Dissidente stemmen

Wat wij niet mogen weten over Aids in Zuid-Afrika

2010-09-07T14:47:00.000-07:00

De censuurmachine slaat opnieuw toe

In de aidswereld is het al lange tijd gebruikelijk burgerrechten alleen voor zichzelf te reserveren – en ze daarmee dus af te schaffen. Eén visie is al 25 jaar dominerend en minderheidsopinies komen niet aan bod. Soms ontkomt men er niet aan er – zijdelings en denigrerend – enige aandacht aan te besteden. Dat geldt bijvoorbeeld voor het beleid van de vorige president van Zuid-Afrika Thabo Mbeki en diens, intussen overleden minister van Gezondheidszorg Manto Tshabalala-Msimang. Het laatste dwarsliggende land moest immers in het gareel.

Onderzoekers van de Harvard Universiteit maakten in 2008 een analyse van het Zuid-Afrikaanse aidsbeleid en kwamen tot de conclusie dat tussen 2000 en 2005 zo’n 330.000 mensen per jaar onnodig waren gestorven omdat ze niet de beschikking kregen over hiv-remmers.

In 2009 echter publiceerden vijf aidsdissidente wetenschappers een kritiek op de Harvard-publicatie, waarin zij de massale sterfte als gevolg van hiv als een mythe trachtten te ontmaskeren. Zij verzochten het Journal of Aids om publicatie, maar dat tijdschrift weigerde. Vervolgens deden zij een nieuwe poging bij Medical Hypotheses, dat wél tot publicatie overging. Maar dat duurde niet lang. Achter de schermen werd geprotesteerd tegen publicatie en het Elsevier-concern, uitgever van het tijdschrift, boog onmiddellijk. Het artikel werd uit al haar databases verwijderd. In een toelichting heette het:

‘This Article-in-Press has been permanently withdrawn. The editorial policy of Medical Hypotheses makes it clear that the journal considers ‘radical, speculative, and non-mainstream scientific ideas’, and articles will only be acceptable if they are ‘coherent and clearly expressed’. However, we received serious expressions of concern about the quality of this article, which contains highly controversial opinions about the causes of AIDS, opinions that could potentially be damaging to global public health. Given these important signals of concern, we commissioned an external expert panel to investigate the circumstances in which this article came to be published online. The panel recommended that the article should be externally peer-reviewed. Following a peer-review process managed by The Lancet editorial team, all five external reviewers recommended rejection, as a result of which the expert panel recommended permanent withdrawal. The Publisher apologizes for any inconvenience this may cause.’

Over de kwaliteit van het artikel, dat te wensen over zou laten (‘serious expressions of concern about the quality’), kan de lezer zelf oordelen. Maar wat opnieuw opvalt is de aanspraak op een absoluut vaststaande waarheid omtrent de oorzaken van Aids en op de heilzaamheid van het huidige beleid dat verarmde bevolkingen blijkbaar niets meer te bieden heeft dan zeer giftige hiv-remmers: ‘[It contains highly controversial opinions about the causes of AIDS, opinions that could potentially be damaging to global public health’.

De vraag mag dus niet meer worden gesteld of het huidige aidsbeleid 'could potentially be damaging to global public health’. En dat is volgens een aanzienlijk aantal mensen met een minderheidsopinie het geval. Dat geldt ook voor de schrijvers van het gewraakte artikel, waarvan hieronder de Nederlandse vertaling. Om te voorkomen dat een opinie tot feit wordt verheven.

****

Met Hiv-Aids hypothese is Aids in Zuid-Afrika niet te begrijpen
Een nieuw perspectief

Peter H. Duesberg, Joshua M. Nicholson, David Rasnick, Christian Fiala, Henry H. Bauer
Geaccepteerd 11 juni 2009

Samenvatting

Een recente studie door Chigwedere e.a., Estimating the lost benefits of antiretroviral drug use in South Africa, claimt dat gedurende de periode 2000-2005 ongeveer 330.000 Zuid-Afrikaanse Aidsdoden per jaar werden veroorzaakt door het Human Immunodeficiency Virus (Hiv), die hadden kunnen worden voorkomen door de beschikbare medicijnen tegen Hiv. De studie beschuldigde degenen die de hypothese ter discussie stellen dat Hiv de oorzaak is van Aids, in het bijzonder de voormalige Zuid-Afrikaanse president Thabo Mbeki en een van ons, ervan deze doden niet te hebben voorkomen door anti-Hiv behandelingen zoals de beëindiger van de DNA*-keten AZT en de remmer van Hiv DNA nevirapine.

Hier stellen we de vraag, (1) Welk bewijs bestaat er voor het grote verlies aan Zuid-Afrikaanse mensenlevens als gevolg van Hiv, zoals geclaimd door de Chigwedere studie? (2) Welk bewijs bestaat er dat Zuid-Afrikanen baat zouden hebben gehad van medicijnen tegen Hiv?

Wij vonden dat statistieken uit Zuid-Afrika tussen 2000 en 2005 slechts 1 ‘Hiv-dode’ per jaar op 1.000 Hiv-positieven (ofwel 12.000 op 12 miljoen seropositieven) meldden, terwijl Chigwedere e.a. het verlies aan mensenlevens schatten op rond de 330.000 per jaar. Bovendien rapporteerden het US Census Bureau en Zuid-Afrika dat de Zuid-Afrikaanse bevolking gedurende de periode 2000-2005, in plaats van te lijden onder verliezen, met 3 miljoen is toegenomen, groeiend van 44,5 naar 47,5 miljoen, ook al was 25 tot 30 procent seropositief. Een vergelijkbare discrepantie werd gevonden tussen claims van een naar men zegt verwoestende Hiv-epidemie in Oeganda en een gelijktijdige, sterke groei van de Oegandese bevolking. Ook verdubbelde de totale bevolking in Afrika beneden de Sahara gedurende de Afrikaanse Hiv-epidemie van 400 miljoen in 1980 tot 800 miljoen in 2007.

Wij concluderen dat de claims dat Hiv grote verliezen aan mensenlevens heeft veroorzaakt, niet worden bevestigd en dat Hiv niet voldoende of zelfs noodzakelijk is voor het veroorzaken van de voorheen bekende ziektes, die nu Aids worden genoemd in geval van antistoffen tegen Hiv. Verder stellen we ter discussie de claim dat seropositieven zouden profiteren van anti-Hiv medicijnen, omdat deze medicijnen onvermijdelijk giftig zijn en omdat er tot nu toe geen bewijs is dat Hiv de oorzaak is van Aids.

Inleiding

Gebaseerd op de hypothese dat het Human Immunodeficiency Virus (Hiv) de oorzaak is van de recente Aidsepidemie in Zuid-Afrika, schatten Chigwedere e.a. dat 330.000 mensen per jaar onnodig stierven aan door Hiv veroorzaakt Aids gedurende de periode 2000-2005, ‘omdat een geloofwaardig en tijdig programma voor antiretrovirale behandeling met medicijnen in Zuid-Afrika niet tot uitvoering werd gebracht’. [1]. De Hiv-Aids hypothese neemt als bewezen aan dat Hiv rond de 27 voorheen bekende ziektes veroorzaakt, maar dan pas na vijf tot tien jaar na infectie en de totstandkoming van antivirale immuniteit [4,11]. Dienovereenkomstig verwijten Chigwedere e.a. al degenen die de Hiv-Aids hypothese ter discussie stellen, het falen om anti-Hiv medicijnen te gebruiken om het geschatte aantal verloren gegane mensenlevens te voorkomen, bovenal de Zuid-Afrikaanse president Thabo Mbeki en zelfs één van ons. Bovendien suggereren zij dat jaarlijks zo’n 30.000 nieuwgeborenen gered hadden kunnen worden door het voorkomen van de overdracht van Hiv van moeder op kind door korte behandelingen van alle zwangere moeders met de onvermijdelijk giftige anti-Hiv medicijnen AZT en nevirapine (zie hierna).

In het licht van ons doel om de Aidsepidemie op te lossen en de specifieke beschuldigingen dat degenen die de Hiv-Aids hypothese ter discussie stellen verantwoordelijk zouden kunnen zijn voor het verlies van honderdduizenden mensenlevens, stellen we ons hier de vraag, (1) Welk bewijs bestaat er voor het grote verlies aan Zuid-Afrikaanse mensenlevens als gevolg van Hiv, zoals geclaimd door Chigwedere e.a.? (2) Welk bewijs bestaat er dat Zuid-Afrikanen baat zouden hebben gehad bij medicijnen tegen Hiv, zoals AZT en nevirapine?

Een nieuw perspectief op Aids in Zuid-Afrika

Geen bewijs voor groot verlies aan Zuid-Afrikaanse mensenlevens als gevolg van Hiv
Sinds 1984 heeft een gestage stroom aan publicaties de hypothese gepromoot dat een nieuwe Hiv-epidemie Zuid-Afrika aan het decimeren is en dat hoge percentages van de Afrikanen al zijn geïnfecteerd door Hiv [2–4]. In het licht hiervan en van de recente studie door Chigwedere et al., die het aantal vermijdbare doden door Hiv tussen 2000 en 2005 op jaarlijks 330.000 ‘schat’, komt het als een verrassing dat de Zuid-Afrikaanse statistieken op de 1.000 personen met antistoffen tegen Hiv per jaar slechts 1 ‘Hiv-dode’ melden [5].

Dit aantal kwam als volgt tot stand: de gemiddelde, totale Zuid-Afrikaanse bevolking per jaar tussen 2000 en 2005 werd verkregen van consistente Amerikaanse en Zuid-Afrikaanse bevolkingsstatistieken, zoals getoond in tabel 1 en figuur 1A. [5–7]. Het ging om rond de 45 miljoen mensen. Vervolgens werd het aantal seropositieven berekend aan de hand van de jaarlijkse percentages seropositieven op de totale bevolking, weergegeven in figuur 1B en ook in tabel 1 [8]. In figuur 1 en tabel 1 kan men zien dat het gemiddelde aantal seropositieve Zuid-Afrikanen tussen 2000 en 2005 op ongeveer 12 miljoen lag, ofwel 25 tot 30 procent van het gemiddelde aantal van 45 miljoen Zuid-Afrikanen. De jaarlijkse ‘Hiv-dode’ ratio per seropositieve Zuid-Afrikaan werd berekend door het aantal ‘Hiv-doden’ per jaar te delen door 12 miljoen. In tabel 1 is te zien dat ‘Hiv-doden’ in 2000 slechts 2,5 procent van de totale geregistreerde sterfte (10.471) uitmaakten; in 2001, 2002 en 2003 onder de eerste tien plaatsen lag en daarom niet in de lijst was opgenomen; in 2004 op plaats 10 stond met 2,3 procent van de gevallen (13.440); en in 2005 eveneens de tiende plaats innam met 2,5 procent van de gevallen (14.532) [5,9]. De Zuid-Afrikaanse statistieken registreerden dus tussen 2000 en 2005 een gemiddelde van ongeveer 12.000 ‘Hiv-doden’ per jaar op 12 miljoen seropositieven, ofwel 1 op 1.000. Dat is per jaar 25 maal zo weinig als de 300.000 ‘Hiv-doden’ per jaar in de schatting van Chigwedere et al.

Met andere woorden, de aan Hiv toegeschreven sterfte onder de ca. 12 miljoen Zuid-Afrikanen die tussen 2000 en 2005 seropositief waren (tabel 1; figuur 1), bedroeg slechts 0,1 procent. Omdat de totale sterfte onder Zuid-Afrikanen was berekend op ongeveer 0,9 tot 1,3 procent over de periode 1999-2006 (tabel 1; figuur 1) [5,9], vertegenwoordigt de aan Hiv toegeschreven sterfte onder seropositieve Zuid-Afrikanen minder dan 1/10 van de norm.

Verder ‘schat’ de Chigwedere studie uit Harvard dat tussen de 5 procent in 2000 en de 55 procent in 2005 van de 60.000 nieuwgeborenen stierven door overdracht van Hiv van moeder op kind omdat er geen anti-Hiv medicijen beschikbaar waren om infectie te voorkomen. Gedurende deze periode nam de bevolking toe met een gemiddelde van 0,5 miljoen per jaar, en ongeveer 0,5 miljoen mensen stierven per jaar (tabel 1; figuur 1). Daaruit volgt dat er in deze periode jaarlijks ongeveer 1 miljoen nieuwgeborenen waren, waarvan de Harvard-studie het jaarlijkse verlies aan levens door Aids schat op 3.000 tot 30.000. Maar geschatte verliezen van 3.000 tot 30.000 onder 1 miljoen nieuwgeborenen (0,3 tot 3 procent) zijn statistisch moeilijk te detecteren en het is nóg moeilijker deze aan Hiv toe te schrijven, omdat alle Aids definiërende ziektes voorheen al bekend waren, dus ziektes onafhankelijk van Hiv die alleen in aanwezigheid van antistoffen tegen Hiv, Aids worden genoemd. [10,11]. In dit kader vraagt men zich af of de Harvard-studie zich bewust was van de Zuid-Afrikaanse statistieken en of deze rekening hield met de problemen van het maken van onderscheid tussen Hiv-positieve en negatieve Aids-definiërende ziektes.

Wij concluderen dat de Zuid-Afrikaanse statistieken geen bewijs leveren voor het geschatte, grote verlies aan Zuid-Afrikaanse mensenlevens als gevolg van Hiv gedurende de jaren 2000–2005, namelijk 300.000 Hiv-doden boven de normale sterfte en ongeveer 30.000 extra doden door op Hiv gebaseerde kindersterfte [1]. Omdat we de grote aantallen, door Chigwedere e.a. geclaimde Hiv-doden van tabel 1 niet konden bevestigen, analyseerden we niet hun schatting van het aantal doden dat door medicijnen tegen Hiv had kunnen worden voorkomen.

Snelle bevolkingsgroei ondanks gelijktijdige Hiv-epidemie
Verder vroegen we ons af of de Zuid-Afrikaanse bevolkingsstatistieken het standpunt ondersteunen dat Afrika verwoest wordt door een nieuwe Hiv-epidemie [1,4], die volgens Hiv-Aids onderzoekers in 1984 begon [2,3].

Zoals te zien is in figuur 1B en tabel 1, meldde The National Hiv and Syphilis Prevalence Survey South Africa voor het eerst antistoffen tegen Hiv in 1990 in 0,7 procent van de Zuid-Afrikaanse bevolking [12]. In de volgende acht jaar groeide het percentage Zuid-Afrikanen met antistoffen tegen Hiv geleidelijk naar 23 procent. Na 1998 kalfde dat af, schommelend tussen hoge niveaus van 23 en 30 procent (tabel 1; figuur 1B).

Maar, in plaats van een verwoestend aantal sterfgevallen te veroorzaken [1,4], ging de Zuid-Afrikaanse Hiv-epidemie samen met een gestage, sterke toename van de Zuid-Afrikaanse bevolking (figuur 1A). Gedurende de specifieke periode 2000-2005 nam de Zuid-Afrikaanse bevolking met 3 miljoen toe, groeiend van 44,5 naar 47,5 miljoen. En dit gebeurde ondanks het feit dat 25 tot 30 procent ofwel een gemiddelde van 12 miljoen Zuid-Afrikanen positief was op antistoffen tegen Hiv gedurende die tijd (vergelijk figuur 1A en B).

In tabel 1, kolom 2, en in figuur 1A is te zien dat de Zuid-Afrikaanse bevolking tussen 1980 en 2008 toenam van 29 miljoen naar 49 miljoen, in een hoog tempo van ongeveer 1 miljoen per jaar in de vroege jaren tachtig en rond de 0,5 miljoen per jaar sinds de jaren negentig [5–7]. De baan van de Zuid-Afrikaanse bevolkingsgroei-curves en van de corresponderende sterfte-curves [5] waren ononderbroken en die tussen 1997 en 2006 sloten daarbij aan (figuur 1A en C).

Er is dus geen statistisch bewijs voor het verlies boven de normale sterfte van 300.000 mensenlevens per jaar of een totale sterfte tussen 2000 en 2005 van 1,8 miljoen, zoals de Harvard-studie claimt. De gestage groei zou gedurende die periode zijn gedaald van 3 miljoen naar 1,2 miljoen en de jaarlijkse sterfte zou in die periode zijn toegenomen van een gemiddelde van 500.000 naar meer dan 1 miljoen (tabel 1). Maar dit was niet het geval.

Een vergelijkbare discrepantie werd door een van ons eerder gevonden [13] tussen beweringen over een verwoestende Aidsepidemie in Oeganda [3,14–16] en een gelijktijdige, onverwachte groei van de Oegandese bevolking [7]. In figuur 2 en tabel 2 is te zien dat de Oegandese bevolking gedurende de periode 1980-2008 dramatisch toenam van 12 naar 31 miljoen [7]. In 1989 meldde de minister van Gezondheidszorg van Oeganda eerst dat 5,8 procent van de bevolking Hiv-seropositief was. [16] Dit aantal zou in 1990 zijn toegenomen tot ongeveer 13 procent, om daarna langzaam weer af te nemen tot 5 procent in 2006 en 2007 (figuur 2C) [17].

Bovendien is de sterke toename van de bevolking van Zuid-Afrika en Oeganda gedurende het aidstijdperk geen uitzondering in de Afrikaanse landen beneden de Sahara. De totale bevolking van Afrika beneden de Sahara is inderdaad verdubbeld van 400 miljoen in 1980 [10] tot 800 miljoen in 2007 [18].

Wij concluderen dat er, in tegenstelling tot de claims van Chigwedere e.a., sprake was van een grote toename van de Zuid-Afrikaanse bevolking met 3 miljoen tussen 2000 en 2005, hetgeen exact past in de onafgebroken Zuid-Afrikaanse bevolkingsgroei die zich aftekent van 1980 tot 2008 (figuur 1A). Daarnaast was er een vergelijkbare, grote bevolkingsgroei in Oeganda, hoewel Oeganda tegelijkertijd ook was onderworpen aan een Hiv-epidemie. Er was eveneens sprake van een dergelijke grote toename van de totale bevolking in Afrika beneden de Sahara gedurende de Afrikaanse Hiv-epidemie. De grote vermeerdering met 3 miljoen Zuid-Afrikanen van 2000 tot 2005 en de afwezigheid van abnormale verliezen van 330.000 per jaar of 1,8 miljoen tussen 2000 en 2005 stellen de schattingen van Chigwedere e.a. dan ook ter discussie.

Omdat de Afrikaanse Hiv-epidemie samenviel met gestage en hoge groei van de betreffende bevolkingen, concluderen we dat het niet aannemelijk is dat de Hiv-epidemie de oorzaak is van de Aidsepidemie. In dit licht stellen we ons nu de vraag of Hiv een passagiersvirus is.

Is Hiv een passagiersvirus?
Een passagiersvirus kan worden gedefinieerd als een virus dat niet voldoende en niet noodzakelijk is om een ziekte te veroorzaken. Inderdaad omschrijft de Aids-definitie van de Centers for Disease Control and Prevention (CDC), dat wil zeggen elk van de 27 voorheen bekende ziektes in de aanwezigheid van antistoffen tegen Hiv, Hiv vrijwel als passagiersvirus [11]. Het erkent dat alle ziektes die Aids definiëren hebben bestaan en bleven bestaan onafhankelijk van Hiv, bijvoorbeeld tuberculose en longontsteking. Hiv is dus niet noodzakelijk voor deze ziektes. Tegelijkertijd erkennen het CDC en andere voorstanders van de Hiv-Aids hypothese het bestaan van miljoenen mensen met antistoffen tegen Hiv die gezond zijn [4], net zoals de miljoenen Hiv-positieve Afrikanen die hier beschreven zijn. Daaruit volgt dat Hiv niet voldoende is voor Aids.

De hypothese van Hiv als een passagiersvirus levert tevens de eenvoudigste verklaringen voor de discrepanties tussen de enorme bevolkingsgroei en de aanwezigheid van de naar men zegt nieuwe, verwoestende Hiv-epidemie in Zuid-Afrika (figuur 1 en 2). Deze verklaring houdt in dat Hiv een al lang bestaand, niet-pathogeen passagiersvirus is, dat wordt geneutraliseerd door antistoffen na a-symptomatische infecties, al dan niet tijdens de zwangerschap (net als alle andere menselijke en dierlijke retrovirussen) [10]. De waargenomen nieuwheid van de Hiv-epidemie zou dan een nieuwe epidemie van testen op Hiv weerspiegelen, in gang gezet door de Hiv-Aidshypothese [4,19]. De passagiersvirus-hypothese verklaart ook het falen om een mechanisme te vinden voor de hypothese dat Hiv Aids veroorzaakt door immuuncellen te doden, ondanks meer dan 25 jaar van onderzoek [20].

