(1) GroenLinks
12 oktober 2008
Dit is een dag nadat ik uiteindelijk ben weggevlucht van het internetdiscussieforum van GroenLinks. Midden in, zonder te weten wat voor eventuele reacties er op mijn laatste bijdragen verschenen, en in het stellige voornemen me er nooit meer te laten zien. Daarmee geef ik een aantal mensen wat ze vanaf het begin wilden: dat je je mond dichtpleistert. Soms is het goed om te stoppen, niet zozeer omdat het bijeenzoeken van materiaal voor steekhoudende inhoudelijke bijdragen erg tijdrovend is. Dat heb je er voor over, want er doen zich weinig gelegenheden voor om je zegje te doen. Wel omdat de prijs te hoog is als je je emotioneel uitgewoond voelt door persoonsgerichte aantijgingen.
Dat laatste heb ik aan mezelf te danken. Mij is nog altijd de professionele houding vreemd om te negeren wat genegeerd moet worden, met als gevolg dat ik me laat verleiden tot woedende tegenreacties. Aanleiding voor de discussie was het artikel van Christian Fiala in de NRC. Op enkelen na die een open en constructieve houding aannamen jegens mensen met wie ze het niet of niet geheel eens waren, manifesteerden er zich voornamelijk types met een denigrerende en haatdragende houding. Deels deden zij wat in de aidswereld gebruikelijk is: aandringen op het stoppen van debat. Want deze dissidenten dien je niet aan het woord te laten.
Wie zijn die dissidenten dan wel volgens hen? Leugenaars, bedriegers, mensen met een verborgen agenda, een kudde die internetfora onveilig maakt, niet helder van geest zijn, academische titels verzinnen, oproepen geen condooms te gebruiken, mensen medicijnen willen ontzeggen, met wie niet te praten valt, in grote complotten geloven, alle kansen hebben gehad om aan het woord te komen, horen tot ‘zwart gemaskerd’ extreem-rechts, vergelijkbaar zijn met holocaustontkenners, dezelfde benadering hebben als Geert Wilders jegens moslims of aanhanger zijn van Goebbels of Stalin – om maar een paar beweringen aan te halen. Tot in detail ga ik er maar niet op in, want het is te smerig om te citeren. Wie het wil nalezen, kan hier terecht.
Waarom doen deze mensen dat? Allereerst omdat ze geen inhoud hebben. Dat is jammer, want het officiële standpunt kan best verdedigd worden met argumenten die ik weliswaar verwerp maar nodig zijn voor een zinvol gesprek. En verder omdat ze zich iets kunnen veroorloven wat op geen enkel maatschappelijk terrein gepikt wordt: de vrijheid van meningsuiting afwijzen. Zij kunnen dat omdat ze zich behaaglijk kunnen koesteren in de wetenschap dat achter hen een machtig aidsestablishment staat dat deze totalitaire, anti-democratische houding collectief accepteert en propageert.
Zelf ben ik vele jaren geleden actief lid geweest van de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP). Daar stapte ik uit enkele jaren voor de vorming van GroenLinks, in 1989. Dat anderen deze weg insloegen is hun goed recht, maar als links heb ik die partij nooit beschouwd. Progressief-liberaal is waarschijnlijk de meest passende kwalificatie. Althans, dat dacht ik tot nu toe.
Deze aidsdiscussie laat zien dat dit liberale denken bij sommigen vermengd is geraakt met gedachtegoed waar we in de geschiedenis zulke slechte ervaringen mee hebben. Je ontwijkt de inhoud, gaat op de persoonlijke toer, dicht de tegenstander kwaadaardige eigenschappen toe, vertelt leugens en herhaalt ze tot ze als waarheid worden ervaren. Dan kunnen ze vervolgens, hopelijk figuurlijk, worden opgeruimd. Ik zal het onthouden als GroenLinks weer eens op de bres staat voor de vrijheid van meningsuiting. Ik geloof het niet meer.
