Geneeskunde Joep Lange, die doorgaans elk debat met de zogeheten dissidenten afslaat, zich in deze krant (20 september) tegen de kritiek van Fiala. Blijkens zijn commentaar voor de VPRO-radio een dag eerder vreesde hij dat publicatie van Fiala’s artikel gevolgd zou kunnen worden door het aan het woord laten van holocaustontkenners. De nood moet wel erg hoog zijn om tot deze infame vergelijking te komen. Dissidenten ontkennen de desastreuze epidemie van ziekte en sterfte in Afrika natuurlijk niet en dat weet Lange maar al te goed. Zij verschillen ‘slechts’ van mening met de aanhangers van de officiële visie over de oorzaken van aids en de gewenste behandelingsmethode. Het is grote winst als eindelijk het open debat weer kans krijgt, waarbij een aantal cruciale vragen dienen te worden gesteld.

In de eerste plaats de bijna godslasterlijke vraag: bestaat hiv eigenlijk wel? Tot aan het aidstijdperk was het criterium daarvoor de zuivere isolatie van het betreffende virus, maar de ontdekker ervan, de Franse wetenschapper Luc Montagnier, heeft in 1997 uitdrukkelijk verklaard daar nooit in te zijn geslaagd. In het verlengde daarvan kan men zich de vraag stellen wat de hiv-tests meten. De wetenschappers Roberto A. Giraldo en Etienne de Harven kwamen in 2006 in hun analyse van de medische literatuur tot 63 (!) factoren die kunnen leiden tot een positieve testuitslag. Malaria en tuberculose, met jaarlijks tussen de 2 en 3 miljoen doden, horen daartoe. Dat de tests geen hiv detecteren, is nota bene letterlijk te lezen in de bijsluiters van testfabrikanten. Als de tests een onspecifieke reactie vertonen op de aanmaak van allerlei antistoffen, stelt dat ook de waarde van het testen in Afrika ter discussie.

Nog altijd een beperkt gedeelte van de zieken wordt getest. Dat leidt tot een tweede bezwaar, omdat – zoals Fiala ook al aangaf – symptomen als diarree, koorts en gewichtsverlies kenmerkend zijn voor verscheidene ernstige ziektes. Aids bestaat immers uit 29 officieel onderscheiden, reeds lang bestaande aandoeningen die zonder uitzondering ook seronegatieven treffen en geen nieuwe symptomen hebben voorgebracht. Knap lijken dan ook degenen die weten waarom, bij gebrek aan houvast van een betrouwbare test, hetzelfde verschijnsel nu eens een symptoom van aids is en dan weer van tuberculose, schistosomiasis, cholera of malaria.

Een derde punt betreft het bewijs dat hiv ook seksueel overdraagbaar is. Uit de zogeheten Padian-study uit 1997, een tien jaar durende observatie van paren die aan onveilige seks deden, bleek dat niet één seronegatieve uit de onderzoeksgroep het virus kreeg overgedragen door een positieve partner. In 2003 werden de resultaten gepubliceerd van een onderzoek onder 15.000 mensen in de Masaka regio in Oeganda, die werden voorgelicht over veilig vrijen en condooms kregen. Het aantal seksuele partners nam er door af evenals het aantal gevallen van syfilis en gonorroe. Het aantal nieuwe seropositieven daalde echter niet.

Wellicht de belangrijkste vraag voor Afrika is de relatie tussen seksueel gedrag en aids. De econome Eileen Stillwaggon, die overigens het oorzakelijk verband tussen hiv en aids onderschrijft, heeft in Aids and the Ecology of Poverty (2006) aangetoond dat het aantal seksuele contacten in Afrika gemiddeld lager ligt dan in de rijke landen en de gemiddelde leeftijd waarop men het eerste seksuele contact opdoet er hoger ligt. Dit werd bevestigd door een omvangrijk onderzoek in 59 landen, in november 2006 gepubliceerd in het medische tijdschrift The Lancet. Op basis van deze gegevens is de stelling dat aids door een seksueel overdraagbaar virus wordt veroorzaakt, onhoudbaar. Dan zou de grote epidemie immers in het Westen hebben plaatsgevonden, maar het geschatte percentage mensen met ‘hiv/aids’ ligt volgens UNAIDS overal onder de 1 procent. In Afrika is dat 6,1 procent.

Critici hebben steeds benadrukt dat aids een relatie heeft met armoede en in het bijzonder met ondervoeding, die verreweg de belangrijkste bedreiging vormt voor het menselijk immuunsysteem. Deze stelling nu valt wél te onderbouwen. Aan de staart van de zogeheten Human Development Index (HDI) van de Verenigde Naties vinden we bij de 25 armste landen er 24 in Afrika beneden de Sahara. Op plaats 25 van onderen staat veelzeggend genoeg Haïti, het land waarvan de immigranten destijds als aparte aidsrisicogroep werden gezien.