Het is in overeenstemming met de passagiersvirus-hypothese dat Hiv (i) van nature het meest effectief wordt overgedragen van moeder op kind, waarin het sterk gelijkt op alle andere retrovirussen [10], (ii) a-symptomatisch is voor een periode tot 25 jaar (sinds het bekend is) in personen die vrij zijn van risico’s op chemische Aids [10], daarbij inbegrepen Hiv-positieve personen uit het Amerikaanse leger [21], (ii) epidemiologisch stabiel is gebleven op ongeveer 25 tot 30 procent onder Zuid-Afrikanen (figuur 1b), op ongeveer 5 procent in Oeganda (figuur 2C en [16]) en op ongeveer 0,3 procent (1 miljoen op de 300 miljoen) in Amerika sinds 1985 [10,19]. Dat contrasteert met pathogene virussen, die zich exponentieel verspreiden en daarna exponentieel afnemen binnen enkele maanden als gevolg van antivirale immuniteit en die de klassieke vorm aannemen van een symmetrische curve met normale verdeling zoals beschreven door de wet van Farr** [22,23]. Neem bijvoorbeeld het typische tijdsverloop van enkele maanden van een seizoensgriepepidemie [22].

Samenvattend concluderen we dat Hiv een passagiersvirus is. Dit zou het lage percentage van 0,1 procent ‘Hiv-doden’ onder 12 miljoen Hiv-positieve Zuid-Afrikanen verklaren, zoals genoteerd tussen 2000 en 2005 (zie hierboven) [5]. Deze verklaring houdt in dat de meeste van de ongeveer 12.000 jaarlijkse Zuid-Afrikaanse Hiv-doden conventionele gevallen van tuberculose en longontsteking zijn die worden toegeschreven aan Hiv, omdat de patiënten toevallig geïnfecteerd waren door het passagiersvirus Hiv.

Dit is des te meer waarschijnlijk omdat tuberculose en longontsteking de belangrijkste doodsoorzaken zijn en ook de belangrijkste Aids-definiërende ziekten in Zuid-Afrika [5,9].

Het bewijs dat Hiv-positieve Afrikanen voordeel hebben van anti-Hiv medicijnen ter discussie gesteld
De Harvard-studie stelt dat remmers van Hiv zoals AZT en nevirapine ‘voordelig zijn’ voor Zuid-Afrikaanse Aidspatiënten als profylaxe tegen en behandeling van Aids en om te voorkomen dat nieuwgeborenen met Hiv worden geïnfecteerd [1]. Van AZT en nevirapine wordt verondersteld dat deze Hiv remmen omdat zij de Hiv DNA synthese remmen.

Er zijn echter drie onopgeloste problemen met dit standpunt:

(1) Hiv DNA synthese is nooit gedetecteerd in Hiv-positieve mensen, omdat de vermenigvuldiging van Hiv wordt onderdrukt door de aanwezigheid van antistoffen tegen Hiv [10]. Daarom is het onwaarschijnlijk dat remmers van DNA-synthese helpen tegen een virus dat latent is en geen DNA maakt, zoals in Hiv-positieve personen.

(2) AZT werd 45 jaar geleden ontwikkeld om menselijke kankercellen te doden door de DNA-synthese te beëindigen [24]. Hoewel beëindiging van DNA-synthese onvermijdelijk giftig is voor de lichaamscellen, wordt AZT gebruikt tegen kanker omdat typerend voor kankercellen is dat zij meer DNA maken dan normale cellen en daarom meer gevoelig zijn voor het breken van DNA-ketens dan de meeste normale cellen. [10]. Dit voordeel is echter niet van toepassing als AZT wordt gebruikt tegen een doel als latent Hiv, dat geen nieuw viraal DNA aanmaakt. Wat onder deze omstandigheden overblijft zijn alleen de onvermijdelijke DNA-giftigheid, de giftigheid voor het immuunsysteem en afwijkingen in de chromosomen***, die worden veroorzaakt door AZT [10,25] en die door de Harvard-studie eufemistisch ‘bijwerkingen’ worden genoemd [1]. Deze omvatten levensbedreigende, maar niet-Aidsdefiniërende lever-, nier- en hartziekten [10,26,27]. De remmer van Hiv DNA-synthese nevirapine veroorzaakt bijvoorbeeld levensbedreigend ‘leverfalen en ernstige huidreacties’, naast ‘rush, hoofdpijnen, diarree, koorts, buikpijn en spierpijn’ [28] (zie ook [26,27]).
De behandelingsrichtlijnen van de National Institutes of Health (NIH) erkennen dat ‘het risico op verscheidene niet-Aidsdefiniërende verschijnselen, waaronder hart- en vaatziekten, levergerelateerde verschijnselen, nierziektes en bepaalde niet tot Aids gerekende kwaadaardige tumoren groter is dan het risico op Aids in personen met meer dan 200 CD4 T-cellen per mm3; het risico op deze verschijnselen neemt progressief toe als dit aantal afneemt van 350 naar 200 cellen per mm3’ [29].

(3) Meer dan 50 procent van de baby’s van Hiv-positieve moeders verkrijgen geen door de moeder overgedragen Hiv [10] en zouden daarom onnodig behandeld worden met de onvermijdelijk giftige anti-Hiv medicijnen, als de Harvard-studie wordt gevolgd. Bijvoorbeeld, van de behandeling van Hiv-positieve moeders en hun baby’s tijdens de zwangerschap met anti-Hiv medicijnen, die de Harvard-studie aanbeveelt, is aangetoond dat deze uiteenlopende vormen van genetische schade veroorzaakt in nieuwgeborenen, waaronder ‘giftigheid van de mitochondriën**** op lange termijn’ [31], ‘aanhoudend disfunctioneren van de mitochondriën’ als gevolg van gebrekkig of verloren mitochondrisch DNA [32] en ‘verlies van chromosomen en duplicatie, lichamelijke recombinatie***** en verandering van genen’, hetgeen ‘hun nauwkeurige observatie rechtvaardigt met het oog op genotoxische****** gevolgen op lange termijn’ [33]. Deze genetische defecten treden op in samenhang met de behandeling en zijn onafhankelijk van Hiv, omdat dezelfde effecten werden gevonden in Hiv-negatieve kinderen van Hiv-positieve moeders die behandeld werden om overdracht van Hiv te voorkomen. [10,31,34]. Bovendien hebben Olivero e.a. van het National Cancer Institute genotoxiteit en tumorigeniciteit******* in muizen en apen geboren uit met AZT behandelde moeders aangetoond [35]. Dergelijke genetische defecten zijn daarentegen niet gediagnosticeerd in de naar schatting 34 miljoen, merendeels onbehandelde, a-symptomatische Hiv-positieven [4].

Zich bewust van een aantal van deze levensbedreigende, giftige gevolgen van anti-Hiv medicijnen, beweert de Harvard-studie dat de ‘voordelen’ van deze medicijnen ‘zwaarder wegen’ dan hun onvermijdelijke giftigheid. [1]. Maar in tegenstelling tot deze claims, publiceerden honderden Amerikaanse en Britse onderzoekers in 2006 een gezamenlijke analyse in The Lancet , waarin zij concludeerden dat de behandeling van Aidspatiënten met antivirale medicijnen ‘zich niet heeft vertaald in een afname van sterfte’. [30].

Conclusies

Wij hebben geen statistisch bewijs gevonden voor de claim van de Harvard-studie dat honderdduizenden Zuid-Afrikaanse levens verloren gingen in de periode van 2000 tot 2005 als gevolg van een Hiv-Aids-epidemie. In plaats daarvan hebben Zuid-Afrikaanse statistieken slechts 1 ‘Hiv-dode’ per 1000 Hiv-positieven per jaar (of 12.000 'Hiv-doden’ onder 12 miljoen mensen met antistoffen tegen Hiv) vastgesteld tussen 2000 en 2005. Tegengesteld aan de door de Harvard-studie van Chigwedere e.a. geclaimde enorme verliezen aan mensenlevens laten de statistieken van Zuid-Afrika zien dat de bevolking tussen 2000 en 2005 is toegenomen met 3 miljoen, van 44,5 naar 47,5 miljoen, daarmee een gestage trend sinds 1980 voortzettend, ook al was sinds 1998 een gemiddelde van 25 tot 30 procent positief voor antistoffen tegen Hiv.

Daarom stellen we de hypothese ter discussie dat Hiv Aids veroorzaakt evenals de suggestie van Chigwedere e.a. dat de enorme, hypothetische verliezen aan mensenlevens als gevolg van Hiv kunnen worden voorkomen door behandelingen die bedoeld zijn om Hiv te remmen met remmers van DNA-synthese, niet alleen omdat er geen bewijs is voor verloren levens en dus voor een pathogeen Hiv, maar ook omdat deze medicijnen onvermijdelijk giftig zijn.

In dat verband is het waarschijnlijk dat ‘het falen van Zuid-Afrika om het gebruik van beschikbare anti-Hiv-medicijnen te accepteren’ [1], hetgeen de Harvard-studie bekritiseert, mogelijk honderdduizenden mensenlevens heeft gered door de blootstelling aan levensbedreigende remmers van DNA-synthese te vermijden. Daarom is met de Hiv-Aidshypothese Zuid-Afrika niet alleen niet te begrijpen, maar is deze hypothese ook potentieel gevaarlijk voor Zuid-Afrika. Het lijkt dan ook voorbarig, zelfs ongerechtvaardigd van de Harvard-studie om de vroegere president van Zuid-Afrika Thabo Mbeki en anderen, onder wie een van ons, de schuld te geven van het veronderstelde verlies aan mensenlevens in Zuid-Afrika.

Ik en mijn medeauteurs hebben geen commerciële of andere niet-wetenschappelijke belangenconflicten met ons artikel voor Med. Hypotheses. (…)
Een voorloper van dit artikel werd verworpen door het Journal of Aids, dat het artikel van Chigwedere e.a. publiceerde, met politieke en op de persoon gerichte argumenten maar zonder ook maar één referentie te geven voor een incorrect(e) getal of bewering van ons artikel (beschikbaar op aanvraag).

Referenties
[1] Chigwedere P, Seage 3rd GR, Gruskin S, Lee TH, Essex M. Estimating the lost benefits of antiretroviral drug use in South Africa. J Acquir Immune Defic Syndr 2008;49:410–5.
[2] Piot P, Quinn TC, Taelman H, Feinsod FM, Minlangu KB, Wobin O, et al. Acquired immunodeficiency syndrome in a heterosexual population in Zaire. Lancet 1984;2:65–9.
[3] Quinn TC, Mann JM, Curran JW, Piot P. Aids in Africa: an epidemiologic paradigm. Science 1986;234:955–63.
[4] Durban Declaration, Over 5000 authors. The Durban declaration. Nature 2000;406:15–6.
[5] Statistics South Africa. Mid-year population estimates, 2007. Department of Home Affairs, South Africa; 2007.
[6] Statistics South Africa. Stats in brief 2000. Statistics South Africa; 2000.
[7] US Census Bureau, International data base. Population South Africa. US Department of Commerce; 2008.
[8] National Department of Health South Africa. The national Hiv and syphilis prevalence survey South Africa; 2007.
[9] Statistics South Africa. Mortality and causes of death in South Africa, 2006: Findings from death notification. Statistics South Africa; 2008.
[10] Duesberg P, Koehnlein C, Rasnick D. The chemical bases of the various Aids epidemics: recreational drugs, anti-viral chemotherapy and malnutrition. J Biosci 2003;28:383–412.
[11] Centers for Disease Control. 1993 revised classification system for Hiv infection and expanded surveillance case definition for Aids among adolescents and adults. Morb Mort Weekly Rep 1992;41(No. RR17):1–19.
[12] National Department of Health South Africa 2008. The national Hiv and syphilis prevalence survey South Africa; 2008.
[13] Fiala C. Aids in Africa: a call for sense, not hysteria (Rapid Responses for Sidley, 327 (7408) 184). bmjcom; 2009.
[14] Mulder DW, Nunn AJ, Kamali A, Nakiyingi J, Wagner HU, Kengeya-Kayondo JF. Two-year Hiv-1-associated mortality in a Ugandan rural population. Lancet 1994;343:1021–3.
[15] Mulder DW, Nunn AJ, Wagner HU, Kamali A, Kengeya-Kayondo JF. Hiv-1 incidence and Hiv-1-associated mortality in a rural Ugandan population cohort. Aids 1994;8:87–92.
[16] Goodgame RW. Aids in Uganda-clinical and social features. N Engl J Med 1990;323:383–9.
[17] World Health Organization, UNAids, UNICEF. Epidemiological fact sheet on Hiv and Aids; Core data on epidemiology and response Uganda; 2008.
[18] World Bank Group. Population of Sub-Saharan Africa; 2008.
[19] Bauer HH. The origin, persistence and failings of the Hiv/Aids theory. Jefferson, NC and London, UK: McFarland & Co.; 2007.
[20] Henry WK, Tebas P, Lane HC. Explaining, predicting, and treating Hivassociated CD4 cell loss: after 25 years still a puzzle. JAMA 2006;296:1523–5.
[21] Okulicz J, Marconi V, Dolan M. Characteristics of elite controllers, viremic controllers, and long-term nonprogressors in the US Military Hiv cohort. Keystone symposium Hiv pathogenesis. Banff, Alberta, Canada; 2008.
[22] Mims C, White DO. Viral pathogenesis and immunology. Oxford: Blackwell Scientific Publications; 1984.
[23] Bregman DJ, Langmuir AD. Farr’s law applied to Aids projections. JAMA 1990;263:50–7.
[24] Horwitz JP, Chua J, Noel M. Nucleosides. V. The monomesylates of 1-(20-deoxybeta-D-lyxofuranosyl)thymidine. J Org Chem 1964;29:2076.
[25] Borojerdi JP, Ming J, Cooch C, Ward Y, Semino-Mora C, Yu M, et al. Centrosomal amplification and aneuploidy induced by the antiretroviral drug AZT in hamster and human cells. Mutat Res 2009;665:67–74.
[26] Reisler RB, Han C, Burman WJ, Tedaldi EM, Neaton JD. Grade 4 events are as important as Aids events in the era of HAART. J Acquir Immune Defic Syndr 2003;34:379–86.
[27] El-Sadr WM, Lundgren JD, Neaton JD, Gordin F, Abrams D, Arduino RC, et al. CD4+ count-guided interruption of antiretroviral treatment. N Engl J Med 2006;355:2283–96.
[28] Medicine.Net.com. Nevirapine index; 2008 [accessed].
[29] Department of Health and Human Services, Panel on antiretroviral guidelines for adults and adolescents. Guidelines for the use of antiretroviral agents in Hiv-1-infected adults and adolescents; January 29, 2008. p. 13. Available from: http://www.aidsinfo.nih.gov/ContentFiles/AdultandAdolescentGL.pdf.
[30] May MT, Sterne JA, Costagliola D, Sabin CA, Phillips AN, Justice AC, et al. Hiv treatment response and prognosis in Europe and North America in the first decade of highly active antiretroviral therapy: a collaborative analysis. Lancet 2006;368:451–8.
[31] Poirier MC, Divi RL, Al-Harthi L, Olivero OA, Nguyen V, Walker B, et al. Longterm mitochondrial toxicity in Hiv-uninfected infants born to Hiv-infected mothers. J Acquir Immune Defic Syndr 2003;33:175–83.
[32] Barret B, Tardieu M, Rustin P, Lacroix C, Chabrol B, Desguerre I, et al. Persistent mitochondrial dysfunction in Hiv-1-exposed but uninfected infants: clinical screening in a large prospective cohort. Aids 2003;17:1769–85.
[33] Escobar PA, Olivero OA, Wade NA, Abrams EJ, Nesel CJ, Ness RB, et al. Genotoxicity assessed by the comet and GPA assays following in vitro exposure of human lymphoblastoid cells (H9) or perinatal exposure of mother-child pairs to AZT or AZT-3TC. Environ Mol Mutagen 2007;48:330–43.
[34] Brogly SB, Ylitalo N, Mofenson LM, Oleske J, Van Dyke R, Crain MJ, et al. In utero nucleoside reverse transcriptase inhibitor exposure and signs of possible mitochondrial dysfunction in Hiv-uninfected children. Aids 2007;21:929–38.
[35] Olivero OA, Anderson LM, Diwan BA, Haines DC, Harbaugh SW, Moskal TJ, et al. Transplacental effects of 30-azido-20, 30-dideoxythymidine (AZT): tumorigenicity in mice and genotoxicity in mice and monkeys. J Natl Cancer Inst 1997;89:1602–8.

Opmerkingen vertaler
* DNA (Desoxyribonucleïnezuur): chemische drager van erfelijke informatie
** wet van Farr: geeft aan dat de grafische voorstelling van een epidemie de tendens vertoont om te stijgen en te dalen in een symmetrisch patroon, gelijkend op een klokvormige curve.

*** chromosomen: dragers van erfelijk materiaal
**** mitochondriën: energiecentrales van de lichaamscellen
***** recombinatie: herschikking van de genetische eigenschappen van een individu, met als gevolg dat het nageslacht een andere combinatie van genen heeft dan elk van beide ouder-individuen
****** genotoxisch: het DNA veranderend en beschadigend en daarmee mogelijk kankerverwekkend
******* tumorigeniciteit: in staat tot het veroorzaken van tumoren

© Vertaling: Ton Geurtsen

Waar is het ‘overstelpend bewijs’ dat hiv aids veroorzaakt?

2009-11-14T18:41:00.000-08:00

’Het hiv-paradigma heeft niets van waarde voortgebracht voor mijn leven en in feite geloof ik dat behandelingen gebaseerd op het arrogante geloof dat bewezen is dat hiv de enige en voldoende oorzaak van aids is, de dood van vele van mijn vrienden bespoedigd hebben. (…)
Soms heb ik het gevoel dat mijn doel is lang genoeg in leven te blijven om getuige te zijn van de aids-variant op de processen van Neurenberg, waar de wetenschappers die zoveel geld en zoveel levens hebben verspild terwijl zij volhardden in de doodlopende weg van het onderzoek naar de behandeling van aids, verantwoordelijk zullen worden gesteld.’

Michael Callen

Aidsactivist, in 1993 gestorven, elf jaar na zijn aidsdiagnose

‘Als er bewijs bestaat dat hiv aids veroorzaakt, dan zouden er wetenschappelijke documenten moeten zijn die afzonderlijk of te samen dit feit bewijzen, op zijn minst met een hoge waarschijnlijkheid. Zo’n document is er niet. (…) De hiv-theorie, de wijze waarop deze wordt gebruikt, is niet falsifieerbaar en daarom nutteloos als medische hypothese.’

Kary Mullis

Biochemicus en Nobelprijswinnaar scheikunde 1993

Geen aidsdissident zal beweren dat men in de medisch-wetenschappelijke wereld niet bereid zou zijn eenmaal ingenomen standpunten te herzien. Met een zekere regelmaat worden verklaringen aangepast als de feiten daar aanleiding toe geven. Dit gebeurt echter binnen een heilig verklaard kader, namelijk dat hiv een noodzakelijke èn voldoende voorwaarde is om aids te veroorzaken. Deze basisstelling, die in 1984 werd geformuleerd, staat na 25 jaar nog recht overeind en dient gerespecteerd te worden als ware kritiek de ontheiliging van een godsbeeld.