Je vraagt je af waarom bijna niemand zich geroepen voelt de schending van dit fundamentele burgerrecht aan de kaak te stellen. Het gaat hier om de meest vergaande combinatie van censuur, intimidatie en vervolgingswaan uit de naoorlogse geschiedenis. Een open debat met de dissidenten zou normaal gesproken de meest effectieve manier zijn om op een nette manier van hen af te komen. Men staat immers zo sterk in de schoenen, want hiv-aids is toch ‘onomstotelijk bewezen’? Dat dat niet gebeurt, kan alleen maar betekenen dat men veel te verbergen heeft. En dat is de onnodige dood van ontelbaar velen.
Het uit de weg gaan van communicatie zal uiteindelijk mislukken. Misschien duurt het lang en misschien zal er nog maar één plek over zijn waar die ooit plaatsvindt: in de rechtszaal.
(2) Omkoping
Corruptie in de National Institutes of Health (NIH)
Uit: Celia Farber, Serious Adverse Events. An Uncensored History of Aids (2006)
Vertaling: Ton Geurtsen
De meest bekende aidsdissidente vakdeskundige is waarschijnlijk Peter Duesberg, die het eerste slachtoffer in de wetenschappelijk wereld werd van censuur en ontneming van onderzoeksgelden. Omdat hij gezien werd als de grootste bedreiging voor het hiv-dogma, werd ook gepoogd hem om te kopen. Hij vertelde zijn verhaal aan journaliste Celia Farber. Lees en huiver.
In 1994 belde een hooggeplaatste geneticus van het NIH (1), die tevens een vriend van Duesberg was, dr. Stephen O’Brien, hem op en zei dat hij hem dringend moest zien over een vakaangelegenheid. Hij kwam de volgende dag per vliegtuig vanuit Bethesda aan en de twee woonden een opera bij in San Francisco, alvorens te gaan zitten voor een gesprek. Duesberg had de hoop dat O’Brien goed nieuws kwam brengen, dat er misschien overwogen werd hem weer een toelage van het NIH toe te kennen. ‘Ik zei oké, wat is mijn grote verrassing’, herinnert Duesberg zich. ‘Zal ik weer een toelage krijgen? Dat was in die tijd iets waar ik me erg druk om maakte.
’In plaats daarvan haalde O’Brien een manuscript uit de binnenzak van zijn jas. Het had als kop: ‘Hiv veroorzaakt aids: de postulaten van Koch vervuld’ (2) en er stonden drie namen onder: Stephen O’Brien, Robert Gallo (3) en Peter Duesberg.
Opmerkelijk was dat de opdracht tot het essay was gegeven door John Maddox (4) van Nature. Als Duesberg alleen maar zijn handtekening zou zetten, smeekte O’Brien, kon hij alles terugkrijgen, weer aan de top staan, terugkeren in ‘de club’. O’Brien vertelde Duesberg dat, als hij het tekende, het artikel nog de volgende dinsdag ter perse zou gaan – dat hij onmiddellijk naar Londen zou vliegen en het aan Maddox zou overhandigen.
Zoals altijd beleefd, reed Duesberg met zijn vrouw Siggi Sachs zijn oude vriend naar het vliegveld en zei dat hij de zaak zorgvuldig aandacht zou geven. Hij wist al wat hij zou gaan doen. Hij zond het manuscript de volgende dag terug naar Londen, maar dit keer waren het twee artikelen. Het ene was het origineel, waaruit zijn eigen naam verwijderd was, en het tweede bestond uit zijn weerlegging. Geen van beide werd gepubliceerd en van Duesberg is de jaren daarna nooit meer iets in Nature verschenen.
Ik vroeg Duesberg of O’Brien werkelijk letterlijk zei dat het ondertekenen van het artikel zijn lot zou doen omkeren.
‘Ja, natuurlijk’, zei hij. ‘Hij zei dat ik weer geaccepteerd zou worden... Dat ik zulk goed werk had gedaan op het gebied van kanker en oncogenen (5) en dat zij mij allen daarom respecteerden, maar in het geval van aids was ik de weg kwijt. Daar had ik ongelukkigerwijze een tragische misrekening gemaakt die nu gecorrigeerd kon worden. Ik zou terugzijn in de schoot van het establishment, terug in mijn verdiende positie. Dit is zoals hij het zei.