Wat na 25 jaar zo verbijstert, is dat vaststellingen als hierboven niet hebben geleid tot een herbezinning op de hiv-aidstheorie. Want welk belang kan er toch mee zijn gediend om critici niet gewoon bij het debat te betrekken?

26 september
Intussen is duidelijk geworden dat NRC-Handelsblad, wellicht geschrokken van de woedende reacties op het artikel van Fiala, toch maar een punt achter de aidsdiscussie heeft gezet. Ook diens eigen geplande weerwoord op de reactie van Joep Lange komt er niet meer in. Hoe beperkt ook, NRC doorbrak de ongeschreven code dat je engerds uit de hoek van de aidsdissidenten nooit een podium geeft. Voor eventjes maar, helaas. Het dagblad was wel zo beschaafd om bij de plaatsing van ingezonden reacties de ergste tirades eruit te halen. Een van die reacties kwam van de organisaties Stop Aids Now! en het Aids Fonds. Precies de slotzin van hun brief die zij op hun website plaatsten, werd geschrapt: ‘Het is verontrustend dat deze nonsens zoveel ruimte in uw krant krijgt.’

Erger waren de schunnigheden van Lange. Al eerder liet hij zich van zijn ware kant zien, in antwoord op de hieronder geformuleerde vraag. Patrick Savalle, die een groot aandeel had in de organisatie van een internet-aidsmaand, vroeg Lange in dat kader om een bijdrage aan de discussie:

Geachte heer Lange,

U bent een bekend AIDS-wetenschappers en ik neem aan dat u daardoor ook op de hoogte bent van de dissidente stroming in de AIDS-wetenschap. Welnu, ik ben na onderzoek tot de conclusie gekomen dat ik het dissidente standpunt behoorlijk overtuigend vind.

In maart publiceer ik op een grote Nederlandse weblog een serie artikelen waarin ik onder andere uitleg waarom HIV wel eens niet de oorzaak van AIDS hoeft te zijn en dat de huidige HIV-tests niet zo betrouwbaar zijn als wordt gedacht. Ik ben hiervoor niet over één nacht ijs gegaan, de artikelen zijn geschreven in nauwe samenspraak met enkele bekende wetenschappers en enkele 'ervaringsdeskundigen' (juist, AIDS-patiënten dus).

Ik heb voor de volledige voorlichting van de lezers ook gezorgd dat de gangbare theorie wordt verdedigd / gebracht. Graag zou ik ook een korte inhoudelijke reactie van u op één of twee van onze artikelen plaatsen. Mochten mijn artikelen u kunnen overtuigen van uw dwaling inzake het bestaan van het HIV, dan mag u dat natuurlijk ook opschrijven... Heeft u daar tijd voor en zin in? Nog liever zou ik u trouwens kort video-interviewen over dit onderwerp.

Met vriendelijke groeten,
Patrick Savalle

Waarna het volgende antwoord volgde:

Geachte heer Savalle,

Wilt u mij niet meer lastig vallen met dit soort kwalijke nonsens.

Voor de VPRO-radio (19 september) duidde Lange de boodschapper van het slechte nieuws, Fiala, aan als iemand met 'dubieuze antecedenten', die ‘niet weet waar hij het over heeft' en een 'onbenul' is. Hij zou ook geen onderzoeker zijn, zoals hij in de NRC werd aangeduid. Hier is Lange, laten we het netjes zeggen, niet goed geïnformeerd. Volgens hem is Fiala's artikel 'apekool', hij maakt zich schuldig aan 'opzettelijke verdraaiingen' en is 'blind voor de feiten'. De bewering dat de cijfers over aantallen aidsslachtoffers overdreven worden, is 'totale nonsens'. En dan uiteindelijk de ultieme beschuldiging dat aidsdissidenten fascisten zijn. Want hij vroeg zich af wat de volgende stap zou zijn, nu NRC een zo bedenkelijke stuk had geplaatst. Hij noemde het 'schandalig' dat de krant dat deed, want 'direct plaatsen ze ook nog iets waarin de Holocaust wordt ontkend'. Zijn ingezonden reactie moest dan ook gekuist worden van stoten onder de gordel.

In het VARA-televisieprogramma De Leugen Regeert van 26 september deed Lange het nog eens dunnetjes over. Opnieuw viel het woord holocaustontkenners en zijn betoog was buitengewoon geraffineerd. Hij combineerde in zijn redenering twee dingen. Eerst stelde hij dat Fiala een aanhanger is van de visie van Peter Duesberg dat hiv niet de oorzaak van aids is. Vervolgens beschrijft hij hoe vreselijk de situatie in Afrika is, met overal zieke en stervende mensen, en dat het toch wel immoreel is om dat te ontkennen. Maar dat kan niet allebei tegelijk: je kunt niet én andere oorzaken voor aids aanwijzen én ontkennen dat er aids is. Lange weet natuurlijk heel goed hoe vals deze voorstelling van zaken is.

We moeten het hebben over oorzaken en behandelingsmethoden. Maar het fatsoen ontbreekt in de aidswereld om te erkennen dat aidsdissidenten geen feestje bouwen op lijken.