Echter, het is al lang tot het establishment doorgedrongen dat de ketters zich blijven roeren. Omdat doodzwijgen niet goed blijkt te helpen, wordt gereageerd met stigmatisering en agressie, waar ook op dit weblog de voorbeelden van zijn te vinden. Dissidenten zouden in een – nu niet bestaande – discussie zeer sterke wapens in handen hebben. Die richten zich niet op onderdelen, maar op het hiv-aids fundament zelf. Als meer mensen beseffen wat hiermee aan de hand is, is het einde van de huidige aidspolitiek nabij. Laat dit daartoe weer eens een bescheiden bijdrage zijn.

correlatie of causaal verband

Iedereen kan het met boerenverstand beredeneren en elke eerstejaarsstudent krijgt het mee als essentiële regel bij wetenschapsbeoefening: als twee verschijnselen samengaan, betekent dat niet vanzelf dat het een het ander ook veroorzaakt. In ons dagelijks leven weten we dat elk verschijnsel met een oneindig aantal andere samengaat. Dat zijn correlaties. En we weten ook dat maar één of enkele van die andere verschijnselen dat ene verschijnsel verklaart. Dat is het causale of oorzakelijke verband. De wetenschap is er om gecompliceerde correlaties te ontrafelen en daarbinnen de werkelijke oorzaak of oorzaken te vinden. Daar kan ze alleen in slagen als ze strikte methodologische regels in acht neemt.

Datgene wat voor hiv wordt aangezien gaat veelvuldig samen met aids, zodat er sprake is van een correlatie. Dan zijn er verschillende mogelijkheden. Het kan zijn dat hiv dan ook aids veroorzaakt (1). Het kan zijn dat er meerdere factoren in het spel zijn en hiv daarbij een rol speelt naast andere (2). Het kan ook nog eens zijn dat het puur toeval is: hiv is er steeds maar heeft op het ontstaan van aids geen invloed (3). Zo zijn er al drie verklaringen te geven voor de gevonden correlatie.
De officiële aidstheorie gaat uit van mogelijkheid (1) en verwerpt de overige twee.

De ene daarvan (2) wordt aangehangen door wetenschappers als Robert Root-Bernstein (foto boven) en Gordon Stewart (foto rechts) alsmede door sommige natuurgeneeskundigen.

De andere (3) is het standpunt van aidsdissidenten, wanneer we althans het bestaan van hiv niet ter discussie stellen.

Bij (1) wordt aangenomen dat een correlatie vanzelf ook een causaal verband betekent: hiv veroorzaakt aids omdat ze steeds samen worden aangetroffen. Bij (2) daarentegen wordt dit oorzakelijk verband gedeeltelijk en bij (3) geheel wegverklaard omdat andere factoren gedeeltelijk of geheel volstaan om aids te verklaren.

In onderstaand citaat, ontleend aan het Amerikaanse Center For Aids Prevention [1], wordt duidelijk hoe de hiv-aids theorie mank gaat aan het door elkaar halen van correlatie en causaal verband:

‘There is evidence supporting the correlation between HIV and AIDS. (…) Although there may not be hard evidence that proves causation, HIV infection has been repeatedly linked to AIDS and (…) since the early 1980s, HIV and AIDS have been repeatedly linked in time, place and population group.’

Het deel van het citaat vanaf ‘Hiv infection has been…’ geeft precies aan waar men zich in de aidswereld voor bewijsvoering op beroept, namelijk op een correlatie. Maar in het gedeelte ervoor is men veel eerlijker dan gebruikelijk: ‘Although there may not be hard evidence that proves causation’. Hier wordt erkend dat er geen causaal verband is aangetoond.

Om een oorzakelijk verband te bewijzen kan men niet direct de link tussen hiv en aids onderzoeken, omdat dat laatste begrip een abstractie is die ononderzoekbaar is. Het enige wat men kan doen en ook veelvuldig doet, is laboratoriumwaarden als het aantal CD4-afweercellen en de viral load meten. De gevonden waarden zouden dan de kracht of zwakte van het immuunsysteem aangeven en dus aanwijzingen leveren voor aids of de kans daarop. En ook ‘het’ immuunsysteem is een abstractie.

In de wetenschap moeten complexe, niet-concrete begrippen geoperationaliseerd worden in onderzoekbare verschijnselen. En dat zijn in het geval van aids concrete ziekten als een PCP-longontsteking, baarmoederhalskanker of dementie. Dat stelt de aidswetenschappers voor een immense opgave waar ze nooit aan hebben willen beginnen. Het betekent namelijk dat zij daadwerkelijk moeten aantonen dat het hiv-virus verantwoordelijk is voor 29 afzonderlijke aandoeningen die officieel onderscheiden worden. Sterker nog, men beweert dat er ook ‘hiv-gerelateerde aandoeningen’ zijn, die geen aids betekenen maar als een voorstadium daarvan worden gezien. Tot deze categorie behoren vele aandoeningen waarvoor het oorzakelijk verband met hiv eveneens zou moeten worden aangetoond.

Er zijn dus tientallen gedegen onderzoeken nodig om de hypothese te bewijzen. Dat moet, wanneer we de hoogste wetenschappelijke norm aanhouden, gebeuren via onderzoek met controlegroepen. Deze maken het mogelijk het veronderstelde ‘zuivere’ effect van hiv te meten door te controleren voor een groot aantal factoren waarvan de immuniteitsondermijnende werking in de medische wereld bekend is. Meerdere daarvan zouden dan een oorzakelijk verband tussen hiv en aids kunnen wegverklaren. Te denken valt aan ondervoeding, structureel slaaptekort, excessief antibioticagebruik, aanwezigheid van ziekmakende virussen, bacteriën, parasieten, gisten of schimmels, het binnenkrijgen van overmatige hoeveelheden sperma, een opeenstapeling van geslachtsziektes, overmatige stress, het intensief gebruik van recreatieve drugs, ‘toevallig’ verkregen ziektes die het immuunsysteem ondermijnen, bloedtransfusies en de gebruikte medicatie, in het bijzonder die tegen hiv.

Wie vindt dat dit een bijna bovenmenselijke opgave is, heeft gelijk. Maar dat probleem hebben de wetenschappers en beleidsmakers aan zichzelf te danken. Wie het bewijs voor hiv als een zo veelzijdige vermeende ziekteveroorzaker niet kan leveren, moet die theorie ook niet tot grondslag van het beleid maken. Dat is eenvoudigweg een kwestie van wetenschappelijke integriteit.

hiv is willekeurige en onwaarschijnlijke kandidaat

De vastgestelde correlatie is niet alleen aanwezig, ze is ook nog eens heel groot - in het gegeven citaat gaat het bijvoorbeeld om ‘repeatedly linked in time, place and population group’. Ook dat zegt echter niets. Van de eerste generatie aidsslachtoffers en ook van mensen van wie werd aangenomen dat ze risico op aids liepen, is meermalen vastgesteld dat zij waren blootgesteld aan een groot aantal immuunsuppressieve factoren, waarvan hierboven de belangrijkste zijn genoemd. Bij deze factoren was dus net zozeer sprake van correlaties met aids als dat bij hiv het geval is en in een aantal gevallen, zoals bij drugsgebruik, was die correlatie zeer hoog. Men kan dus met evenveel recht als bij de relatie hiv-aids de hypothese lanceren dat een oorzakelijk verband waarschijnlijk is tussen drugsgebruik en aids. [2]

Veel van de genoemde immuniteitsschadende factoren zijn voor iedereen begrijpelijk en zichtbaar, maar ze verdwenen al snel uit beeld. De aandacht ging uit naar de voor het overgrote deel van de mensen ondoorgrondelijke wereld van miniziekteverwekkers die niemand met het blote oog kan zien. Inderdaad leden mensen met aids ook in hoge mate onder door bacteriën veroorzaakte aandoeningen als syfilis, gonorroe en chlamydia of aan parasitaire ziektes als toxoplasmose en de beruchte PCP-longontsteking [3]. Ook hier was dus, net als bij hiv, sprake van hoge correlaties. Om deze reden werd syfilis wel beschouwd als de veroorzaker van aids [4], hetgeen even plausibel of onplausibel is als het aanwijzen van hiv als oorzaak.

Vervolgens werden echter niet bacteriën, parasieten, gisten of schimmels preciezer onderzocht, maar werd door de sterke dominantie van de virologen in de wetenschappelijke wereld alleen naar een virale oorzaak gespeurd. Mensen met aids droegen ook andere virussen dan ‘hiv’ bij zich, zoals het tot de herpesvirussen gerekende cytomegalovirus (CMV). Onder homoseksuele mannen en de kleine risicogroep van hemofiliepatiënten benaderde het aantal mensen met antistoffen tegen CMV de 100 procent. [5]. Deze uitzonderlijk hoge correlatie leidde oorspronkelijk tot een theorie die het cytomegalovirus aanwees als oorzaak van aids. Deze en andere virussen werden echter terzijde geschoven, om uiteindelijk alleen de nieuwe ontdekking ‘hiv’ over te houden.

Via deze stappen werd het buitengewoon complexe geheel van mogelijke oorzaken van aids eerst verengd van leefstijlfactoren in het algemeen tot miniziekteverwekkers, vervolgens tot alleen virussen en uiteindelijk alleen tot hiv. Simplisme is hier wel het meest passende woord.

Hiv is echter niet alleen een willekeurige kandidaat om aids te veroorzaken, het is ook een erg onwaarschijnlijke kandidaat. Het behoort namelijk tot de enkele virussen waarvan zowel het bestaan als de ziekmakende eigenschappen worden betwijfeld, hetgeen niet geldt voor een aantal hiervoor genoemde alternatieve ziekteverwekkers. Het ligt niet voor de hand om aids nu juist te koppelen aan een virus waarover zulke elementaire vragen blijven bestaan.

Hiv wordt tot de retrovirussen gerekend, waarvan nooit ziekte-effecten zijn aangetoond. Maar één daarvan zou ineens tot levensbedreigende ziektes leiden: het is alsof je een tafel bij de categorie stoelen onderbrengt. De veronderstelde schade door hiv uit zich bovendien niet, zoals bij virale ziektes gebruikelijk, in één bepaalde aandoening maar in vele van zeer uiteenlopende aard, doorgaans overgedragen via seksueel contact. Sinds begin jaren tachtig werden het er steeds meer, totdat in 1993 het aantal van 29 werd bereikt. Deze ziekteprocessen treden, compleet tegenovergesteld aan wat gebruikelijk was en is, op nadat iemands lichaam antistoffen heeft aangemaakt die op hiv zouden wijzen. Antistoffen echter, zo leert de biochemie, zijn een teken van bescherming omdat de ziekteverwekker onder controle van het immuunsysteem is gebracht. Maar hier worden ze gezien als het beginstadium van dodelijke ziektes. Hoe dat dan wel gebeurt, is nog altijd onopgehelderd en dus puur speculatief.

Een heel merkwaardige aanname in het hiv-aids denken is wel de lange incubatietijd. Verondersteld wordt dat er vijf, tien, vijftien jaar of langer mee gemoeid zijn voordat de mogelijk dodelijke ziektes zich manifesteren. In werkelijkheid veroorzaken virussen meestal geen schade en doen ze dat wel, dan op korte termijn. Soms kan een virus onder invloed van een verzwakt immuunsysteem tijdelijk weer gereactiveerd worden. Maar alleen bij hiv wordt gesteld dat het begin van de ziekteverschijnselen vele jaren later optreedt. Dit verschijnsel doet zich voor bij toxische belasting, zoals bij ziektes als gevolg van tabak-, alcohol-, drugs- of medicijngebruik, maar nu juist niet bij virussen. Deze hebben een korte incubatietijd. Als hiv werkelijk gevaarlijk zou zijn, zouden mensen na de veronderstelde besmetting op korte termijn al ernstig ziek moeten worden. Dat blijft echter geheel uit.

verzinsels aanvaard als wetenschap
We gaan terug naar 23 april 1984. Op een persconferentie maakte de Amerikaanse wetenschapper Robert Gallo bekend dat de ‘waarschijnlijke oorzaak van aids’ was gevonden. Deze formulering was duidelijk een poging zich bij voorbaat tegen een mogelijk debacle in te dekken. Wanneer immers ooit zou blijken dat de ingenomen stelling onjuist was, dan zou hem dat maar in beperkte zin verweten kunnen worden. Hij had immers het woord ‘waarschijnlijk’ gebruikt!

Wat op de persconferentie vervolgens werd beweerd, ging echter niet uit van een waarschijnlijkheid maar van een vaststaand bewijs. Immers, er werd gesproken over zaken als de beschikbaarheid van een bloedtest en de komst van een vaccin binnen twee jaar. (Zoals bekend is dat er na 25 jaar nog altijd niet.). Het effect daarvan is dat het woord ‘waarschijnlijk’ haar betekenis verliest omdat het begin van beleid al wordt uitgezet. Media namen dan ook direct de zekerheid van het causale verband over.

Echter, niemand was op dat moment in staat te controleren waar Gallo zich op baseerde. Er was geen onderzoek gepubliceerd, want dat werd achtergehouden tot één week na de persconferentie - om precies te zijn tot 4 mei, toen het verscheen in het tijdschrift Science [6]. Vrijwel niemand las dat natuurlijk, met uitzondering van ingewijden-wetenschappers.

Zelden zal een wetenschapper, in samenspraak met beleidsmakers, zó ongegeneerd en met zùlke grote consequenties de publieke opinie doelbewust hebben gemanipuleerd. Want de beweringen van Gallo stonden haaks op de uitkomsten van zijn eigen onderzoek. De lezer oordele zelf:

Bovenstaande tabel laat zien dat van de 234 onderzochte personen er 97 (pre-)aids hadden. En onder deze 97 personen werd bij minder dan de helft, namelijk 47, hiv aangetroffen. Dit betekent dat de meerderheid van hen aids door andere factoren had opgelopen en er dus aids zonder hiv bestaat.

Alleen al op grond van dit onderzoek zijn van de drie hiervoor genoemde standpunten over de relatie hiv-aids - zie nog eens (1) – (2) – (3) - alleen de tweede en de derde verdedigbaar. Door co-factoren (2) aan te wijzen kan men concluderen dat aids mede door hiv kan optreden, maar ook zonder dit kan ontstaan als gevolg van andere vormen van immuniteitsschade. Door alléén naar die andere factoren te verwijzen (3) wordt hiv geheel uit de redenering gehaald en blijven er genoeg immuniteitsschadende factoren over voor een plausibele verklaring. Maar de officiële visie (1) is op basis van dit onderzoek onverdedigbaar. Want als mensen aids krijgen zonder hiv te hebben, zijn er dus andere oorzaken van aids aan te wijzen.

Zo eenvoudig is het. In een publicatie [7], ondertekend door onder anderen een groep vooraanstaande wetenschappers, werd in 2009 gevraagd om officiële intrekking van de geldigheid van het onderzoek van Gallo voor de hiv-aids bewijsvoering. Tot op heden heeft geen enkele officiële instantie de behoefte gevoeld zich van diens gerotzooi met onderzoeksgegevens te distantiëren. Daarmee erkennen zij wetenschappelijke fraude te aanvaarden.

Aanwezigheid hiv meestal onbekend

Normaal gesproken had al in 1984 het doek moeten vallen over de hiv-aids theorie. Dat gebeurde niet, ook niet toen later talloze bewijzen konden worden overlegd dat aids onmogelijk door alleen hiv veroorzaakt kon worden.

Het is goed om eerst te benadrukken dat van zeer velen met aids nooit bekend is geworden of ze hiv hadden of niet. De test waarmee men pretendeert het virus te detecteren kwam pas in 1985 beschikbaar en daar waren al jaren aan voorafgegaan waarin slachtoffers vielen. Een groot aantal mensen kon derhalve nooit meer getest worden omdat ze al overleden waren of langer leefden maar geen test meer ondergingen.

Harold Jaffe, directeur van de hiv-aids sectie van het Amerikaanse Centre for Disease Control and Prevention (CDC), gaf in 1993 toe dat op dat moment van het totaal aantal van 253.448 mensen met aids in de Verenigde Staten er 43.606 niet getest waren. Aanvullende berekeningen [8] kwamen zelfs uit op een getal van 62.272.

Van ongeveer 17 tot 25 procent van het totaal aantal aidsgevallen is dan ook nooit bekend geworden of er sprake was van ‘hiv’. Ook degenen die onder deze categorie vielen, leden officieel aan aids. En dat is volgens de orthodoxe definitie een onmogelijkheid zolang de aanwezigheid van hiv niet vaststaat.

Gaat het hier om een aanzienlijke minderheid waarvan de serostatus onbekend is, in de Derde Wereld is dit verschijnsel vanaf het begin structureel geweest. Dat geldt met name voor het gebied Afrika beneden de Sahara waar verreweg de meeste slachtoffers vallen.

Gestelde aidsdiagnoses komen er op twee manieren tot stand. De ene is via het afnemen van een test die bij een positieve uitslag hiv zou aantonen en daarmee een verwachte ontwikkeling naar aids aangeeft. Dat gebeurt echter maar bij een minderheid. Voor alle overigen geldt nog altijd de zogeheten definitie van Bangui uit 1985. Daarin werden criteria geformuleerd op basis waarvan aids wordt vastgesteld, zonder dat een hiv-test vereist is. Daarmee schendt men op grote schaal het eigen dogma dat aids alleen mogelijk is wanneer een ‘hiv-infectie’ vaststaat.

In plaats daarvan wordt gekeken naar ziektesymptomen, waarvan de drie belangrijkste gewichtsverlies, chronische diarree en chronische koorts zijn. Wanneer iemand twee van deze symptomen heeft in combinatie met een bijkomend symptoom, bijvoorbeeld aanhoudend hoesten, volgt een aidsdiagnose. Aids kent echter geen eigen symptomen, een vaststelling die nota bene ook gedaan is door 'hiv-ontdekker' Luc Montagnier. De genoemde ziekteverschijnselen doen zich immers ook op grote schaal voor als gevolg van ondervoeding, vervuild water en ziektes als tuberculose, malaria en verscheidene bacteriële en parasitaire infectieziekten. [9]

De symptomen van wat aids wordt genoemd, zijn dus niet-specifiek. Wanneer er ook niet getest wordt, is de bewering dat de zieken en stervenden aan aids lijden dan ook niets anders dan een verzinsel.

Dat betekent ook dat zeer velen in de Derde Wereld aids kunnen hebben zonder dat er van hiv sprake is. Dit nu is inderdaad het geval, zoals uit onderzoek naar voren komt. Een niet nader te bepalen deel blijkt seronegatief te zijn [10].

Een tijdelijk nieuw syndroom: ICL

Peter Duesberg, de bekendste aidsdissidente wetenschapper, deed in zijn boek Inventing the Aids Virus (1996) verslag van een literatuurscreening, op zoek naar hiv-negatief aids. Precieze cijfers over het aantal gevallen zijn er niet, want deze categorie heet niet te bestaan en is dan ook nooit afzonderlijk geregistreerd.

Het resultaat van zijn onderzoek was dat van 4.621 personen kon worden vastgesteld dat ze aids hadden èn seronegatief waren. In de literatuur konden meer voorbeelden worden gevonden die niet in het onderzoek waren meegenomen. [11]

Deze personen waren afkomstig uit dezelfde risicogroepen als seropositieven die aan aids stierven: homoseksuelen, intraveneus drugsgebruikers (en kinderen van hen), hemofiliepatiënten en Afrikanen.

Tot het establishment leek intussen te zijn doorgedrongen dat het bestaan van aids zonder hiv de officiële theorie onderuit haalde. In 1992 werden seronegatieven met aids geschaard onder een nieuwe categorie: idiopathische CD4 lymfocytopenie (ICL). Men slaagde er echter niet in de suggestie hard te maken dat hier sprake zou zijn van een ander ziektebeeld.

Anthony Fauci, directeur van het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID) en gezien als architect van de term, schreef dat het aantal en de veelsoortigheid van de ziektes die onder ICL vielen het onwaarschijnlijk maakten dat deze door één en hetzelfde virus veroorzaakt werden en dat ICL, anders dan aids, daarom hoogstwaarschijnlijk niet besmettelijk was. En dat waren nu precies argumenten op basis waarvan aidsdissidenten het zo onwaarschijnlijk achtten dat aids door een virus werd veroorzaakt!