’Omdat hij zijn vroegere collega niet in moeilijkheden wilde brengen, hield Duesberg de identiteit van O’Brien achter toen hij in 1996 de aids-controverse gedetailleerd beschreef in zijn boek Inventing the Aids Virus. Maar hij onthulde de naam van O’Brien wel in de Italiaanse editie van het boek nadat diens naam was verschenen onder twee anti-Duesberg stukken waarin werd geclaimd dat aan de postulaten van Koch was voldaan en hiv de oorzaak was van aids.
Deze claims werden geciteerd in de Durban Verklaring, een petitie die was ondertekend door 5.000 wetenschappers, waarin nadrukkelijk werd beweerd dat er geen enkele twijfel over bestond dat hiv aids veroorzaakt, een verklaring die werd gepubliceerd in Nature en in de New York Times aan de vooravond van Internationale Aidsconferentie in Durban in 2002.
Verwijzend naar O’Brien, zei Duesberg: ‘Ik spaarde zijn naam dus niet meer nadat hij deze artikelen had gepubliceerd en ik me realiseerde dat hij een activist was die behoorde tot de harde kern van het NIH ... of wat hij ook is... een NIH wetenschapper. Hiermee bedoel ik een hard-line NIH wetenschapper wiens mening vooraf al is bepaald door het instituut... zoals de hiv/aids website van de NIH, waar deze armzalige correlaties worden geciteerd als bewijs dat hiv aids veroorzaakt en dat voldaan is aan de postulaten van Koch. Wetenschap via een verklaring van 5.000 wetenschappers onder wie Nobelprijswinnaars!’
‘Het herinnert me aan een verhaal dat ik ken over Einstein. Je weet dat Einstein, nadat hij Duitsland verlaten had, werd verteld dat honderden Duitse natuurkundigen een verklaring hadden ondertekend dat zijn relativiteitstheorie ‘twijfelachtig’ en ‘dubieus’ was. Deze werd beschouwd als ‘joodse wetenschap’. Hoe dan ook, zijn antwoord was: “Waarom zoveel? Er is er maar één nodig als je over een bewijs beschikt.” Dat was Einsteins antwoord. En in zekere zin was dat ook mijn reactie. Het is natuurlijk intimiderend als je dit hoort. 5.000 wetenschappers die een petitie tekenen dat dit de oorzaak van aids is, onder wie Nobelprijswinnaars...’
1. National Institutes of Health, het belangrijkste medische onderzoeksinstituut in de Verenigde Staten.
2. Deze betreffen de voorwaarden om met zekerheid te kunnen vaststellen welk micro-organisme de oorzaak van een bepaalde ziekte is, een kwestie die een belangrijke rol speelt in de wetenschappelijke discussie rond aids. Aids-dissidenten hebben steeds benadrukt dat aan deze voorwaarden niet voldaan is.
3. Gallo kan beschouwd worden als de belangrijkste grondlegger van de aidspolitiek van de afgelopen 25 jaar. Zijn carrière is geplaveid met bedrog: John Crewdson, Science Fictions: A Scientific Mystery, a Massive Cover-up, and the Dark Legacy of Robert Gallo (Boston 2002).
4. John Maddox was hoofdredacteur van Nature, een van ’s werelds toonaangevende wetenschappelijke tijdschriften. In dissidente kringen werd hij berucht wegens zijn ongegeneerde verdediging van censuur in zijn artikel ‘Has Duesberg the right of reply?’ (1993), een vraag die hij met ‘nee’ beantwoordde.
5. Dit verwijst naar het feit dat Duesberg destijds het eerste kankergen isoleerde.
(3) Een gestorven kind als propagandamiddel
Voor wie nog niet gelooft dat in de aidswereld mensen rondlopen die bloed willen zien, lees even verder. Het zijn reacties op de tragische dood, in 2005, van het driejarig dochtertje van aidsdissidente Christine Maggiore. Zij is de vrouw van Robin Scovill, maker van de documentaire The other side of aids. Zelf is ze al lange tijd zeer actief in de aidsdissidente beweging en schrijfster van het boek What if everything you thought you knew about AIDS was wrong?, een nu eens niet al te dikke maar goed onderbouwde inleiding in het dissidente denken.