Een ander argument dat Fauci hanteerde was dat mensen met ICL niet alleen een laag aantal CD4-cellen hadden – het belangrijkste criterium voor de kracht of zwakte van het immuunsysteem – maar ook een laag aantal CD8-cellen en B-cellen, beide eveneens afweercellen. Elders had hij echter hetzelfde gezegd over aids, waarmee de vermeende verschillen wegvielen. [12]

Een lang leven was ICL dan ook niet beschoren. Degenen met aids zonder het veronderstelde virus werden geschaard onder een van de concrete ziektes die zij hadden opgelopen, zodat de statistieken vele verborgen gevallen van ‘aids’ kennen. Een niet nader te bepalen percentage van degenen die lijden aan bijvoorbeeld een PCP-longontsteking, baarmoederhalskanker of dementie zou dan ook onder deze categorie moeten vallen. Dat is niet gebeurd omdat een dergelijke herrubricering de hiv-theorie over aids zou hebben gefalsifieerd.

Intermezzo 1: Kaposi Sarcoma
Toen de eerste berichten over aids opdoken, ging alle aandacht uit naar twee levensbedreigende aandoeningen die zich in homoseksuele kringen manifesteerden. Naast de PCP-longontsteking was dat Kaposi Sarcoma. De grote meerderheid van de eerste generatie slachtoffers kreeg een aidsdiagnose op basis van een van deze twee aandoeningen.

Kaposi Sarcoma tekende aidsslachtoffers letterlijk door de op vele plaatsen op het lichaam voorkomende roodpaarse vlekken. Daarachter ging een vorm van kanker schuil, die de kleine bloedvaatjes onder de huid aantastte maar ook naar binnen kon slaan en andere organen kon aantasten, zoals de longen, de lymfeklieren, de lever of de darmen.

Anders dan de PCP-longontsteking, wordt Kaposi Sarcoma volgens de heersende leer echter niet langer door hiv veroorzaakt. Sinds de publicatie van enkele wetenschappelijke artikelen in 1994 werd dit het officiële standpunt. Er werd nog steeds van uit gegaan – we zijn niet verrast – dat de oorzaak een virus was. Maar dat virus was niet hiv, maar het tot de herpesvirussen gerekende HHV-8.

Wie zou menen dat dit grote opschudding veroorzaakte, komt bedrogen uit. Met het naar voren schuiven van HHV-8 werd immers gebroken met het adagium dat één van de twee gezichtsbepalende aidsaandoeningen door hiv werd veroorzaakt. Normaal gesproken zou dat er toe hebben moeten leiden dat Kaposi Sarcoma geschrapt werd van de aidslijst, maar dat gebeurde niet. Anno 2009 is deze ziekte nog altijd reden voor een aidsdiagnose.

Hieruit vallen twee conclusies te trekken.
Ten eerste heeft een groot aantal mensen ten onrechte een aidsdiagnose gekregen op basis van Kaposi Sarcoma. Nu HHV-8 de oorzaak heette te zijn, waren deze diagnoses volgens het hiv-aids dogma dus onterecht. Omdat anti-hiv medicatie alleen wordt toegepast tegen ‘hiv’, betekent dat tevens dat zij mogelijk voor niets aan deze loodzware medicijnen zijn blootgesteld.
Ten tweede werd hiermee opnieuw bewijs geleverd dat aids, hier in de vorm van Kaposi Sarcoma, ook of uitsluitend andere oorzaken blijkt te hebben dan hiv. Het laten staan van deze ziekte op de ‘hiv-aids’ lijst laat opnieuw zien hoe leugenachtigheid binnen het aidsestablishment een aanvaard verschijnsel is.

Intermezzo 2: PCP-longontsteking
Het is voorstelbaar dat men ooit dacht bij aids te maken te hebben met nieuwe ziektes. De eerste homoseksuele slachtoffers waren behept met een veelvoud van ziekten, waar weinigen van hadden gehoord. Dat gold wel in het bijzonder voor de twee die hierboven als gezichtsbepalend voor aids werden aangeduid, Kaposi Sarcoma en de PCP-longontsteking. Beide bestonden echter al. [13] Dat aidsaandoeningen veel ouder waren dan het aidstijdperk, valt al helemaal niet te betwijfelen ten aanzien van ziektes die veel minder zeldzaam waren en die deels pas later aan de aidslijst werden toegevoegd. Een voorbeeld daarvan is baarmoederhalskanker, dat sinds 1993 bij een positieve test automatisch een aidsdiagnose betekent.

Van officiële zijde wordt er van uit gegaan dat hiv in 1978 ontstond om vervolgens aids te doen ontstaan, waarvan de eerste vijf officiële diagnoses in 1981 werden gesteld. Omdat alle aidsaandoeningen veel ouder zijn, is de consequentie dat zij los staan van serostatus. Anders zouden we de bizarre conclusie moeten trekken dat vóór die tijd nog nooit iemand een PCP-longontsteking, baarmoederhalskanker of dementie had gehad. Het betekent uiteraard tevens dat zij ook nu vóórkomen bij seronegatieven wier immuunsysteem niet naar behoren functioneert. Opnieuw: er bestaat dus aids zonder hiv.

Zeker voor de meer zeldzame aandoeningen geldt dat menigeen zich niet kan voorstellen dat ze door iets anders dan hiv veroorzaakt worden. De PCP-longontsteking is daarvan een goed voorbeeld, dat hier wat verder wordt uitgewerkt. De aandoening wordt geassocieerd met het virus, maar in werkelijkheid is de meerderheid van degenen die deze ziekte hebben seronegatief:

• Onderzoek naar achttien patiënten met PCP in het Prince of Wales Hospital in Hong Kong over de periode 1994-2003 [14] liet zien dat zes van hen seropositief waren en twaalf seronegatief. Tweederde van hen kreeg dus PCP zonder hiv. En de onderzoekers concludeerden: ‘The results suggested that (…) PCP can occur during the course of many immunosuppressive diseases and therapies.’

• Roemeense wetenschappers constateerden na een onderzoek onder zeventien kinderen [15] die in 2004-2005 in het ziekenhuis waren opgenomen en PCP hadden, dat slechts één van hen seropositief was. Ook hier worden andere ziektecondities als oorzaak van de longontsteking aangewezen.

• Onderzoek naar 108 patiënten die tussen januari 1991 en december 2001 werden gehospitaliseerd in het universitaire ziekenhuis Sahlgrenska in het Zweedse Gothenburg [16], leverde hetzelfde beeld op. Zij hadden in totaal 118 episodes van PCP, waarvan er 89 optraden bij patiënten die seronegatief waren. Slechts 25 procent kwam dus voor bij seropositieven.

• Een studie verricht in het Rigshospitalet Universiteitsziekenhuis in Kopenhagen [17] beschreef 50 gevallen van PCP onder mensen die er verbleven in de periode 2002-2004. Zij waren allen seronegatief.

Bovenstaande onderzoeken geven ook aan wat de oorzaken van een PCP-longontsteking kunnen zijn bij afwezigheid van ‘hiv’. Alle worden geassocieerd met ‘immunodeficiency’, wat letterlijk een synoniem van aids is. Wanneer we ons beperken tot de risicofactoren bij volwassenen gaat het met name om nierziekten, orgaantransplantaties, het cytomegalovirus, de ziekte van Hodgkin, leverkanker en leukemie alsmede ontstekingsziekten als reumatoïde artritis, bepaalde darm- en longaandoeningen, psoriasis en atherosclerose (‘aderverkalking’). Daarnaast wordt de kans op PCP verhoogd door het gebruik van steroïden (ontstekingsremmers) en door chemotherapie.

Wanneer iemand seropositief is, wordt de PCP geweten aan het hiv-virus. Pas zodra iemand negatief is, komen andere oorzaken in beeld. Het grote falen bestaat erin dat in het eerste geval een medische diagnose uitblijft en een of meer van de genoemde risicofactoren aan het zicht worden onttrokken.

Wat hier voor PCP geldt, geldt voor elke aidsaandoening: seropositieven worden niet gediagnosticeerd maar gekarakteriseerd door het slaken van de hiv-kreet. Tot op de dag van vandaag kan immers niemand aangeven wat hiv dan wel aan het doen is waardoor het als oorzaak zou kunnen worden aangemerkt. Daar bestaan alleen concurrerende, speculatieve theorieën over.

De grote verdwijntruc
Wat gebeurt er nu met de vele gevallen van hiv-negatief aids? Het antwoord is hetzelfde als bij ICL: ze worden uit de aidsstatistieken gehouden en ondergebracht bij de concrete aandoeningen. Hier zijn we op het punt beland van waarschijnlijk de grootste vorm van bedrog in de aidswereld: het te bewijzen oorzakelijk verband tussen hiv en aids wordt ingebouwd in de definitie. De eerder genoemde correlatie tussen beide is namelijk niet alleen aanwezig, maar is in overstelpende mate aanwezig. Dat gaat als volgt:

1. Ziektes worden tot aids gerekend wanneer er sprake is van een seropositieve test ofwel van het veronderstelde hiv-virus. Aids wordt gedefinieerd als bijvoorbeeld PCP-longontsteking + hiv, baarmoederhalskanker + hiv of dementie + hiv.

2. Ziektes worden niet tot aids gerekend wanneer er sprake is van een seronegatieve test. Degenen die hieraan voldoen, hebben dus een PCP-longontsteking, baarmoederhalskanker of dementie.

Door aids te omschrijven als een bepaalde aandoening + hiv blijven alle aidsaandoeningen - hiv buiten de definitie. Hiv-negatief aids verschijnt daardoor nergens in de aidsstatistieken en er ontstaat een correlatie die de 100 procent benadert. Zo komt er automatisch uit dat alleen hiv aids veroorzaakt. Deze ‘overtuigende’ correlatie wordt vervolgens als bewijs gepresenteerd.
Met dergelijke redeneringen is het einde van de wetenschap nabij.

Een beleid tegen 'co-factoren'
De officiële theorie houdt in dat hiv zowel een noodzakelijke als voldoende voorwaarde is voor aids:

• Een noodzakelijke voorwaarde betekent dat er geen aids kan bestaan zonder hiv. Deze stelling is onhoudbaar gebleken vanwege het zeer veelvuldig voorkomen van hiv-vrij aids;

• Een voldoende voorwaarde betekent dat er geen co-factoren bij hiv nodig zijn om aids te veroorzaken. De vele co-factoren die tot immuunsuppressie leiden weerspreken dit.

Het uitschakelen van co-factoren ten bate van een eenzijdige fixatie op hiv heeft grote praktische consequenties gehad en heeft die nog:

• Door te focussen op hiv faalde de voorlichting omdat andere risicofactoren niet werden belicht. Mensen met aids of die risico liepen dit syndroom te ontwikkelen hebben, in de veronderstelling dat alleen het vermeende virus moest worden bestreden, niet of onvoldoende de noodzaak ingezien zich te bekommeren om leefstijlfactoren of andere belastende omstandigheden. Door te weigeren deze factoren integraal onderdeel te maken van het aidsbeleid zijn vele onnodige slachtoffers gevallen;

• Door aan de hand van een positieve test, aangezien als een bevestiging van een hiv-infectie, een onvermijdelijke ontwikkeling naar aids te voorspellen werd hiv een angstaanjagend stigma. Het leidde tot ontmoediging, stress, wanhoop en een voorbereiding op een als onafwendbaar voorgestelde dood;

• Door alles te zetten op de bestrijding van hiv werden mensen die seropositief hadden getest, onderworpen aan desastreuze medicatie die veelal in de dood eindigde.

De kritische opvattingen over aids overstijgen alle het simplistische ‘one disease, one cause’ niveau. Hiv wordt noch als noodzakelijke noch als voldoende voorwaarde voor aids gezien. Men hanteert een multifactoriële benadering, waarbij een samenstel van factoren verantwoordelijk wordt gehouden.

Verschil in opvatting is er over de al dan niet aanwezige rol van hiv. Een eerste mogelijkheid is dat hiv een bestaand virus is dat echter afdoende door het immuunsysteem onder controle wordt gebracht en daarom onschadelijk is. De tweede optie lijkt in dissidente kring toonaangevender te zijn geworden, namelijk dat isolatie van het hiv-virus volgens de vereiste wetenschappelijke methode niet heeft plaatsgevonden zodat het bestaan ervan niet bewezen is. Dan speelt het vanzelfsprekend ook geen rol in aids. De derde opvatting, die tussen de officiële en dissidente visie in staat, kent hiv een bescheiden rol toe in het ontstaan van aids, naast een veelvoud aan andere immunosuppressieve factoren.

Het is hier niet de plaats partij te kiezen binnen deze controverse. Voor de door mij onderschreven stelling dat hiv überhaupt geen rol speelt in het ontstaan van aids, is een andere argumentatie nodig. [18]

De hiv-aids theorie wordt nu al een kwart eeuw gepropageerd als uit en te na bewezen omdat er ‘overstelpend’ wetenschappelijk bewijs voor zou zijn. In werkelijkheid staat ze op essentiële punten haaks op de feiten en kan ze alleen gehandhaafd worden door regels voor wetenschapsbeoefening met voeten te treden. Dat is ook de reden waarom debat met dissidenten geweigerd wordt en vergaande middelen noodzakelijk en geoorloofd worden geacht om hen uit te schakelen: zij zijn te bedreigend.

Hoe lang het duurt voor het oppermachtig aidsbastion ineenstort en de kritiek van dissidenten als juist moet worden erkend – dat weet niemand. Maar de tijd werkt in het voordeel. Zoals de filosoof Arthur Schopenhauer (1788-1860) eens zei:

Elke waarheid doorloopt drie stadia. Eerst wordt zij geridiculiseerd. Vervolgens wordt zij sterk tegengewerkt. Dan wordt zij beschouwd alsof zij altijd al vanzelfsprekend is geweest.

----------

1.http://www.centerforaidsprevention.org/index.php/about_aids/welcome.html

2. Men leze hiervoor het briljante artikel van de wetenschappers David Rasnick en Peter Duesberg, oorspronkelijk in 1998 verschenen in het tijdschrift Genetica, ‘The AIDS dilemma: drug diseases blamed on a passenger virus’. Te vinden via http://www.duesberg.com/papers/1998%20Dues%20&%20Ras,%20Genetica-textfile.pdf

3. Zie hiervoor de uitgebreide grafieken bij Robert Root-Bernstein, Rethinking Aids. The Tragic Cost of Premature Consensus (1993), p. 165-169.
4. Peter H. Duesberg, Inventing the AIDS Virus (1996), p. 189.
5. Root-Bernstein, p. 164, 247.
6. Science, 4 mei 1984, vol 224, no 4648 p. 497-500.
7. http://www.rethinkingaids.com/Home/tabid/146/Default.aspx
8. Duesberg, Inventing the AIDS Virus, p. 644-645.
9. Uitgebreid in: Ton Geurtsen, Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding.
10. http://www.healtoronto.com/nih/; P.H. Duesberg, ‘The HIV gap in national AIDS statistics’ in Biotechnology 11: 956 (1993), te vinden via http://www.duesberg.com/papers/the%20hiv%20gap.pdf
11. Duesberg, Inventing the AIDS Virus, p. 427.
12. Mohammed Ali Al-Bayati, ‘Essential Measures To Stop The AIDS Epidemic’: http://www.bmj.com/cgi/eletters/328/7434/249
13. Root-Bernstein, p. 11-15.
14. Hui M, Kwok WT, Pneumocystis carinii pneumonia in Hong Kong: a 10 year retrospective study; J Med Microbiol. 2006 Jan;55(Pt 1):85-88.
15. Craiu M, Stan I, Cernatescu I, Sajin M, Georgescu A, Avram P.; Institutul de Ocrotire a Mamei si Copilului, Alfred Rusescu, Clinica 1 Pediatrie; Pneumologia. 2005 Jul-Sep;54(3):158-62.
16. Mikaelsson L, Jacobsson G, Andersson R., Pneumocystis pneumonia - a retrospective study 1991-2001 in Gothenburg, Sweden; J Infect. 2006 Jan 2 - http://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/16403575
17. Overgaard UM, Helweg-Larsen J., Pneumocystis jiroveci pneumonia (PCP) in HIV-1-negative patients: a retrospective study 2002-2004; Department of Internal Medicine, Nykøbing Falster Sygehus, Rigshospitalet, Copenhagen, Denmark; Scand J Infect Dis. 2007;39(6-7):589-95.
18. http://www.healtoronto.com/10reasons.html

2009-07-30T18:47:00.000-07:00

Beëindiging medicatie tegen hiv leidt tot herstel

Ervaringen van seropositieven

In 1990 publiceerde de Amerikaanse aidsactivist Michael Callen een boek onder de titel Surviving Aids. Het verscheen drie jaar voordat hij zelf aan aids overleed.

De publicatie bevatte een selectie van de interviews die hij had gehouden met mensen die in dezelfde positie als hij verkeerden: ze hadden een extreem-belastende leefstijl achter de rug en waren bezig die ingrijpend te veranderen.

Callen publiceerde uiteindelijk veertien van zijn interviews in boekvorm. Van deze veertien personen waren er op het moment van verschijnen vier overleden.

De geïnterviewden hadden allen een aidsdiagnose, maar zij wilden zich niet laten ontmoedigen door het als onvermijdelijk aangekondigde toekomstbeeld: een sterven op vrij korte termijn. Ze besloten vrijwel allemaal om gezond te gaan leven, maar deden nog iets dat van groot belang was: ze weigerden om AZT te gebruiken. Twaalf van de veertien deden het nooit en twee anderen slechts voor een korte periode. Hun overlevingstijd, ook die van degenen die al waren gestorven, lag veel hoger dan gebruikelijk. Callen zelf overleefde zijn diagnose elf jaar. Het is zinvol dit te vergelijken met degenen die deelnamen aan het oorspronkelijke onderzoek op basis waarvan AZT in 1987 op de markt werd gebracht. De laatste overlevende uit het AZT-deel van de onderzoeksgroep overleefde 3,5 jaar.

Met een zekere regelmaat hebben mensen ook nu de moed zich uit te spreken en de weg die de medische wereld wijst te verlaten.
Op 19 mei 2009 was op de Griekse televisie een interview te zien met Maria Papagiannidou, een journaliste die stopte met de medicatie en haar gezondheid terugwon.
Hierover schreef ze het boek Goodbye AIDS! Did it ever exist?
Hier is de video te zien.

Er blijken vooral drie voorwaarden te zijn voor overleving: het wegnemen van de leefstijlfactoren die het immuunsysteem op den duur doen instorten, een positieve levenshouding die afrekent met de selffullfilling prophesy van het onvermijdelijke sterven én het afzien van de medicatie. Dat laatste hebben velen gedaan en voor zover te overzien vrijwel steeds met een positief resultaat. Een mogelijke uitzondering daarop, die ook in onderstaande ervaringsverhalen naar voren komt, wordt gevormd door de risicovolle effecten van het plotseling stoppen met de medicijnen. Dat geldt niet alleen voor AZT, maar ook voor de huidige combinatietherapie waarnaar in de meeste verhalen verwezen wordt. Vandaar de nu volgende opmerking.

Degenen die medicatie tegen hiv krijgen voorgeschreven en daarmee willen ophouden, wordt dringend aangeraden dit niet op eigen initiatief te doen, maar onder medische begeleiding. Het plotseling stoppen met deze medicijnen kan bij sommigen – maar zeker niet bij iedereen - heftige reacties oproepen als gevolg van het ingezette ontgiftingsproces en de terugkeer naar een natuurlijk functioneren van het lichaam.

Het aantal ervaringen van mensen die succesvol met de medicatie zijn opgehouden, is legio. Omdat het niet zo wenselijk is deze in de oorspronkelijke taal af te drukken en het vertalen ervan langdurig werk met zich mee brengt, is hieronder slechts een eerste selectie afgedrukt. Het zijn degenen om wie het werkelijk gaat. Zij strijden hun eenzame strijd, in de steek gelaten door het aidsestablishment, hun satellietorganisaties en helaas ook vaak door lotgenoten. Zij zijn degenen op wie de systematische haatcampagnes jegens dissidenten mede betrekking hebben. De meeste van onderstaande ervaringen zijn ontleend aan Christine Maggiore, What if everything you thought you knew about aids was wrong? of de website aidsmythexposed

1. hemofiliepatiënten

Dissident wetenschapper Peter Duesberg heeft vaak brieven gehad van mensen die wanhopig waren omdat zij erg ziek werden na te zijn begonnen met het gebruiken van AZT. Onderstaande tekst werd geschreven door Sue Threakall. Haar man, die in 1985 seropositief werd bevonden, begon in 1989 AZT te slikken en overleed binnen anderhalf jaar. Hij leed aan hemofilie, een aangeboren aandoening waarbij het bloed niet voldoende stolt.
Sue Threakall kent veel anderen met deze ziekte en beschrijft zowel de ervaringen van haar man als van een andere patiënt, die geen AZT gebruikte. Zij ondernam later juridische stappen tegen het farmaceutische bedrijf Wellcome (deel van het latere GlaxoSmithKline) en tegen het National Institute of Allergy and Infectious Diseases (NIAID), het Amerikaanse overheidsorgaan dat AZT testte en promootte.

Aan Duesberg schreef zij:

‘Ik ben 39 jaar oud, heteroseksueel en voor zover ik weet geen drager van hiv. Mijn man, die afgelopen februari overleed, was een ernstige hemofiliepatiënt en in 1985 werd ons verteld dat hij hiv-positief was. Aangenomen werd dat hij het virus in 1983 had opgelopen. Het enige advies dat ons toen werd gegeven, was een condoom te gebruiken tijdens het vrijen en aan mij was het advies om tenminste twee jaar niet zwanger te worden! Sinds die tijd heb ik onvermurwbaar alles en iedereen geprobeerd dat iets kon toevoegen aan mijn begrip van het onderwerp, in die mate zelfs dat ik onlangs achter dingen gekomen ben die zelfs nieuw waren voor sommige artsen die onze hemofiliepatiënten behandelen.
Mijn man verkeerde in een redelijk goede gezondheid, afgezien van sterk opgezette lymfeklieren, en bleef dat gedurende enige tijd. Zijn enige andere gezondheidsproblemen waren aanvallen van neusholteontsteking, koortsuitslag bij de lippen en ook amandelontsteking – klachten die hij altijd al had gehad maar die vaker leken voor te komen. Hij onderging regelmatige bloedtesten om de staat van zijn immuunsysteem te controleren en werd uiteindelijk [1989] op AZT gezet – twaalf per dag, wat naar ik nu meen de maximaal aanbevolen dosis was.
Geleidelijk aan verslechterde zijn gezondheid, totdat hij in november 1990 stopte met werken als gevolg van ernstig gewichtsverlies, spruw [mondschimmel], maagproblemen, een slecht slaapritme, een pijnlijke mond, aanhoudende bijholte-infecties, zwakte, ademhalingsproblemen, verlies van eetlust enz. Op dat moment schreven wij dit alles toe aan de effecten van hiv, hoewel mijn man, zo bleek, toen aan een vriend vertelde: ‘Neem nooit AZT, het zal je doden.’
Hij werd in februari 1991 in het ziekenhuis opgenomen en stierf drie dagen later – in de war, ijlend, vermagerd, met constante diarree, niet in staat om te slikken en met nauwelijks nog enig longweefsel over.’

Vervolgens schrijft zij over een 39-jarige man, eveneens hemofiliepatiënt over wie zij zich zorgen maakt. Maar:

‘Afgezien van wat spruw in de mond, blijft hij gezond, hoewel de artsen bezorgd waren over zijn lage aantal T-cellen en AZT adviseerden. Hij stemde er mee in dit enige tijd te gebruiken – en het doodde hem bijna. Binnen een paar weken leed hij aan een ernstige pijn op de borst, voortdurend indigestie [spijsverteringsproblemen], verlies van eetlust, gewichtsverlies, gewrichtspijnen, spierpijnen en spierverlies, hoofdpijnen en overgeven. Hij was een heel andere man geworden – totdat hij besloot te stoppen met het nemen van de tabletten. Vanaf dat moment begon hij langzaam terug te keren naar de man zoals we die kenden, met alleen af en toe indigestie. (…)
Mijn vriend en ik, samen met verscheidene vrienden uit de kring van hemofiliepatiënten, hebben ernstige twijfel over de gangbare theorieën over hiv en aids en toen we een artikel over u lazen vonden we zoveel waar we ons in konden vinden – er waren tenminste een aantal mensen die op dezelfde manier dachten. (…) Professor Duesberg, wilt u ons alstublieft helpen? Besef alstublieft dat er hier in Groot-Brittannië een kleine maar groeiende groep mensen is die sympathiek staan tegenover uw opvattingen en van wie ik zeker weet dat ze u willen ondersteunen als ze dat kunnen. Wat voor hoop zou u ons kunnen bieden?
Ik verexcuseer me voor de lengte van deze brief en ik hoop dat ik duidelijk heb gemaakt wat ik bedoel. Veel succes met uw werk, de toekomst van mensen als ik, mijn vriend en mijn acht jaar oude zoon is misschien wel van u afhankelijk.’

Duesberg antwoordde als volgt:

‘Ik was zeer geraakt door uw brief. Het is een meesterwerk van beschrijvende wetenschappelijke analyse en, ongelukkigerwijs, van een menselijke tragedie. Ik sluit een pakket materiaal bij over aids en hiv. Lees het alstublieft en neem wanneer u maar wilt contact met me op voor verdere vragen. U bent duidelijk op het goede spoor door AZT af te wijzen. Geen AZT! – en uw vriend zal een voor een hemofiliepatiënt normaal leven leiden, met op dit moment een levensverwachting van 55 jaar. Ik sluit voor uw informatie een paragraaf bij over hemofilie, aids en de giftigheid van AZT, uit een artikel over aids dat ik aan het voorbereiden ben.’

2. Cirilo Juarez, Los Angeles

‘In 1985, toen ik 25 was, besloot ik - na zoveel over de ‘aidsepidemie’ te hebben gehoord - om me te laten testen. Ik testte positief. Ik ging voor een ‘second opinion’ en opnieuw was het resultaat positief. Sinds ik had gehoord en gelezen dat het virus lange tijd slapend kon zijn, koos ik ervoor goed te eten, oefeningen te doen, vitaminen van hoge kwaliteit te nemen en ‘risicovolle seks’ te beperken. Echter, mijn instinctieve gevoel was dat er iets niet klopte met aids en ik koos er bijna meteen voor om het virus niet te accepteren als een beschadiger van mijn gezondheid.
Door de jaren heen heb ik mijn leven geleid alsof aids niet bestond, maar ik bleef wel informatie uit allerlei bronnen verzamelen. Ik neem zelden medicijnen op doktersrecept en krijg nooit griepvaccinaties. Ik zie zelden een reguliere arts en bezoek soms een homeopaat voor kleine dingen die eens in de zoveel tijd opkomen. Ik heb driemaal gordelroos gehad als gevolg van werkstress maar herstel vrij snel. Ik neem zelfs geen aspirine omdat ik bijna nooit hoofdpijn heb. Tot op de dag van vandaag ben ik nooit in een ziekenhuis opgenomen en heb ik niet één van de medicijnen genomen die geacht worden hiv onder controle te houden of uit te schakelen.’

3. Ed Lieb, New York (geschreven 1999)

‘Ik heb meer dan tweehonderd mensen gekend die stierven door wat men aids noemt. Voor ieder van hen gold dat zij voldoende drugs hadden misbruikt of medisch terrorisme hadden ondergaan om de onderdrukking van hun immuunsysteem te verklaren. Toen mij op 7 januari 1988 werd verteld dat ik hiv-positief was en ongeveer twee jaar te leven had, kwam dat als een complete schok voor mij omdat ik geen geschiedenis had van wat werd beschouwd als hoog-risico gedrag.
Wat een nog grotere schok was dan het positief testen, was te beseffen dat niemand geïnteresseerd was in het onderzoeken van natuurlijke methoden van genezing. Waar het op neer kwam, was dat als het geen (regulier) medicijn was, ze er niets over wilden horen. In 1992 had ik genoeg kennis opgedaan om me er zelf van te overtuigen dat aids de grootste medische vergissing aller tijden was.
Terwijl ik dit schrijf, is het elf jaar geleden dat ik voor het eerst werd getest. Ik heb nooit enige ziekte opgelopen die tot aids wordt gerekend. In feite ben ik al negentien jaar lang niet verkouden geweest. Om me te verplaatsen, rijd ik het hele jaar door op de fiets. Ik neem geen medicijnen, krijg geen medische behandelingen, neem geen vitaminen of kruidensupplementen – alleen maar goede voeding en tien minuten oefeningen per dag voor het immuunsysteem.
Als ik in 1988 naar de artsen had geluisterd, zou ik hier vandaag niet meer zijn. Nu, halverwege in de vijftig, heb ik een beter lichaam dat ik ooit in mijn leven heb gehad. De meeste van mijn vrienden zijn half zo oud als ik. Hiv heeft me veel gekost. Ik verloor mijn inkomen, mijn spaargeld en veel vrienden. Ik dank God dat ik flink genoeg was om gewoon ‘nee’ te zeggen tegen de artsen, zodat het me niet mijn gezondheid kostte. Als resultaat van wat ik heb geleerd ben ik nu juist gezonder dan ik ooit ben geweest.’

4. Michele M, Monterey, Californië (geschreven 2000)

‘Toen ik in 1988 positief testte, werd mij verteld dat ik slechts drie jaar te leven had. Twaalf jaar later gaat het goed met me. Ik heb nooit aids-medicijnen genomen, ook al werden die me gesuggereerd of zelfs opgedrongen.
Vele jaren lang was mijn hiv-status een geheim dat ik voor mezelf hield. Ik vertelde het alleen aan mensen waar dat echt nodig was en het was altijd een hel om dat te doen. Hiv ontwrichtte mijn leven en mijn relaties op veel niveaus. Toen ik er achter kwam dat er feiten waren over hiv en aids die mij niet waren verteld, veranderde dat mijn leven. Ik ben nu meer open, ik help andere mensen zich te informeren over hun keuzemogelijkheden.
In 1996 trouwde ik – vijf jaar nadat ik geacht werd dood te zijn! Ik verkeer in een zeer goede gezondheid en zou willen dat mensen naar mij en anderen luisterden om te veranderen. Wat mensen die hiv-positief zijn werkelijk doodt zijn angst en isolering. Ik ben er volledig van overtuigd dat de hiv=aids hypothese een schending is van onze rechten op leven en vrijheid en dat onwetendheid de werkelijke epidemie is.’

5. Nickname Rick (geschreven 2005)

‘Ik stopte met HAART [combinatietherapie] met de methode cold turkey [direct volledig afkicken], na deze drie jaar gebruikt te hebben - crixivan en combivir (AZT/Epivir, denk ik). Ik had last van intens nachtzweten, moeheid en lichaamspijn (en een milde depressie) – allemaal klassieke symptomen van ontgifting. Deze symptomen verdwenen binnen een paar weken.
Ik nam geen speciale voorzorgsmaatregelen om infecties te vermijden. Ik werd zelfs niet verkouden (en het was winter). Mijn CD4-telling was 205 toen ik [met de medicijnen] stopte. Dat was vier jaar geleden. Ik heb sindsdien geen ‘Hiv’-/immuniteit gerelateerde problemen gehad.
Ik ben al zestien jaar ‘positief’ en heb nooit een hiv-gerelateerd probleem gehad ondanks dat ik ruim tien jaar geleden een CD4-telling had van maar 125.
Ik ben de laatste vijf jaar ‘zo gezond als een vis’ geweest.’

6. Nickname flipfloppingTCELL (geschreven 2006)

‘Ik werd in april 2001 gediagnosticeerd als hiv-positief. Ik nam medicijnen gedurende het eerste jaar zoals de arts me vertelde en was ziek en miserabel. Ik zei uiteindelijk: naar de hel ermee. Als dit is wat het nemen van medicijnen en in leven blijven zal gaan betekenen, dan hou ik er mee op. Mijn arts waarschuwde me dat ik niet moest opgeven en de strijd moest voortzetten. Als ik zou ophouden met het slikken van medicijnen, dan zou ik mijn dood versnellen en dan zou het meer dan waarschijnlijk zijn dat ik die vreselijke opportunistische infecties zou krijgen en als dat eenmaal zou gebeuren, dan zou ik misschien wel nooit meer mijn gezondheid terugkrijgen. Het enige dat hiv van het lijf kon houden waren de medicijnen… dat werd me verteld.
Nu, dat was vier jaar geleden. Nu ben ik getrouwd, heb de laatste twee jaar een baan en ben niet ziek geweest sinds ik met de medicijnen stopte. Mijn leven is naar normaal teruggekeerd.
O ja, ik maakte ruim twee jaar geleden wel een medische vergissing. Uit nieuwsgierigheid liet ik een bloedtest afnemen. De uitslag was een viral load van 500.000+ en een CD4-waarde van 207. Ik werd bang en raakte in paniek en nam medicijnen gedurende ongeveer een maand (sustiva en trizivir). Begon me weer net zo te voelen, het bracht de oude herinneringen terug over hoe mijn leven was in dat jaar dat ik deed wat me was verteld. Sindsdien heb ik mijn bloed nooit meer laten testen. Ik heb me steeds goed gevoeld.’

7. Nickname coho

‘Ik werd (…) behoorlijk ziek toen ik ongeveer 2,5 jaar geleden met HAART stopte. Ik had ze bijna vijf jaar lang gebruikt. Ik begon me uiteindelijk veel beter te voelen, maar het was een nogal moeilijke periode om doorheen te komen, en die duurde ruwweg twee maanden. Ik werd erg ziek, totdat ik zelfs problemen had om gewoon te staan of te lopen. Ik kan je verzekeren dat mijn ervaring in het geheel niet psychologisch van aard was, maar ik had wel een hoop twijfel over mijn beslissing, die niet bepaald hielp terwijl ik door de ontgiftingsperiode ging. Ik ben geen deskundige, maar ik denk werkelijk dat de reactie van mensen wanneer ze stoppen met de medicijnen varieert afhankelijk van hoe lang je ze hebt gebruikt en natuurlijk van mogelijke onderliggende medische problemen en ook van hoe je dagelijks voor je lichaam zorgt. Met andere woorden: iedereen zal waarschijnlijk een andere ervaring hebben afhankelijk van hoe giftig hun lichaam is.
Ik zou willen dat er goede informatie was, speciaal voor mensen die erover denken op te houden met de medicijnen. Zelf weet ik dat het een beangstigende en eenzame ervaring was. Het was heel moeilijk om goede informatie en steun (…) te vinden. Ik had één vriend in het bijzonder die dacht dat ik suïcidaal was vanwege mijn beslissing en was niet in het minst behulpzaam.
Ik wil er ook aan toevoegen dat simpelweg stoppen met HAART niet automatisch betekent dat je terugkeert naar een goede gezondheid. Die medicijnen richten ernstige schade aan je lichaam aan en ik heb nog steeds het gevoel er van te herstellen. Terugkeren naar een plaats waar ik voel dat ik in goede gezondheid ben, is nog steeds een voortgaande reis voor me. Een ieder die erover denkt te stoppen met de medicijnen, zou ik sterk willen aanraden dat te doen. Hoe langer je aan de medicijnen bent, hoe meer schade ze zullen toebrengen.’

Moedwil of misverstand

2009-06-07T08:38:00.000-07:00

De ondermijning van de vrije meningsuiting

‘Ik ben het niet eens met wat u zegt, maar ik zal tot mijn dood uw recht verdedigen om het te zeggen.’

Deze uitspraak van de schrijver-filosoof François-Marie Arouet (1694-1778), beter bekend onder de naam Voltaire, kan niet vaak genoeg worden aangehaald. Als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van de Verlichting, legde hij mede de grondslag voor de acceptatie van een essentieel burgerrecht: het onvervreemdbare recht op de vrijheid van meningsuiting. Formeel zullen misschien weinigen het met diens uitspraak oneens zijn, maar de praktijk is anders.

In het verleden was ik actief in de burger- en mensenrechtenbeweging en daar heb ik vooral één les uit overgehouden. Die luidt dat deze rechten elke betekenis verliezen zodra men er uitzonderingen op maakt door er sommigen van uit te sluiten. Dan worden deze rechten gereserveerd voor degenen die men sympathiek vindt en ontzegd aan degenen tegenover wie men vijandig staat. Dat geldt ook voor het recht op vrije meningsuiting zoals dat in Nederland is vastgelegd in artikel 7 van de grondwet en internationaal in zowel artikel 10 van het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens (EVRM) als artikel 19 van het Internationaal Verdrag inzake Burgerrechten en Politieke Rechten (IVBPR). Door aan dit burgerrecht te tornen behoort de vrijheid van meningsuiting niet meer bij ieders volwaardig menszijn, maar wordt deze een voorrecht voor degenen die er de gewenste opinie op na houden.

Dat wil niet zeggen dat dit recht onbeperkt is. Elk formeeldemocratisch land kent zijn uitzonderingen, bijvoorbeeld op grond van de openbare veiligheid. Ook zijn artikelen in de wet opgenomen waardoor in de praktijk de vrijheid van meningsuiting wél wordt ingeperkt. Zo staan in het Nederlandse Wetboek van Strafrecht bepalingen tegen smaad, laster of het aanzetten tot haat. Het is aan de rechter om te bepalen of een uitgedragen mening valt onder het recht op vrije meningsuiting of bestraft dient te worden omdat ze onaanvaardbaar beledigend is voor degenen die door deze mening worden aangevallen. De rechter heeft eveneens als taak een oordeel te vellen wanneer dit recht mogelijk in strijd komt met een ander burgerrecht, zoals de vrijwaring van discriminatie die is vastgelegd in artikel 1 van de grondwet.

De recente discussies rond de vrijheid van meningsuiting laten veel verwarring zien. Deels heeft die te maken met subjectieve afwegingen die gaan over de vraag waar ook rechters mee worstelen, namelijk welk recht uiteindelijk prevaleert. Voor een ander deel volgt de verwarring uit het door elkaar halen van formeel onderschreven rechten enerzijds en eigen wensen over wat wel of niet zou mogen anderzijds. Zo meldde koningin Beatrix in haar troonrede uit 2006 dat de vrijheid van meningsuiting geen vrijbrief tot beledigen inhoudt, een opmerking waar ik het zelf mee eens ben maar die niet automatisch voortvloeit uit wat in wetgeving is vastgelegd.
De verwarring is echter ook het gevolg van interpretaties die het (grond)wettelijk kader te buiten gaan. Daarmee zijn we terug aan het begin: er zijn krachten gaande die streven naar het wegcensureren van wat hen persoonlijk niet bevalt.

Holocaustontkenners
Voor zover ik kan overzien zijn degenen die ontkennen dat er door de nazi’s gaskamers waren ingericht en dat daar miljoenen de dood vonden, veelal uit hetzelfde hout gesneden als de misdadigers die hiervoor verantwoordelijk waren. In het algemeen treft men onder hen sympathie voor de nazi’s en wringen zij zich in allerlei bochten om iets dat historisch uitvoerig is gedocumenteerd en voorlopig ook nog te ontlenen valt aan getuigenissen van overlevenden, tot een mythe te degraderen.

Het ontkennen van de Holocaust is zonder twijfel het meest verhelderende voorbeeld van wat vrijheid van meningsuiting inhoudt. Hun opvattingen zijn abject, maar mag men daaruit afleiden dat zij het ook niet meer mogen zeggen? Het antwoord is nee. Wie zich antisemitisch uit of oproept om joden te vervolgen, dient zich voor de strafrechter te verantwoorden. Maar dat is iets anders dan hen te verbieden te zeggen dat de waarheid omtrent de Holocaust anders ligt dan wordt aangenomen. Desondanks hebben elf landen Holocaustontkenning strafbaar gesteld. Op basis daarvan zijn er vaak forse veroordelingen uitgesproken over mensen als Ernst Zündel (2006), David Irving (2006), Bruno Gollnisch (2007), Kostas Plevris (2007), Sylvia Stolz (2008), Roeland Raes (2008), Gerd Honsik (2009) en de voormalige activist van de stadsguerrillagroep de Rote Armee Fraktion (RAF), Horst Mahler (2009).

Het was de Amerikaanse taalkundige en anarchist Noam Chomsky die in 1979 precies deed wat de verdediging van de vrije meningsuiting gebiedt. Hij kwam op voor het recht van de Franse Holocaustontkenner Robert Faurisson om voor zijn mening uit te komen. Deze was veroordeeld naar aanleiding van de publicatie van een boek waarin de Holocaust werd ontkend. Chomsky stelde dat de beweringen van Faurisson absurd waren maar dat dat uit wetenschappelijk debat moest blijken: de rechter diende zich daar niet in te mengen.