Christine Maggiore had een merkwaardige ‘hiv-geschiedenis’ achter de rug. Ze werd positief getest, maar bij volgende testen was de uitslag: tweemaal onbeslist, drie keer positief en één keer negatief. De ouders waren en zijn gezond en hun twee kinderen waren het ook. Totdat Eliza Jane, zoals het dochtertje heette, een oorontsteking kreeg die met antibiotica behandeld werd. Wat ook volwassenen kan gebeuren en soms zelfs fataal afloopt, is des te gevaarlijker bij kinderen: ze kreeg een allergische reactie en stierf binnen korte tijd. De lijkschouwer constateerde echter een aids-gerelateerde longontsteking, hoewel er geen 'hiv-test' was uitgevoerd. Na de dood van het meisje werd het tweede kind, Charlie, voor de eerste keer alsnog getest. De uitslag was negatief. De vader was eveneens negatief. (Uitgebreid op deze website.)
Een weldenkend mens zou concluderen: hoe kan dit aids zijn? Dat veronderstelt volgens de officiële definitie immers dat er ‘hiv’ aanwezig is. Van de moeder is dat nooit duidelijk geworden, de vader had het niet, het andere kind had het niet en van Eliza Jane bleef het onbekend. De vaststelling van de lijkschouwer was dan ook vals. De werkelijke oorzaak werd uitvoerig onderzocht door toxicoloog en patholoog Mohammed Al-Bayati en deze constateerde geen spoor van een longontsteking. Maar de feiten deden er niet toe, zoals dat in de aidswereld schering en inslag is. Reden: Christine Maggiore was aidsdissident en tot overmaat van ramp was Bayati dat ook. Het kon dus niet waar zijn.
En toen kon de terreurmachine los.
In Los Angeles werden posters verspreid. Zo was er een met een foto van het overleden kind, maar dan met zwarte kruistekens over haar ogen, een verwrongen mond en gele verrotte tanden. Daaronder stond de tekst: ‘Ik ging dood door verwaarlozing en Aids, en toen betaalde mijn mammie heel veel centjes om mensen te laten zeggen dat het de slechte medicijnen waren! Ik zie je in de HEL mamma!’
Op 24 september 2005 publiceerde de Los Angeles Times een artikel van Charles Ornstein en Daniel Costello onder de tendentieuze kop: A Mother's Denial, a Daughter’s Death.
Het zette de toon voor een lawine aan dreigementen:
Neglect?!? How about criminal fucking negliance, reckless endangerment, and voluntary manslaughter? Every doctor who examined this child should be sued for malpractice, and this woman and her husband and everyone along the line who helped hide or ignore this child's condition should be put in fucking prison. I hope the Maggiores' son, Charlie, gets the medical attention he most likely desperately needs. can we shoot her to clean up the gene pool?
If I were a hit-man I'd take this job for free. It's true what they say, pricks live forever. I wonder whether she secretly takes AIDS or HIV medication to keep extending her life. Her doctors should be slapped around.
I want to dump that woman naked in the middle of africa. what ignorance!
Some people just need killin'.
This woman should be fed to the fucking dogs.
These people are the same as those who claim the Holocaust never happened.
It's really amazing that the human race has lasted this long. what a fucking bitch...
What a fucking shitbag. It’s one thing to be a moron about your own health but to deny a serious medical condition in your own child, is just..argh, fucking horrible.
What a fucking nut job! I hope somebody stops her from having any more children.
That woman should rot for this.
enzovoorts.
Men kan deze reacties afdoen als komende van dolgedraaide honden. Maar helaas is dat niet waar. Ze worden geuit omdat men vrij baan daarvoor heeft van het aidsestablishment zelf. Daar immers is het normaal geworden critici te vergelijken met neo-nazi’s die ontkennen dat er zes miljoen joden naar de gaskamers zijn afgevoerd – want dat betekent het woord holocaustontkenner.
Degene die zich onmiddellijk in de affaire stortte, de Amerikaanse professor microbiologie en immunologie John P. Moore, zag er een nieuwe gelegenheid in dissidenten een koppie kleiner te maken. Hij is iemand die zich bedient van het volgende taalgebruik: ‘Dit IS een oorlog, er ZIJN geen regels en wij ZULLEN jullie vernietigen, één voor één, volledig en totaal.´
Wie bij deze woorden associaties krijgt met duistere tijden uit de twintigste eeuw, heeft gelijk. De koppensnellers die het voortouw nemen, hebben afdoende aanhang. Dat was toen ook zo.
(4) Bij de dood van Christine Maggiore (1956-2008)
1
Op 27 december 2008 is helaas een einde gekomen aan het leven van Christine Maggiore zelf. Haar man Robin Scovill schreef:
‘Dear Friends,
It is with deep sorrow that I tell you my wife, Christine Maggiore died unexpectedly on December 27th. She leaves behind our son, Charlie and the memory of our daughter, Eliza Jane.
Christine was a beacon of hope for many people whose lives, like her own, had been turned upside down by an HIV positive diagnosis. When she received this devastating label in 1992, Christine - in spite of predictions that she had five years to live - did not give up, but devoted her life to helping others. For several years she was a public speaker for AIDS Project Los Angeles, LA Shanti Foundation and was a founding board member of Women At Risk. (…)
One doctor in particular suggested that Christine retest and she finally did, testing HIV negative, positive and indeterminate over a dozen times in subsequent months. She was shocked. Christine took her questions and confusion to the very AIDS organizations that she was helping to build and their unanimous dismissal of her inquiries forced Christine to look outward. This series of events profoundly shook her faith in mainstream AIDS beliefs and sent her down a rabbit hole of exploration that would challenge everything that she had been lead to believe. (…)
In spite of Christine’s strength, she was also under tremendous pressure and scrutiny. She often felt that she wasn’t allowed to get sick like other people. After her daughter died in 2005 of an allergic reaction to an antibiotic for an ear infection, the LA County Coroner—ignoring evidence to the contrary—declared it a death from AIDS and Christine’s suffering increased horribly. She was vilified in the world media and harassed by outspoken opponents of her work who openly gloated that this was her just comeuppance. She and her family endured a yearlong criminal investigation that not only terrorized them, but also robbed them of an opportunity to mourn the loss of their daughter. That loss was twisted into sensationalized and mean spirited television episodes that portrayed Christine as a quack and a murderer and ultimately as dead. Christine never fully recovered from the unjust treatment that she received around the loss of Eliza Jane and that treatment ultimately exhausted her.
A week and a half ago, Christine was diagnosed with bilateral pneumonia and did not conjure the strength to overcome it. She died unexpectedly in her home with her husband and a dear friend. Christine Maggiore’s death is a shock and devastating blow to her family and to the thousands of people around the world who loved and respected her.
For anyone who lives in fear of an HIV or AIDS diagnosis, Christine’s legacy will live on. She was committed to sharing vital facts and essential dialog that would give HIV positive people everywhere the chance to consider a destiny that differs from the one of death and despair that they are taught to expect. For that she was loved.
Christine will be deeply missed.’
2
Het bericht was nauwelijks bekend, of de lijkenpikkers roerden zich al op buitenlandse websites. En ook in Nederland. Het homojongerenblad Expreszo schreef met afzichtelijk leedvermaak: Boontje komt om haar loontje. De website gay.nl plaatste een artikel waarin, zonder dat de precieze achtergrond van haar dood bekend was, geconcludeerd werd dat het aids was. Vooral de zin dat zij stierf aan ‘een longontsteking en dus indirect aan de gevolgen van aids’ is veelzeggend. De opmerking impliceert vanzelf dat iemand van middelbare leeftijd nooit aan een longontsteking kan overlijden als hij of zij niet seropositief is. En dat longontstekingen vóór pakweg 1980 nooit voorkwamen.