Chomsky werd beschuldigd van antisemitisme, hetgeen versterkt werd door zijn harde kritiek op de staat Israël – alsof dat ook maar iets met antisemitisme te maken zou hebben. De kritiek op hem getuigde precies van het hiervoor genoemde misverstand dat men burgerrechten kan verdedigen tot op het moment dat de geventileerde opvatting niet in de smaak valt.

De recente ophef over de zijdelingse opmerking van VVD-leider Mark Rutte over Holocaust-ontkenning liet opnieuw zien hoe weinig de meeste politici van burgerrechten begrepen hebben. Hij meende, hoewel later weer afgezwakt, dat de strafbaarstelling van deze ontkenning er aan moest geloven wil de vrijheid van meningsuiting realiteit zijn. Voor de afwisseling was ik het een keer met Rutte eens, maar onder meer vanuit de hoek van het CDA werd er direct schande van gesproken. Het zijn ook hier weer de eigen normen die dit burgerrecht uitkleden omdat het nu even niet uitkomt.

Andere genocides
Naarmate de voorbeelden minder extreem worden, wordt het gevaar van de selectieve toekenning van burgerrechten des te duidelijker. De betreffende zaak is omstreden en het aantal twijfelaars aan de heersende opinie neemt toe.

Schokkend was het initiatiefwetsvoorstel dat de huidige staatssecretaris van Verkeer en Waterstaat Tineke Huizinga namens de fractie van de ChristenUnie in 2006 indiende om het ontkennen van genocide en andere misdaden tegen de menselijkheid strafbaar te stellen. De ‘Armeense genocide’ in het Ottomaanse Rijk ten tijde van de Eerste Wereldoorlog werd daarin met name genoemd. In het huidige Turkije wordt echter veelal gesteld dat de grote aantallen Armeniërs die omkwamen, vooral als gevolg van hongersnood bezweken. Het feit dat bijvoorbeeld de Nederlands wetenschapper en Turkije-deskundige Erik-Jan Zürcher vraagtekens zet bij de bewijzen voor de genocide, laat op zijn minst zien dat het hier geen onomstotelijke waarheid betreft. Ook hier geldt dat niet een verbod maar debat en wetenschappelijk onderzoek uitsluitsel moeten bieden.

Intussen bereidt kamerlid Joël Voordewind van de ChristenUnie een wetsontwerp voor tot strafbaarstelling van genocides in het algemeen. Hier wordt per wet vastgelegd wat men mag zeggen en opschrijven en wat men niet mag zeggen en opschrijven. Het criterium daarbij blijkt niet slechts te zijn het ontkennen van volkerenmoord: men mag deze zelfs niet relativeren door deze in een ander historisch licht te plaatsen. Voordewind: ‘Wij willen alle bagatelliserende en beledigende ontkenning van genocides strafbaar stellen.’ Het voorstel zet de deur open naar een staatsdictatuur.

Willekeur
Hoe selectief men is, blijkt wel uit de wijze waarop het recht van Geert Wilders om te zeggen wat hij wil op de vierkante millimeter wordt uitgevochten. Een oproep aan hem door minister van Buitenlandse Zaken Maxime Verhagen om het filmpje Fitna niet uit te zenden, werd door sommigen al geïnterpreteerd als aanval op de vrijheid van meningsuiting. In feite was diens appèl, al dan niet terecht, ingegeven door de vrees dat de (internationale) openbare orde in gevaar kwam en mensen daardoor mogelijk risico’s liepen. Op vergelijkbare gronden verbood de Britse overheid Wilders de toegang tot het land. Ook hier was het argument dat van openbare orde. De PVV’er heeft wat mij betreft overigens alle recht om binnen de grenzen van de wet zijn meningen vrijuit te verkondigen, ook al draait mijn maag om van wat hij zegt.

Op zijn hoogst ligt de PVV-kwestie op het grensvlak van de vrije meningsuiting die in het geding zou kunnen komen. Maar op andere terreinen doet men ineens nergens moeilijk over. Het absolute dieptepunt treffen we aan bij de aantasting van dit recht voor aidsdissidenten, waarover op dit weblog uitgebreid is bericht. Zolang niet één politieke partij in de Kamer hier een probleem in ziet, verdient geen ervan het predicaat democratisch. Datzelfde geldt voor aidsorganisaties en prominente wetenschappers die deze dissidenten uitsluiten en deels hen – hoe ironisch – voorzien van de fascistische kwalificatie Holocaustontkenners. Zij reserveren de vrijheid van meningsuiting voor henzelf en degenen die naar hun pijpen dansen.

We zijn gewaarschuwd – voor de verdedigers van een recht dat uitsluitend vriendjes blijkt te betreffen.

Dissidenten gelijkgesteld aan neo-nazi's

2009-05-06T10:30:00.000-07:00

Marc Weinberg

Joep Lange

Robert Gallo

Aidsbestrijders en hun perverse misbruik van Auschwitz

Zij beschuldigen ons van het ontkennen van de jodenvergassing.

Toch zijn zij het die over onze gezondheid heten te waken.

‘Analoog aan het ontkennen van de holocaust is Aids-ontkenning een belediging voor de herinnering van degenen die zijn gestorven aan Aids.’

Robert Gallo, ‘medeontdekker’ van Hiv

‘Het is schandalig dat NRC dit [artikel Christian Fiala] gepubliceerd heeft. Direct plaatsen ze ook nog iets waarin de holocaust wordt ontkend.'

Joep Lange, hoogleraar Inwendige Geneeskunde aan de Universiteit van Amsterdam

‘Degenen die proberen het idee uit te bannen dat Hiv de oorzaak is van Aids, zijn daders van de dood. HIV-ontkenners zijn geschifte types die genegeerd moeten worden op dezelfde manier als we holocaustontkenners moeten negeren.’

Marc Weinberg, Canadees Aids-onderzoeker

In memoriam Fries de Vries

2009-01-11T19:17:00.000-08:00

(1931-2008)

Op het moment van dit schrijven al enige tijd geleden, blijft het aangewezen enkele woorden te wijden aan het overlijden van een markante man met de naam Fries de Vries. Hij was een politiek activist die zich jarenlang roerde – onder meer als gemeenteraadslid in Hilversum en Amsterdam – in de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP). Aan de ideeën van deze partij bleef hij zijn leven lang trouw, ook toen deze eind jaren tachtig ter ziele ging. Hij raakte enkele jaren later betrokken bij de heroprichting ervan als PSP’92.

Fries was echter veel meer dan een man van partijpolitiek. Zo zette hij zich in voor vrijdenkersvereniging De Vrije Gedachte (DVG). Ooit had ik de eer door hem uitgenodigd te worden voor een radiovoordracht voor DVG. Schuchter als ik was voor een dergelijk optreden, wist hij me zo op mijn gemak te stellen dat het er een stuk minder beroerd uitkwam dan ik van tevoren vreesde. Onder andere om deze reden zei ik ook ja op zijn verzoek om op een bijeenkomst van de heropgerichte PSP in debat te gaan met Fred van der Spek, een nauwe geestverwant van ons beiden en jarenlang het gezicht van de 'oude' PSP. En Fries was dan degene die regelde en voorzat.

Maar het meest herinner ik me hem toch van de talloze briefwisselingen en vergaderingen bij hem thuis, waar we werkten aan een brochure met de titel Leve de Republiek!. Het was een speciale interesse van hem, getuige zijn jarenlange activiteiten voor het Nieuw Republikeins Genootschap (NRG). Er was altijd een gastvrij onthaal, wat besproken werd was serieus maar humor ontbrak nooit.

Dit zal wel herkenbaar zijn voor degenen die hem meemaakten bij een andere activiteit. Fries publiceerde vaak gedichten en droeg ze niet alleen voor in het café maar speelde ook, zoals ik van een insider vernam, een inspirerende rol op huiskamerbijeenkomsten waar poëten elkaar uit eigen werk voorlazen.

Minstens één ding is hier nog vergeten en dat is zijn eigenlijke beroep als leraar geschiedenis, hoewel aan zijn bloemrijke taal te merken was dat hij van oorsprong ook neerlandicus was. In zekere zin is Fries in het harnas gestorven, want blijkbaar kon hij de klas niet missen. Op zijn 77ste jaar was hij maandag 10 november op weg naar de school waar hij les gaf, maar kwam er door een hartstilstand nooit meer aan.

Woorden waren belangrijk voor hem en gelukkig staan er nog heel wat op schrift.

Bijvoorbeeld in zijn volgende gedicht uit De Vijf Jaargetijden (2005):

BIJNA NABIJ BIJNA
voor wie de zorg vliede

Er komt een tijd dat de zon verbleekt, de wind
Gaat liggen en de dagen worden afgeteld,
Het aloude evenwicht tot slot hersteld,
Het kind werd oud, de grijsaard wordt weer kind.

Ik weet geen begin, ik weet geen einde,
Hier te zijn was me een lief simpel ding,
Leven was een lentezucht, een stille rimpeling
In het koele meer, een diepe zucht van ver en heinde.

Ik heb geen berouw, ik heb geen schuld,
Liefde – zoet is het minnen – had een duurzaam geduld

Met mij, doch zo er geen plek is, hier ver vandaan,
Waar we elkaar ontmoeten en elkaar verstaan,

Breng mij naar de laatste plaats, achteraan in de rij,
Bescherm me, en nabij bijna, wees mij nabij, zeer nabij.

Censuur en intimidatie in de aidswereld

2008-10-15T09:55:00.000-07:00

(1) GroenLinks
12 oktober 2008

Dit is een dag nadat ik uiteindelijk ben weggevlucht van het internetdiscussieforum van GroenLinks. Midden in, zonder te weten wat voor eventuele reacties er op mijn laatste bijdragen verschenen, en in het stellige voornemen me er nooit meer te laten zien. Daarmee geef ik een aantal mensen wat ze vanaf het begin wilden: dat je je mond dichtpleistert. Soms is het goed om te stoppen, niet zozeer omdat het bijeenzoeken van materiaal voor steekhoudende inhoudelijke bijdragen erg tijdrovend is. Dat heb je er voor over, want er doen zich weinig gelegenheden voor om je zegje te doen. Wel omdat de prijs te hoog is als je je emotioneel uitgewoond voelt door persoonsgerichte aantijgingen.

Dat laatste heb ik aan mezelf te danken. Mij is nog altijd de professionele houding vreemd om te negeren wat genegeerd moet worden, met als gevolg dat ik me laat verleiden tot woedende tegenreacties. Aanleiding voor de discussie was het artikel van Christian Fiala in de NRC. Op enkelen na die een open en constructieve houding aannamen jegens mensen met wie ze het niet of niet geheel eens waren, manifesteerden er zich voornamelijk types met een denigrerende en haatdragende houding. Deels deden zij wat in de aidswereld gebruikelijk is: aandringen op het stoppen van debat. Want deze dissidenten dien je niet aan het woord te laten.

Wie zijn die dissidenten dan wel volgens hen? Leugenaars, bedriegers, mensen met een verborgen agenda, een kudde die internetfora onveilig maakt, niet helder van geest zijn, academische titels verzinnen, oproepen geen condooms te gebruiken, mensen medicijnen willen ontzeggen, met wie niet te praten valt, in grote complotten geloven, alle kansen hebben gehad om aan het woord te komen, horen tot ‘zwart gemaskerd’ extreem-rechts, vergelijkbaar zijn met holocaustontkenners, dezelfde benadering hebben als Geert Wilders jegens moslims of aanhanger zijn van Goebbels of Stalin – om maar een paar beweringen aan te halen. Tot in detail ga ik er maar niet op in, want het is te smerig om te citeren. Wie het wil nalezen, kan hier terecht.

Waarom doen deze mensen dat? Allereerst omdat ze geen inhoud hebben. Dat is jammer, want het officiële standpunt kan best verdedigd worden met argumenten die ik weliswaar verwerp maar nodig zijn voor een zinvol gesprek. En verder omdat ze zich iets kunnen veroorloven wat op geen enkel maatschappelijk terrein gepikt wordt: de vrijheid van meningsuiting afwijzen. Zij kunnen dat omdat ze zich behaaglijk kunnen koesteren in de wetenschap dat achter hen een machtig aidsestablishment staat dat deze totalitaire, anti-democratische houding collectief accepteert en propageert.

Zelf ben ik vele jaren geleden actief lid geweest van de Pacifistisch Socialistische Partij (PSP). Daar stapte ik uit enkele jaren voor de vorming van GroenLinks, in 1989. Dat anderen deze weg insloegen is hun goed recht, maar als links heb ik die partij nooit beschouwd. Progressief-liberaal is waarschijnlijk de meest passende kwalificatie. Althans, dat dacht ik tot nu toe.

Deze aidsdiscussie laat zien dat dit liberale denken bij sommigen vermengd is geraakt met gedachtegoed waar we in de geschiedenis zulke slechte ervaringen mee hebben. Je ontwijkt de inhoud, gaat op de persoonlijke toer, dicht de tegenstander kwaadaardige eigenschappen toe, vertelt leugens en herhaalt ze tot ze als waarheid worden ervaren. Dan kunnen ze vervolgens, hopelijk figuurlijk, worden opgeruimd. Ik zal het onthouden als GroenLinks weer eens op de bres staat voor de vrijheid van meningsuiting. Ik geloof het niet meer.

Je vraagt je af waarom bijna niemand zich geroepen voelt de schending van dit fundamentele burgerrecht aan de kaak te stellen. Het gaat hier om de meest vergaande combinatie van censuur, intimidatie en vervolgingswaan uit de naoorlogse geschiedenis. Een open debat met de dissidenten zou normaal gesproken de meest effectieve manier zijn om op een nette manier van hen af te komen. Men staat immers zo sterk in de schoenen, want hiv-aids is toch ‘onomstotelijk bewezen’? Dat dat niet gebeurt, kan alleen maar betekenen dat men veel te verbergen heeft. En dat is de onnodige dood van ontelbaar velen.

Het uit de weg gaan van communicatie zal uiteindelijk mislukken. Misschien duurt het lang en misschien zal er nog maar één plek over zijn waar die ooit plaatsvindt: in de rechtszaal.

(2) Omkoping

Corruptie in de National Institutes of Health (NIH)

Uit: Celia Farber, Serious Adverse Events. An Uncensored History of Aids (2006)
Vertaling: Ton Geurtsen

De meest bekende aidsdissidente vakdeskundige is waarschijnlijk Peter Duesberg, die het eerste slachtoffer in de wetenschappelijk wereld werd van censuur en ontneming van onderzoeksgelden. Omdat hij gezien werd als de grootste bedreiging voor het hiv-dogma, werd ook gepoogd hem om te kopen. Hij vertelde zijn verhaal aan journaliste Celia Farber. Lees en huiver.

In 1994 belde een hooggeplaatste geneticus van het NIH (1), die tevens een vriend van Duesberg was, dr. Stephen O’Brien, hem op en zei dat hij hem dringend moest zien over een vakaangelegenheid. Hij kwam de volgende dag per vliegtuig vanuit Bethesda aan en de twee woonden een opera bij in San Francisco, alvorens te gaan zitten voor een gesprek. Duesberg had de hoop dat O’Brien goed nieuws kwam brengen, dat er misschien overwogen werd hem weer een toelage van het NIH toe te kennen. ‘Ik zei oké, wat is mijn grote verrassing’, herinnert Duesberg zich. ‘Zal ik weer een toelage krijgen? Dat was in die tijd iets waar ik me erg druk om maakte.

’In plaats daarvan haalde O’Brien een manuscript uit de binnenzak van zijn jas. Het had als kop: ‘Hiv veroorzaakt aids: de postulaten van Koch vervuld’ (2) en er stonden drie namen onder: Stephen O’Brien, Robert Gallo (3) en Peter Duesberg.

Opmerkelijk was dat de opdracht tot het essay was gegeven door John Maddox (4) van Nature. Als Duesberg alleen maar zijn handtekening zou zetten, smeekte O’Brien, kon hij alles terugkrijgen, weer aan de top staan, terugkeren in ‘de club’. O’Brien vertelde Duesberg dat, als hij het tekende, het artikel nog de volgende dinsdag ter perse zou gaan – dat hij onmiddellijk naar Londen zou vliegen en het aan Maddox zou overhandigen.

Zoals altijd beleefd, reed Duesberg met zijn vrouw Siggi Sachs zijn oude vriend naar het vliegveld en zei dat hij de zaak zorgvuldig aandacht zou geven. Hij wist al wat hij zou gaan doen. Hij zond het manuscript de volgende dag terug naar Londen, maar dit keer waren het twee artikelen. Het ene was het origineel, waaruit zijn eigen naam verwijderd was, en het tweede bestond uit zijn weerlegging. Geen van beide werd gepubliceerd en van Duesberg is de jaren daarna nooit meer iets in Nature verschenen.

Ik vroeg Duesberg of O’Brien werkelijk letterlijk zei dat het ondertekenen van het artikel zijn lot zou doen omkeren.

‘Ja, natuurlijk’, zei hij. ‘Hij zei dat ik weer geaccepteerd zou worden... Dat ik zulk goed werk had gedaan op het gebied van kanker en oncogenen (5) en dat zij mij allen daarom respecteerden, maar in het geval van aids was ik de weg kwijt. Daar had ik ongelukkigerwijze een tragische misrekening gemaakt die nu gecorrigeerd kon worden. Ik zou terugzijn in de schoot van het establishment, terug in mijn verdiende positie. Dit is zoals hij het zei.

’Omdat hij zijn vroegere collega niet in moeilijkheden wilde brengen, hield Duesberg de identiteit van O’Brien achter toen hij in 1996 de aids-controverse gedetailleerd beschreef in zijn boek Inventing the Aids Virus. Maar hij onthulde de naam van O’Brien wel in de Italiaanse editie van het boek nadat diens naam was verschenen onder twee anti-Duesberg stukken waarin werd geclaimd dat aan de postulaten van Koch was voldaan en hiv de oorzaak was van aids.

Deze claims werden geciteerd in de Durban Verklaring, een petitie die was ondertekend door 5.000 wetenschappers, waarin nadrukkelijk werd beweerd dat er geen enkele twijfel over bestond dat hiv aids veroorzaakt, een verklaring die werd gepubliceerd in Nature en in de New York Times aan de vooravond van Internationale Aidsconferentie in Durban in 2002.

Verwijzend naar O’Brien, zei Duesberg: ‘Ik spaarde zijn naam dus niet meer nadat hij deze artikelen had gepubliceerd en ik me realiseerde dat hij een activist was die behoorde tot de harde kern van het NIH ... of wat hij ook is... een NIH wetenschapper. Hiermee bedoel ik een hard-line NIH wetenschapper wiens mening vooraf al is bepaald door het instituut... zoals de hiv/aids website van de NIH, waar deze armzalige correlaties worden geciteerd als bewijs dat hiv aids veroorzaakt en dat voldaan is aan de postulaten van Koch. Wetenschap via een verklaring van 5.000 wetenschappers onder wie Nobelprijswinnaars!’

‘Het herinnert me aan een verhaal dat ik ken over Einstein. Je weet dat Einstein, nadat hij Duitsland verlaten had, werd verteld dat honderden Duitse natuurkundigen een verklaring hadden ondertekend dat zijn relativiteitstheorie ‘twijfelachtig’ en ‘dubieus’ was. Deze werd beschouwd als ‘joodse wetenschap’. Hoe dan ook, zijn antwoord was: “Waarom zoveel? Er is er maar één nodig als je over een bewijs beschikt.” Dat was Einsteins antwoord. En in zekere zin was dat ook mijn reactie. Het is natuurlijk intimiderend als je dit hoort. 5.000 wetenschappers die een petitie tekenen dat dit de oorzaak van aids is, onder wie Nobelprijswinnaars...’

1. National Institutes of Health, het belangrijkste medische onderzoeksinstituut in de Verenigde Staten.
2. Deze betreffen de voorwaarden om met zekerheid te kunnen vaststellen welk micro-organisme de oorzaak van een bepaalde ziekte is, een kwestie die een belangrijke rol speelt in de wetenschappelijke discussie rond aids. Aids-dissidenten hebben steeds benadrukt dat aan deze voorwaarden niet voldaan is.
3. Gallo kan beschouwd worden als de belangrijkste grondlegger van de aidspolitiek van de afgelopen 25 jaar. Zijn carrière is geplaveid met bedrog: John Crewdson, Science Fictions: A Scientific Mystery, a Massive Cover-up, and the Dark Legacy of Robert Gallo (Boston 2002).
4. John Maddox was hoofdredacteur van Nature, een van ’s werelds toonaangevende wetenschappelijke tijdschriften. In dissidente kringen werd hij berucht wegens zijn ongegeneerde verdediging van censuur in zijn artikel ‘Has Duesberg the right of reply?’ (1993), een vraag die hij met ‘nee’ beantwoordde.
5. Dit verwijst naar het feit dat Duesberg destijds het eerste kankergen isoleerde.

(3) Een gestorven kind als propagandamiddel

Voor wie nog niet gelooft dat in de aidswereld mensen rondlopen die bloed willen zien, lees even verder. Het zijn reacties op de tragische dood, in 2005, van het driejarig dochtertje van aidsdissidente Christine Maggiore. Zij is de vrouw van Robin Scovill, maker van de documentaire The other side of aids. Zelf is ze al lange tijd zeer actief in de aidsdissidente beweging en schrijfster van het boek What if everything you thought you knew about AIDS was wrong?, een nu eens niet al te dikke maar goed onderbouwde inleiding in het dissidente denken.

Christine Maggiore had een merkwaardige ‘hiv-geschiedenis’ achter de rug. Ze werd positief getest, maar bij volgende testen was de uitslag: tweemaal onbeslist, drie keer positief en één keer negatief. De ouders waren en zijn gezond en hun twee kinderen waren het ook. Totdat Eliza Jane, zoals het dochtertje heette, een oorontsteking kreeg die met antibiotica behandeld werd. Wat ook volwassenen kan gebeuren en soms zelfs fataal afloopt, is des te gevaarlijker bij kinderen: ze kreeg een allergische reactie en stierf binnen korte tijd. De lijkschouwer constateerde echter een aids-gerelateerde longontsteking, hoewel er geen 'hiv-test' was uitgevoerd. Na de dood van het meisje werd het tweede kind, Charlie, voor de eerste keer alsnog getest. De uitslag was negatief. De vader was eveneens negatief. (Uitgebreid op deze website.)

Een weldenkend mens zou concluderen: hoe kan dit aids zijn? Dat veronderstelt volgens de officiële definitie immers dat er ‘hiv’ aanwezig is. Van de moeder is dat nooit duidelijk geworden, de vader had het niet, het andere kind had het niet en van Eliza Jane bleef het onbekend. De vaststelling van de lijkschouwer was dan ook vals. De werkelijke oorzaak werd uitvoerig onderzocht door toxicoloog en patholoog Mohammed Al-Bayati en deze constateerde geen spoor van een longontsteking. Maar de feiten deden er niet toe, zoals dat in de aidswereld schering en inslag is. Reden: Christine Maggiore was aidsdissident en tot overmaat van ramp was Bayati dat ook. Het kon dus niet waar zijn.

En toen kon de terreurmachine los.
In Los Angeles werden posters verspreid. Zo was er een met een foto van het overleden kind, maar dan met zwarte kruistekens over haar ogen, een verwrongen mond en gele verrotte tanden. Daaronder stond de tekst: ‘Ik ging dood door verwaarlozing en Aids, en toen betaalde mijn mammie heel veel centjes om mensen te laten zeggen dat het de slechte medicijnen waren! Ik zie je in de HEL mamma!’

Op 24 september 2005 publiceerde de Los Angeles Times een artikel van Charles Ornstein en Daniel Costello onder de tendentieuze kop: A Mother's Denial, a Daughter’s Death.
Het zette de toon voor een lawine aan dreigementen:

Neglect?!? How about criminal fucking negliance, reckless endangerment, and voluntary manslaughter? Every doctor who examined this child should be sued for malpractice, and this woman and her husband and everyone along the line who helped hide or ignore this child's condition should be put in fucking prison. I hope the Maggiores' son, Charlie, gets the medical attention he most likely desperately needs. can we shoot her to clean up the gene pool?

If I were a hit-man I'd take this job for free. It's true what they say, pricks live forever. I wonder whether she secretly takes AIDS or HIV medication to keep extending her life. Her doctors should be slapped around.

I want to dump that woman naked in the middle of africa. what ignorance!
Some people just need killin'.

This woman should be fed to the fucking dogs.

These people are the same as those who claim the Holocaust never happened.

It's really amazing that the human race has lasted this long. what a fucking bitch...

What a fucking shitbag. It’s one thing to be a moron about your own health but to deny a serious medical condition in your own child, is just..argh, fucking horrible.

What a fucking nut job! I hope somebody stops her from having any more children.

That woman should rot for this.

enzovoorts.

Men kan deze reacties afdoen als komende van dolgedraaide honden. Maar helaas is dat niet waar. Ze worden geuit omdat men vrij baan daarvoor heeft van het aidsestablishment zelf. Daar immers is het normaal geworden critici te vergelijken met neo-nazi’s die ontkennen dat er zes miljoen joden naar de gaskamers zijn afgevoerd – want dat betekent het woord holocaustontkenner.

Degene die zich onmiddellijk in de affaire stortte, de Amerikaanse professor microbiologie en immunologie John P. Moore, zag er een nieuwe gelegenheid in dissidenten een koppie kleiner te maken. Hij is iemand die zich bedient van het volgende taalgebruik: ‘Dit IS een oorlog, er ZIJN geen regels en wij ZULLEN jullie vernietigen, één voor één, volledig en totaal.´

Wie bij deze woorden associaties krijgt met duistere tijden uit de twintigste eeuw, heeft gelijk. De koppensnellers die het voortouw nemen, hebben afdoende aanhang. Dat was toen ook zo.

(4) Bij de dood van Christine Maggiore (1956-2008)

1
Op 27 december 2008 is helaas een einde gekomen aan het leven van Christine Maggiore zelf. Haar man Robin Scovill schreef:

‘Dear Friends,

It is with deep sorrow that I tell you my wife, Christine Maggiore died unexpectedly on December 27th. She leaves behind our son, Charlie and the memory of our daughter, Eliza Jane.

Christine was a beacon of hope for many people whose lives, like her own, had been turned upside down by an HIV positive diagnosis. When she received this devastating label in 1992, Christine - in spite of predictions that she had five years to live - did not give up, but devoted her life to helping others. For several years she was a public speaker for AIDS Project Los Angeles, LA Shanti Foundation and was a founding board member of Women At Risk. (…)

One doctor in particular suggested that Christine retest and she finally did, testing HIV negative, positive and indeterminate over a dozen times in subsequent months. She was shocked. Christine took her questions and confusion to the very AIDS organizations that she was helping to build and their unanimous dismissal of her inquiries forced Christine to look outward. This series of events profoundly shook her faith in mainstream AIDS beliefs and sent her down a rabbit hole of exploration that would challenge everything that she had been lead to believe. (…)

In spite of Christine’s strength, she was also under tremendous pressure and scrutiny. She often felt that she wasn’t allowed to get sick like other people. After her daughter died in 2005 of an allergic reaction to an antibiotic for an ear infection, the LA County Coroner—ignoring evidence to the contrary—declared it a death from AIDS and Christine’s suffering increased horribly. She was vilified in the world media and harassed by outspoken opponents of her work who openly gloated that this was her just comeuppance. She and her family endured a yearlong criminal investigation that not only terrorized them, but also robbed them of an opportunity to mourn the loss of their daughter. That loss was twisted into sensationalized and mean spirited television episodes that portrayed Christine as a quack and a murderer and ultimately as dead. Christine never fully recovered from the unjust treatment that she received around the loss of Eliza Jane and that treatment ultimately exhausted her.

A week and a half ago, Christine was diagnosed with bilateral pneumonia and did not conjure the strength to overcome it. She died unexpectedly in her home with her husband and a dear friend. Christine Maggiore’s death is a shock and devastating blow to her family and to the thousands of people around the world who loved and respected her.

For anyone who lives in fear of an HIV or AIDS diagnosis, Christine’s legacy will live on. She was committed to sharing vital facts and essential dialog that would give HIV positive people everywhere the chance to consider a destiny that differs from the one of death and despair that they are taught to expect. For that she was loved.

Christine will be deeply missed.’

Afscheidsberichten

Het bericht was nauwelijks bekend, of de lijkenpikkers roerden zich al op buitenlandse websites. En ook in Nederland. Het homojongerenblad Expreszo schreef met afzichtelijk leedvermaak: Boontje komt om haar loontje. De website gay.nl plaatste een artikel waarin, zonder dat de precieze achtergrond van haar dood bekend was, geconcludeerd werd dat het aids was. Vooral de zin dat zij stierf aan ‘een longontsteking en dus indirect aan de gevolgen van aids’ is veelzeggend. De opmerking impliceert vanzelf dat iemand van middelbare leeftijd nooit aan een longontsteking kan overlijden als hij of zij niet seropositief is. En dat longontstekingen vóór pakweg 1980 nooit voorkwamen.

Van Christine Maggiore is, zoals hiervoor al beschreven, nooit vastgesteld dat ze seropositief was. Alleen al omdat de orthodoxie er van uit gaat dat aids zonder hiv niet bestaat, is de stelling in die kringen dat zij stierf aan aids niet verdedigbaar. Wellicht dat er nog meer duidelijkheid komt over de toedracht van haar overlijden.

De internetreacties op de dood van deze geliefde vrouw waren voorspelbaar: in de meeste gevallen gespeend van enig mededogen en deels handenwrijvend. Ze staan in schril contrast met het gepaste stilzwijgen na het sterven van mensen die de anti-hiv-medicatie gebruiken.

Dat fatsoen is je niet gegund wanneer je, zoals Christine Maggiore, het Medisch Gezag met een gezonde dosis wantrouwen beziet. Dan word je zelfs ná je dood misbruikt.

(5) Hiv-vereniging schendt de grondwet

De organisatie die in Nederland doorgaat voor de belangenbehartiger van seropositieven en mensen met aids, is de hiv-vereniging. Wat is daarvan waar? Bitter weinig, zo is wel gebleken uit ervaringen van kritische deelnemers aan haar internetforum. Regelmatig werden zij getrakteerd op waarschuwingen dat hun ongewenste boodschappen niet herhaald dienden te worden, omdat anders uitsluiting kon volgen. Sommigen werd daadwerkelijk de toegang ontzegd. Het betrof hier mensen die zeer betrokken waren bij het gezondheidsprobleem aids en deels zelf slachtoffer waren.

Sommigen vonden dat niet genoeg, zo bleek uit verscheidene forumbijdragen van mensen die voorgoed een einde wensten te maken aan de vrijheid van meningsuiting. Het verst ging de formulering van de toenmalige voorzitter van de afdeling Haaglanden, Frank Raaphorst. Op 8 maart 2007 schreef hij onder de kop Geen hiv ontkenners op de website van de HVN!:‘Op dit moment is het volgens de regels kennelijk okay dat hiv ontkenners hun leugens plaatsen op de website van onze patiëntenvereniging. Onder het mom van discussie. Dat is hetzelfde als toestaan dat holocaustontkenners hun leugens plaatsen op een site die de slachtoffers van de vervolgingen in de tweede wereldoorlog herdenkt. Ik vind het niet kunnen en zal contact opnemen met het landelijk bestuur met het verzoek om de forumregels aan te passen. Zodat dit soort rotzooi geen forum meer krijgt op de website van de Hiv Vereniging.’

En op 9 maart:
‘Het gaat hier om mensen die opzettelijk bezig zijn om de aidsbestrijding te ondermijnen, en die verantwoordelijk zijn voor elke dode die geloofde in hun opzettelijke leugens. (…) Het blijft wat mij betreft vergelijkbaar met holocaustontkenners die op de website van het Anne Frankhuis zeggen dat joden nooit vervolgd zijn.’

Dissidenten zijn dus van hetzelfde allooi als nazi-collaborateurs. Geen webmaster of verenigingsbons die protesteerde, hetgeen destijds wel veelvuldig gebeurde als een dissident zijn mening gaf.

Klink dreigt
Dat een vijandige houding als deze geen incident betrof, kwam vast te staan toen de vereniging intern orde op zaken stelde na een dreigende opschorting van overheidssubsidie. Minister Ab Klink van Volksgezondheid deelde op 1 juni 2007 na afloop van de ministerraad mee daar toe over te zullen gaan, als uit onderzoek zou blijken dat de vereniging een podium bood aan de werkgroep Poz & Proud (Seropositief en Trots). Deze groep wilde feesten kunnen organiseren waar seropositieven onveilig seks konden bedrijven. Probleem: de hiv-vereniging kreeg nu juist subsidie om veilige seks te promoten. De kwestie lag extra gevoelig omdat er rond dezelfde tijd veel publiciteit was rond seksfeesten in Groningen, waarvan de verdachten op het moment van dit schrijven (oktober 2008) voor de rechtbank terecht staan. In mediaberichtgeving werd deze kwestie soms in verband gebracht met Poz & Proud.

De hiv-vereniging reageerde op een manier die uiteindelijk leidde tot de formele vastlegging van een al langer bestaande praktijk. Het forum werd voor enige tijd uit de lucht gehaald, onderging een inhoudelijke en vormtechnische facelift en keerde terug in een gedaante die censuur volledig legitimeerde. Met de strengere regels sloeg zij twee vliegen in één klap. Enerzijds werd de overheidssubsidie veiliggesteld, anderzijds kon men voorgoed afkomen van querulanten. Dat waren niet eens zozeer degenen die genuanceerder stonden tegenover onbeschermde seks. Het waren vooral de aidsdissidente stemmen die geweerd moesten worden.

Nieuwe forumregels
Na terugkeer van het forum bleken enkele discussies over het dissidente standpunt verwijderd te zijn. In de nieuwe regels stond onder meer te lezen:

‘Wat niet is toegestaan op dit forum:

Berichten van hen die niet hiv-positief zijn of niet direct betrokkene zijn;

Onjuiste informatie geven over de oorzaak, de diagnose en/of de behandeling van hiv/aids;

Het plaatsen van links naar sites (…) die informatie bevatten die in strijd zijn met de doelstellingen van de Hiv Vereniging.’

Het eerste punt betekent dat het iemand die, bijvoorbeeld op wetenschappelijke of medische gronden, wil reageren op onjuist geachte informatie wordt verboden deze tegen te spreken. Het derde punt maakt het onmogelijk om verwijzingen te maken naar alternatieve aids-informatie die niet algemeen als juist wordt erkend. Men kan achter deze artikelen wellicht ook een andere motivatie zoeken, maar ze kunnen hoe dan ook worden aangehaald om dissidenten deels te weren. Aan mogelijke twijfels maakt het tweede punt resoluut een einde, omdat het uitsluitend en alleen gericht is op dissidenten.

Het is stuitend te zien hoe in dit tweede punt het begrip ‘onjuist’ wordt gehanteerd. De formulering duidt erop dat de hiv-aids-theorie een fundamentalistisch geloof is. Men mag niet zeggen dat ondervoeding of drugsgebruik aids kan veroorzaken. Men mag geen kritiek hebben op het veelvuldig gerommel met diagnoses, waarbij gezondheidsbelastende factoren van tafel worden geveegd ten behoeve van hiv als enige oorzaak. En men moet al evenzeer de opvatting voor zich houden dat aids op andere wijzen dan met zwaar giftige medicatie behandeld kan worden. Met het verbieden van deze opinies kan men goed terecht in dictatuurstaten, maar in een land als Nederland plaatst men zich er mee buiten de democratie.

Tegelijkertijd hanteert de hiv-vereniging algemene regels voor discussie waarmee het bovenstaande in flagrante strijd is. We lezen namelijk verder: ‘Het staat iedereen vrij vragen die - in de breedste zin des woords - betrekking hebben op leven met hiv en aids, op dit forum te plaatsen en te beantwoorden. Dit forum behoort een open, levendig, communicatief en informatief platform te zijn voor allen die leven met hiv/aids of direct betrokkenen. Het moet ook een plek zijn waar iedereen zich als hiv-positieve of direct betrokkene welkom moet kunnen voelen.’

Hier is een gewoon Nederlands woord voor: huichelarij.

Schijn-onafhankelijkheid
De hiv-vereniging had, volgens de laatst beschikbare gegevens op haar website, in 2005 een totaal aan inkomsten van 884.000 euro. Daarvan was 94.000 euro afkomstig van zorgverzekeraar Agis en 57.000 euro van het Fonds PGO dat patiëntenverenigingen subsidieert. Van het ministerie van Klink - Volksgezondheid, Welzijn en Sport - ontving de vereniging 463.000 euro en van farmaceutische bedrijven 126.000 euro. De bekendste van deze ondernemingen is GlaxoSmithKline (GSK), dat het hiv-sneltestproject tot haar opheffing in juni 2008 subsidieerde. Andere weldoeners zijn Abbott, Boehringer Ingelheim, Bristol-Myers, Gilead, Merck Sharp & Dohme, Pfizer, Roche, Squibb en Tibotel. Het zijn bedrijven waarvan minstens een aantal een geschiedenis kennen die anders is dan hun gezondheids-bezorgde informatie suggereert.

Patiëntenverenigingen zeggen doorgaans dat ze volledig onafhankelijk blijven opereren, hoeveel geld ze ook van farmaceutische ondernemingen ontvangen. Dat is maar de vraag. Het oude spreekwoord Wiens brood men eet, diens woord men spreekt is er niet voor niets. Men zal ook niet ongevoelig zijn voor het directe eigenbelang dat in het geding komt door teveel af te wijken van de wens van subsidiegevers. Ook voor de hiv-vereniging geldt dat. Weinigen zullen er uit principiële overwegingen bereid zijn de positie op het spel te zetten van een geprofessionaliseerde organisatie, met een fors betaalde directeur, zes betaalde medewerkers en drie administratieve krachten.
De neiging om zich minder farmagezind op te stellen, zal zich overigens niet voordoen: de vereniging is, op zijn minst naar buiten toe, kritiekloos over de geldstromen van farmaceutische bedrijven die gedreven worden door het streven naar verhoging van omzet en winst.

Anders lag het dus met de subsidies van de overheid. Die begon zelf eisen te stellen en als de wiedeweerga werd het beleid aangepast. Daarmee liet de vereniging afdoende zien dat onafhankelijkheid een illusie is.

Desinformatie
Het kind van de rekening zijn degenen die, patiënt of niet, zich niet zonder meer wensen aan te passen aan het nu zo'n 25 jaar durende gezondheidsdictaat. Omdat de kritische stemmen maar niet willen verstommen maar in tegendeel in aantal toenemen, moeten steeds rigoureuzer methoden worden ingezet.

Hoever dit gaat, kan men ook geïllustreerd zien aan de mediaberichten die al sinds jaren op de website van de hiv-vereniging verschijnen. Wie naar de lijst van overgenomen artikelen kijkt, zal tevergeefs zoeken naar het artikel van Christian Fiala in de NRC. Vanzelfsprekend ontbreken ook de reacties van tegenstanders van diens opvattingen, want daarmee zou de flater wel erg groot zijn: kritieken plaatsen op een artikel dat men zelf niet wenst af te drukken. De politieke keuze die hieraan ten grondslag ligt, blijkt uit het feit dat andere hete kwesties uit de aidscontroverse niet uit de weg worden gegaan, zolang daarvoor geen podium hoeft te worden gegeven aan tegenstemmen. Een voorbeeld is het bericht van 15 oktober 2008 over de vervanging van de Zuid-Afrikaanse ‘dokter Biet’ door een farmaceutenvriendelijke minister. De informatie is selectief en degenereert daarmee tot propaganda.

Grondrechten
Artikel 1 van de Nederlandse grondwet luidt als volgt:

‘Niemand heeft voorafgaand verlof nodig om door de drukpers gedachten of gevoelens te openbaren, behoudens ieders verantwoordelijkheid volgens de wet.’

In artikel 7, lid 1 staat:

‘Allen die zich in Nederland bevinden, worden in gelijke gevallen gelijk behandeld. Discriminatie wegens godsdienst, levensovertuiging, politieke gezindheid, ras, geslacht of op welke grond dan ook, is niet toegestaan.’