Van Christine Maggiore is, zoals hiervoor al beschreven, nooit vastgesteld dat ze seropositief was. Alleen al omdat de orthodoxie er van uit gaat dat aids zonder hiv niet bestaat, is de stelling in die kringen dat zij stierf aan aids niet verdedigbaar. Wellicht dat er nog meer duidelijkheid komt over de toedracht van haar overlijden.
De internetreacties op de dood van deze geliefde vrouw waren voorspelbaar: in de meeste gevallen gespeend van enig mededogen en deels handenwrijvend. Ze staan in schril contrast met het gepaste stilzwijgen na het sterven van mensen die de anti-hiv-medicatie gebruiken.
Dat fatsoen is je niet gegund wanneer je, zoals Christine Maggiore, het Medisch Gezag met een gezonde dosis wantrouwen beziet. Dan word je zelfs ná je dood misbruikt.
(5) Hiv-vereniging schendt de grondwetDe organisatie die in Nederland doorgaat voor de belangenbehartiger van seropositieven en mensen met aids, is de hiv-vereniging. Wat is daarvan waar? Bitter weinig, zo is wel gebleken uit ervaringen van kritische deelnemers aan haar internetforum. Regelmatig werden zij getrakteerd op waarschuwingen dat hun ongewenste boodschappen niet herhaald dienden te worden, omdat anders uitsluiting kon volgen. Sommigen werd daadwerkelijk de toegang ontzegd. Het betrof hier mensen die zeer betrokken waren bij het gezondheidsprobleem aids en deels zelf slachtoffer waren.
Sommigen vonden dat niet genoeg, zo bleek uit verscheidene forumbijdragen van mensen die voorgoed een einde wensten te maken aan de vrijheid van meningsuiting. Het verst ging de formulering van de toenmalige voorzitter van de afdeling Haaglanden, Frank Raaphorst. Op 8 maart 2007 schreef hij onder de kop Geen hiv ontkenners op de website van de HVN!:‘Op dit moment is het volgens de regels kennelijk okay dat hiv ontkenners hun leugens plaatsen op de website van onze patiëntenvereniging. Onder het mom van discussie. Dat is hetzelfde als toestaan dat holocaustontkenners hun leugens plaatsen op een site die de slachtoffers van de vervolgingen in de tweede wereldoorlog herdenkt. Ik vind het niet kunnen en zal contact opnemen met het landelijk bestuur met het verzoek om de forumregels aan te passen. Zodat dit soort rotzooi geen forum meer krijgt op de website van de Hiv Vereniging.’
En op 9 maart:
‘Het gaat hier om mensen die opzettelijk bezig zijn om de aidsbestrijding te ondermijnen, en die verantwoordelijk zijn voor elke dode die geloofde in hun opzettelijke leugens. (…) Het blijft wat mij betreft vergelijkbaar met holocaustontkenners die op de website van het Anne Frankhuis zeggen dat joden nooit vervolgd zijn.’
Dissidenten zijn dus van hetzelfde allooi als nazi-collaborateurs. Geen webmaster of verenigingsbons die protesteerde, hetgeen destijds wel veelvuldig gebeurde als een dissident zijn mening gaf.
Klink dreigt
Dat een vijandige houding als deze geen incident betrof, kwam vast te staan toen de vereniging intern orde op zaken stelde na een dreigende opschorting van overheidssubsidie. Minister Ab Klink van Volksgezondheid deelde op 1 juni 2007 na afloop van de ministerraad mee daar toe over te zullen gaan, als uit onderzoek zou blijken dat de vereniging een podium bood aan de werkgroep Poz & Proud (Seropositief en Trots). Deze groep wilde feesten kunnen organiseren waar seropositieven onveilig seks konden bedrijven. Probleem: de hiv-vereniging kreeg nu juist subsidie om veilige seks te promoten. De kwestie lag extra gevoelig omdat er rond dezelfde tijd veel publiciteit was rond seksfeesten in Groningen, waarvan de verdachten op het moment van dit schrijven (oktober 2008) voor de rechtbank terecht staan. In mediaberichtgeving werd deze kwestie soms in verband gebracht met Poz & Proud.
De hiv-vereniging reageerde op een manier die uiteindelijk leidde tot de formele vastlegging van een al langer bestaande praktijk. Het forum werd voor enige tijd uit de lucht gehaald, onderging een inhoudelijke en vormtechnische facelift en keerde terug in een gedaante die censuur volledig legitimeerde. Met de strengere regels sloeg zij twee vliegen in één klap. Enerzijds werd de overheidssubsidie veiliggesteld, anderzijds kon men voorgoed afkomen van querulanten. Dat waren niet eens zozeer degenen die genuanceerder stonden tegenover onbeschermde seks. Het waren vooral de aidsdissidente stemmen die geweerd moesten worden.
Nieuwe forumregels
Na terugkeer van het forum bleken enkele discussies over het dissidente standpunt verwijderd te zijn. In de nieuwe regels stond onder meer te lezen:
‘Wat niet is toegestaan op dit forum:
Het eerste punt betekent dat het iemand die, bijvoorbeeld op wetenschappelijke of medische gronden, wil reageren op onjuist geachte informatie wordt verboden deze tegen te spreken. Het derde punt maakt het onmogelijk om verwijzingen te maken naar alternatieve aids-informatie die niet algemeen als juist wordt erkend. Men kan achter deze artikelen wellicht ook een andere motivatie zoeken, maar ze kunnen hoe dan ook worden aangehaald om dissidenten deels te weren. Aan mogelijke twijfels maakt het tweede punt resoluut een einde, omdat het uitsluitend en alleen gericht is op dissidenten.
Het is stuitend te zien hoe in dit tweede punt het begrip ‘onjuist’ wordt gehanteerd. De formulering duidt erop dat de hiv-aids-theorie een fundamentalistisch geloof is. Men mag niet zeggen dat ondervoeding of drugsgebruik aids kan veroorzaken. Men mag geen kritiek hebben op het veelvuldig gerommel met diagnoses, waarbij gezondheidsbelastende factoren van tafel worden geveegd ten behoeve van hiv als enige oorzaak. En men moet al evenzeer de opvatting voor zich houden dat aids op andere wijzen dan met zwaar giftige medicatie behandeld kan worden. Met het verbieden van deze opinies kan men goed terecht in dictatuurstaten, maar in een land als Nederland plaatst men zich er mee buiten de democratie.
Tegelijkertijd hanteert de hiv-vereniging algemene regels voor discussie waarmee het bovenstaande in flagrante strijd is. We lezen namelijk verder: ‘Het staat iedereen vrij vragen die - in de breedste zin des woords - betrekking hebben op leven met hiv en aids, op dit forum te plaatsen en te beantwoorden. Dit forum behoort een open, levendig, communicatief en informatief platform te zijn voor allen die leven met hiv/aids of direct betrokkenen. Het moet ook een plek zijn waar iedereen zich als hiv-positieve of direct betrokkene welkom moet kunnen voelen.’
Hier is een gewoon Nederlands woord voor: huichelarij.
Schijn-onafhankelijkheid
De hiv-vereniging had, volgens de laatst beschikbare gegevens op haar website, in 2005 een totaal aan inkomsten van 884.000 euro. Daarvan was 94.000 euro afkomstig van zorgverzekeraar Agis en 57.000 euro van het Fonds PGO dat patiëntenverenigingen subsidieert. Van het ministerie van Klink - Volksgezondheid, Welzijn en Sport - ontving de vereniging 463.000 euro en van farmaceutische bedrijven 126.000 euro. De bekendste van deze ondernemingen is GlaxoSmithKline (GSK), dat het hiv-sneltestproject tot haar opheffing in juni 2008 subsidieerde. Andere weldoeners zijn Abbott, Boehringer Ingelheim, Bristol-Myers, Gilead, Merck Sharp & Dohme, Pfizer, Roche, Squibb en Tibotel. Het zijn bedrijven waarvan minstens een aantal een geschiedenis kennen die anders is dan hun gezondheids-bezorgde informatie suggereert.
Patiëntenverenigingen zeggen doorgaans dat ze volledig onafhankelijk blijven opereren, hoeveel geld ze ook van farmaceutische ondernemingen ontvangen. Dat is maar de vraag. Het oude spreekwoord Wiens brood men eet, diens woord men spreekt is er niet voor niets. Men zal ook niet ongevoelig zijn voor het directe eigenbelang dat in het geding komt door teveel af te wijken van de wens van subsidiegevers. Ook voor de hiv-vereniging geldt dat. Weinigen zullen er uit principiële overwegingen bereid zijn de positie op het spel te zetten van een geprofessionaliseerde organisatie, met een fors betaalde directeur, zes betaalde medewerkers en drie administratieve krachten.
De neiging om zich minder farmagezind op te stellen, zal zich overigens niet voordoen: de vereniging is, op zijn minst naar buiten toe, kritiekloos over de geldstromen van farmaceutische bedrijven die gedreven worden door het streven naar verhoging van omzet en winst.
Anders lag het dus met de subsidies van de overheid. Die begon zelf eisen te stellen en als de wiedeweerga werd het beleid aangepast. Daarmee liet de vereniging afdoende zien dat onafhankelijkheid een illusie is.
Desinformatie
Het kind van de rekening zijn degenen die, patiënt of niet, zich niet zonder meer wensen aan te passen aan het nu zo'n 25 jaar durende gezondheidsdictaat. Omdat de kritische stemmen maar niet willen verstommen maar in tegendeel in aantal toenemen, moeten steeds rigoureuzer methoden worden ingezet.
Hoever dit gaat, kan men ook geïllustreerd zien aan de mediaberichten die al sinds jaren op de website van de hiv-vereniging verschijnen. Wie naar de lijst van overgenomen artikelen kijkt, zal tevergeefs zoeken naar het artikel van Christian Fiala in de NRC. Vanzelfsprekend ontbreken ook de reacties van tegenstanders van diens opvattingen, want daarmee zou de flater wel erg groot zijn: kritieken plaatsen op een artikel dat men zelf niet wenst af te drukken. De politieke keuze die hieraan ten grondslag ligt, blijkt uit het feit dat andere hete kwesties uit de aidscontroverse niet uit de weg worden gegaan, zolang daarvoor geen podium hoeft te worden gegeven aan tegenstemmen. Een voorbeeld is het bericht van 15 oktober 2008 over de vervanging van de Zuid-Afrikaanse ‘dokter Biet’ door een farmaceutenvriendelijke minister. De informatie is selectief en degenereert daarmee tot propaganda.
Grondrechten
Artikel 1 van de Nederlandse grondwet luidt als volgt:
‘Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.’
In artikel 7, lid 1 staat:
‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.’
Het eerste artikel garandeert, zolang men zich aan de wet houdt, een volledige vrijheid van meningsuiting. Het tweede artikel waarborgt een volledige vrijwaring van discriminatie ‘op welke grond dan ook’. Beide burgerrechten worden door de hiv-vereniging met voeten getreden.
De vrijheid van meningsuiting is afgeschaft voorzover het gaat om inhoudelijke bijdragen die niet binnen de – smalle – marges van het Hiv-Aidsgeloof blijven. Het recht op gelijke behandeling ofwel het verbod op discriminatie wordt geschonden omdat zowel op afstand betrokkenen als getroffenen, onder wie ook mensen met aids, worden buitengesloten.
Het is gevaarlijk als de overheid zich gaat bemoeien met de inhoud en de werkzaamheden van door haar medegefinancierde organisaties, maar ze heeft wel als taak er op toe te zien dat randvoorwaarden voor subsidiëring worden nageleefd. De hiv-vereniging doet dat niet, want ze schendt een fundamenteel vrijheidsrecht en discrimineert slachtoffers. Bij uitblijven van een beleidswijziging zou dan ook moeten worden overgegaan tot intrekking van alle overheidssubsidies aan deze organisatie.
0 reacties:
Een reactie plaatsen