Het eerste artikel garandeert, zolang men zich aan de wet houdt, een volledige vrijheid van meningsuiting. Het tweede artikel waarborgt een volledige vrijwaring van discriminatie ‘op welke grond dan ook’. Beide burgerrechten worden door de hiv-vereniging met voeten getreden.
De vrijheid van meningsuiting is afgeschaft voorzover het gaat om inhoudelijke bijdragen die niet binnen de – smalle – marges van het Hiv-Aidsgeloof blijven. Het recht op gelijke behandeling ofwel het verbod op discriminatie wordt geschonden omdat zowel op afstand betrokkenen als getroffenen, onder wie ook mensen met aids, worden buitengesloten.

Het is gevaarlijk als de overheid zich gaat bemoeien met de inhoud en de werkzaamheden van door haar medegefinancierde organisaties, maar ze heeft wel als taak er op toe te zien dat randvoorwaarden voor subsidiëring worden nageleefd. De hiv-vereniging doet dat niet, want ze schendt een fundamenteel vrijheidsrecht en discrimineert slachtoffers. Bij uitblijven van een beleidswijziging zou dan ook moeten worden overgegaan tot intrekking van alle overheidssubsidies aan deze organisatie.

2008-09-27T08:52:00.000-07:00

Wat is aids?

Dat weet iedereen toch al? Dat zal waarschijnlijk de reactie zijn van vertegenwoordigers van de officiële aidswereld, wanneer je die vraag stelt. Maar het is de vraag waar eigenlijk alles om draait en die helemaal niet beantwoord is.
Alleen al uit de term aids blijkt dat er niets nieuws onder de zon is:

- Aids betekent letterlijk Acquired Immune Deficiency Syndrome, dat wil letterlijk zeggen een verworven tekort in de immuniteit. In gewoon Nederlands: de afweer schiet tekort om ziekteverwekkers de baas te worden. Dit probleem is zo oud als de mensheid.
- Tot aids worden sinds 1993 in totaal 29 aandoeningen gerekend. Niet één daarvan is nieuw. Alle 29 troffen mensen lang vóór het aidstijdperk. Alle 29 treffen ook seronegatieven.

Aids bestaat niet als nieuw verschijnsel. Wat wel bestaat zijn immuniteitsproblemen die ziektes en sterfgevallen veroorzaken en in het aidstijdperk komen deze meer voor.
Er zijn oude factoren die vaker een rol spelen (1) en nieuwe factoren (2):

1. In de Derde Wereld is aids vooral te verklaren door ondervoeding. Daar is niets nieuws aan, maar de mate waarin het voorkomt is de afgelopen decennia dramatisch gestegen. In het Westen zijn er factoren waarvan bewezen is dat ze in meer of mindere mate slecht zijn voor het immuunsysteem en mogelijk vaker voorkomen, zoals intensief antibioticagebruik, overmatig gebruik van andere medicijnen, herhaalde blootstelling aan infecties en geslachtsziekten, slaap- of voedingsstoornissen door drugsgebruik of om andere redenen, zware tabaks- of alcoholverslaving en aanhoudende stress.

2. Er zijn tot op heden drie factoren bekend die als nieuw voor het aidstijdperk beschouwd kunnen worden.
- De behandeling destijds van hemofiliepatiënten met een nog niet zuivere vorm van factor VIII, een in de jaren zestig geïntroduceerd bloedstollingsproduct.
- De in de jaren zeventig ontstane drugsepidemie die het ziek worden van intraveneuze drugsgebruikers, een bepaald deel van de homoseksuele subcultuur en een kleine groep verslaafde vrouwen en hun eventuele baby’s voor een groot deel bepaalt.
- De loodzware anti-hiv-medicatie die sinds halverwege jaren tachtig werd toegepast en ziekteverschijnselen verklaart van de mensen die ze slikken na positief te hebben getest, ook als ze niet tot de genoemde risicogroepen behoren.

Beide soorten factoren verklaren het bovengemiddeld aantal ziekten en sterfgevallen bovenop de allang bestaande ziekte en sterfte door immuniteitsproblemen.
Aids is dus een term die alleen zin heeft voor degenen die alle medische kennis die is opgedaan over de oorzaken van een zwakke afweer overboord zetten en door de kreet ’hiv’ vervangen. Dat wil zeggen door een virus waarvan het bestaan niet is aangetoond.

Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding - update

2008-09-27T05:32:00.000-07:00

13 september
Lees ter aanvulling op Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding het artikel van Christian Fiala, genoemd in noot 4 en 5: De aidsepidemie in Afrika is bedrog. Velen verdienen er hun brood mee. Waar is het verschenen? Tot mijn stomme verbazing in NRC-Handelsblad van 13 september 2008. Het is voor het eerst in jaren dat een gevestigd medium publicatie toestaat van een aidsdissident standpunt.

24 september
Op 20 september schreef hoogleraar Inwendige Geneeskunde Joep Lange in de NRC een reactie op het genoemde artikel van Fiala. Het stuk was, zoals hij zelf een dag eerder voor de VPRO-radio meldde, gekuist. Dat is maar goed ook, gezien de woedende en oninhoudelijke tirade die hij toen hield, inclusief de intussen gebruikelijke associatie van aidsdissidentie met fascisme ('holocaustontkenners').

Onderstaande reactie stuurde ik samen met voormalig biochemie-hoogleraar Wilhelm Godschalk naar de NRC, maar werd niet geplaatst:

Aids in Afrika ten onrechte geweten aan een virus

De publicatie in NRC-Handelsblad van Christian Fiala (13 september) is vooral opmerkelijk omdat media al lang niet meer gewend zijn critici van de officiële aidsopvatting aan het woord te laten. Dat is echter hoog nodig vanwege de vele onbeantwoorde vragen waar een deel van de wetenschappers, medici, onderzoeksjournalisten en vooral getroffenen zelf een antwoord op willen.

Met zichtbare tegenzin verweerde hoogleraar Inwendige Geneeskunde Joep Lange, die doorgaans elk debat met de zogeheten dissidenten afslaat, zich in deze krant (20 september) tegen de kritiek van Fiala. Blijkens zijn commentaar voor de VPRO-radio een dag eerder vreesde hij dat publicatie van Fiala’s artikel gevolgd zou kunnen worden door het aan het woord laten van holocaustontkenners. De nood moet wel erg hoog zijn om tot deze infame vergelijking te komen. Dissidenten ontkennen de desastreuze epidemie van ziekte en sterfte in Afrika natuurlijk niet en dat weet Lange maar al te goed. Zij verschillen ‘slechts’ van mening met de aanhangers van de officiële visie over de oorzaken van aids en de gewenste behandelingsmethode. Het is grote winst als eindelijk het open debat weer kans krijgt, waarbij een aantal cruciale vragen dienen te worden gesteld.

In de eerste plaats de bijna godslasterlijke vraag: bestaat hiv eigenlijk wel? Tot aan het aidstijdperk was het criterium daarvoor de zuivere isolatie van het betreffende virus, maar de ontdekker ervan, de Franse wetenschapper Luc Montagnier, heeft in 1997 uitdrukkelijk verklaard daar nooit in te zijn geslaagd. In het verlengde daarvan kan men zich de vraag stellen wat de hiv-tests meten. De wetenschappers Roberto A. Giraldo en Etienne de Harven kwamen in 2006 in hun analyse van de medische literatuur tot 63 (!) factoren die kunnen leiden tot een positieve testuitslag. Malaria en tuberculose, met jaarlijks tussen de 2 en 3 miljoen doden, horen daartoe. Dat de tests geen hiv detecteren, is nota bene letterlijk te lezen in de bijsluiters van testfabrikanten. Als de tests een onspecifieke reactie vertonen op de aanmaak van allerlei antistoffen, stelt dat ook de waarde van het testen in Afrika ter discussie.

Nog altijd een beperkt gedeelte van de zieken wordt getest. Dat leidt tot een tweede bezwaar, omdat – zoals Fiala ook al aangaf – symptomen als diarree, koorts en gewichtsverlies kenmerkend zijn voor verscheidene ernstige ziektes. Aids bestaat immers uit 29 officieel onderscheiden, reeds lang bestaande aandoeningen die zonder uitzondering ook seronegatieven treffen en geen nieuwe symptomen hebben voorgebracht. Knap lijken dan ook degenen die weten waarom, bij gebrek aan houvast van een betrouwbare test, hetzelfde verschijnsel nu eens een symptoom van aids is en dan weer van tuberculose, schistosomiasis, cholera of malaria.

Een derde punt betreft het bewijs dat hiv ook seksueel overdraagbaar is. Uit de zogeheten Padian-study uit 1997, een tien jaar durende observatie van paren die aan onveilige seks deden, bleek dat niet één seronegatieve uit de onderzoeksgroep het virus kreeg overgedragen door een positieve partner. In 2003 werden de resultaten gepubliceerd van een onderzoek onder 15.000 mensen in de Masaka regio in Oeganda, die werden voorgelicht over veilig vrijen en condooms kregen. Het aantal seksuele partners nam er door af evenals het aantal gevallen van syfilis en gonorroe. Het aantal nieuwe seropositieven daalde echter niet.

Wellicht de belangrijkste vraag voor Afrika is de relatie tussen seksueel gedrag en aids. De econome Eileen Stillwaggon, die overigens het oorzakelijk verband tussen hiv en aids onderschrijft, heeft in Aids and the Ecology of Poverty (2006) aangetoond dat het aantal seksuele contacten in Afrika gemiddeld lager ligt dan in de rijke landen en de gemiddelde leeftijd waarop men het eerste seksuele contact opdoet er hoger ligt. Dit werd bevestigd door een omvangrijk onderzoek in 59 landen, in november 2006 gepubliceerd in het medische tijdschrift The Lancet. Op basis van deze gegevens is de stelling dat aids door een seksueel overdraagbaar virus wordt veroorzaakt, onhoudbaar. Dan zou de grote epidemie immers in het Westen hebben plaatsgevonden, maar het geschatte percentage mensen met ‘hiv/aids’ ligt volgens UNAIDS overal onder de 1 procent. In Afrika is dat 6,1 procent.

Critici hebben steeds benadrukt dat aids een relatie heeft met armoede en in het bijzonder met ondervoeding, die verreweg de belangrijkste bedreiging vormt voor het menselijk immuunsysteem. Deze stelling nu valt wél te onderbouwen. Aan de staart van de zogeheten Human Development Index (HDI) van de Verenigde Naties vinden we bij de 25 armste landen er 24 in Afrika beneden de Sahara. Op plaats 25 van onderen staat veelzeggend genoeg Haïti, het land waarvan de immigranten destijds als aparte aidsrisicogroep werden gezien.

Wat na 25 jaar zo verbijstert, is dat vaststellingen als hierboven niet hebben geleid tot een herbezinning op de hiv-aidstheorie. Want welk belang kan er toch mee zijn gediend om critici niet gewoon bij het debat te betrekken?

26 september
Intussen is duidelijk geworden dat NRC-Handelsblad, wellicht geschrokken van de woedende reacties op het artikel van Fiala, toch maar een punt achter de aidsdiscussie heeft gezet. Ook diens eigen geplande weerwoord op de reactie van Joep Lange komt er niet meer in. Hoe beperkt ook, NRC doorbrak de ongeschreven code dat je engerds uit de hoek van de aidsdissidenten nooit een podium geeft. Voor eventjes maar, helaas. Het dagblad was wel zo beschaafd om bij de plaatsing van ingezonden reacties de ergste tirades eruit te halen. Een van die reacties kwam van de organisaties Stop Aids Now! en het Aids Fonds. Precies de slotzin van hun brief die zij op hun website plaatsten, werd geschrapt: ‘Het is verontrustend dat deze nonsens zoveel ruimte in uw krant krijgt.’

Erger waren de schunnigheden van Lange. Al eerder liet hij zich van zijn ware kant zien, in antwoord op de hieronder geformuleerde vraag. Patrick Savalle, die een groot aandeel had in de organisatie van een internet-aidsmaand, vroeg Lange in dat kader om een bijdrage aan de discussie:

Geachte heer Lange,

U bent een bekend AIDS-wetenschappers en ik neem aan dat u daardoor ook op de hoogte bent van de dissidente stroming in de AIDS-wetenschap. Welnu, ik ben na onderzoek tot de conclusie gekomen dat ik het dissidente standpunt behoorlijk overtuigend vind.

In maart publiceer ik op een grote Nederlandse weblog een serie artikelen waarin ik onder andere uitleg waarom HIV wel eens niet de oorzaak van AIDS hoeft te zijn en dat de huidige HIV-tests niet zo betrouwbaar zijn als wordt gedacht. Ik ben hiervoor niet over één nacht ijs gegaan, de artikelen zijn geschreven in nauwe samenspraak met enkele bekende wetenschappers en enkele 'ervaringsdeskundigen' (juist, AIDS-patiënten dus).

Ik heb voor de volledige voorlichting van de lezers ook gezorgd dat de gangbare theorie wordt verdedigd / gebracht. Graag zou ik ook een korte inhoudelijke reactie van u op één of twee van onze artikelen plaatsen. Mochten mijn artikelen u kunnen overtuigen van uw dwaling inzake het bestaan van het HIV, dan mag u dat natuurlijk ook opschrijven... Heeft u daar tijd voor en zin in? Nog liever zou ik u trouwens kort video-interviewen over dit onderwerp.

Met vriendelijke groeten,
Patrick Savalle

Waarna het volgende antwoord volgde:

Geachte heer Savalle,

Wilt u mij niet meer lastig vallen met dit soort kwalijke nonsens.

Voor de VPRO-radio (19 september) duidde Lange de boodschapper van het slechte nieuws, Fiala, aan als iemand met 'dubieuze antecedenten', die ‘niet weet waar hij het over heeft' en een 'onbenul' is. Hij zou ook geen onderzoeker zijn, zoals hij in de NRC werd aangeduid. Hier is Lange, laten we het netjes zeggen, niet goed geïnformeerd. Volgens hem is Fiala's artikel 'apekool', hij maakt zich schuldig aan 'opzettelijke verdraaiingen' en is 'blind voor de feiten'. De bewering dat de cijfers over aantallen aidsslachtoffers overdreven worden, is 'totale nonsens'. En dan uiteindelijk de ultieme beschuldiging dat aidsdissidenten fascisten zijn. Want hij vroeg zich af wat de volgende stap zou zijn, nu NRC een zo bedenkelijke stuk had geplaatst. Hij noemde het 'schandalig' dat de krant dat deed, want 'direct plaatsen ze ook nog iets waarin de Holocaust wordt ontkend'. Zijn ingezonden reactie moest dan ook gekuist worden van stoten onder de gordel.

In het VARA-televisieprogramma De Leugen Regeert van 26 september deed Lange het nog eens dunnetjes over. Opnieuw viel het woord holocaustontkenners en zijn betoog was buitengewoon geraffineerd. Hij combineerde in zijn redenering twee dingen. Eerst stelde hij dat Fiala een aanhanger is van de visie van Peter Duesberg dat hiv niet de oorzaak van aids is. Vervolgens beschrijft hij hoe vreselijk de situatie in Afrika is, met overal zieke en stervende mensen, en dat het toch wel immoreel is om dat te ontkennen. Maar dat kan niet allebei tegelijk: je kunt niet én andere oorzaken voor aids aanwijzen én ontkennen dat er aids is. Lange weet natuurlijk heel goed hoe vals deze voorstelling van zaken is.

We moeten het hebben over oorzaken en behandelingsmethoden. Maar het fatsoen ontbreekt in de aidswereld om te erkennen dat aidsdissidenten geen feestje bouwen op lijken.

2008-09-25T07:45:00.000-07:00

Nina Hagen over de aidsleugen

Lees of hoor:

Handgrenade
Uit: Return of the Mother (2000)

You are young and exposed

Radiation's up your nose

Your soul is on fire, and your doctor is a liar!

Don't ride that train, it's a handgrenade

Don't ride that train, it's not your fate

Don't push in vain, it's too insane

Don't hesitate, 'cause it's not too late

For everything they are, in every single way

They're pushing it too far, it's time that they will have to pay

For taking peoples' lives with all those evil lies

Don't sign up for the lease with the devils in disguise

The oldest disease is s-s-syphilia

Your doctor's counting on your fear

And your T-cells disappear

Don't lie to me about HIV

You will not die, ask Magic why

Refuse to take the cocktail pill

'Cause they will make you really ill

But everything they do, they put you in the zoo

They betray and lie to you, and you think it's all true

They play with peoples' lives with all those evil lies

Don't sign up for the lease with the devils in disguise

The popular graffitti is definitely tricky

Your soul is feeling shitty, and no one will take pity

No one will take pity!!

Don't ride that train, it's a handgrenade

Don't ride that train, it's not your fate

Don't push in vain, it's too insane

Don't hesitate, it's not too late

For everything you are, you're a victim of the war

They use the ugly trick, the drugs they give you make you sick!

The FDA approves, they watch you while you lose

AZT's the name of their criminal game

Don't lie to me about HIV

You will not die, ask Magic Johnson why

He does not take the deadly pills

'Cause he knows that's what really kills

So refuse to take your chemicals,

Be confident with naturals

Arise and shine, you'll be fine

Read all the books, get off the hooks

Society's gone crazy, society's gone lazy

The industry wants money, and we don't think that's funny

My song is coming to an end, I hope you understand

HIV is not the end, I hope you understand

The making of an epidemic

2008-07-09T18:17:00.000-07:00

Hoe het begon...

Zoals bekend werd ons in 1984 opgelegd dat aids werd veroorzaakt door het hiv-virus. Deze redenering ging er – tot aan de zogeheten ‘levensreddende medicatie’ - van uit dat iemand die op het ene moment nog gezond was, door ‘onveilig contact’ op het volgende moment reddeloos verloren was. Er werd gedaan alsof de eerste slachtoffers geen belaste voorgeschiedenis hadden die de verklaring kon leveren. In haar boek When Aids Began. San Francisco and the Making of an Epidemic (2004) gaat Michelle Cochrane in op het ontstaan van de aidsepidemie in San Francisco. Door bestudering van medische dossiers – voor zover beschikbaar - van de mensen met aids in deze stad geeft zij inzicht in hun voorgeschiedenis.

Over een van de eerste officiële aidsslachtoffers in deze stad, in 1980, werd door de gezondheidsautoriteiten vastgelegd dat deze regelmatig in (seks)sauna’s kwam en een verzwakte conditie had. Door het eerste werd de link gelegd naar het vooringenomen idee dat aids te maken moest hebben met seksuele overdracht. Het tweede werd niet verklaard. Van deze persoon achterhaalde de auteur echter ook dat hij in slechte sociale omstandigheden verkeerde (dakloos en meestal werkloos), leed aan het syndroom van Marfan (een aangeboren en erfelijke afwijking van het bindweefsel), een gebruiker was van ecstacy en van intraveneus toegediende amfetamine. Toen al redeneerde met alles weg dat niet paste in het aankomende dictaat van de virologen.

Het boek beschrijft veel van deze gevallen, waaruit kortweg blijkt dat niemand ‘zomaar’ aids kreeg. Het Centers for Disease Control and Prevention (CDC) bracht op 5 juni 1981 een rapport uit waarin verslag werd gedaan van de lotgevallen van enkele ernstig zieke, homoseksuele patiënten die de geschiedenis in zouden gaan als de eerste vijf aidsslachtoffers. Volgens het idee dat zij ziek moesten zijn geworden door seksuele overdracht – wat er precies werd overgedragen, had men toen nog niet uitgevonden – werden zij in het rapport aangeduid als previously healthy homosexuals. En dat werd beweerd van vijf mensen met de volgende kenmerken:

Alle vijf waren poppers-gebruikers
Vier van de vijf waren geïnfecteerd met hepatitis B
Een van de vijf was intraveneus drugsgebruiker
Een van de vijf had de ziekte van Hodgkin (kanker) gehad en was daarvoor bestraald

Ja, zij werden previously healthy genoemd! Het beeld van de jaren daarna is weinig anders. Cochrane bekeek de gegevens van 982 personen uit San Francisco in de periode 1981-1985. Ongeveer 96 procent van hen was homoseksueel, want dat virus omzeilde natuurlijk keurig de rest van de bevolking. Van de beschrijvingen krijg je bepaald niet het beeld van gezonde mensen.

Onder de belastende leefstijlfactoren behoorde ook intraveneus drugsgebruik, dat meestal alleen in verband wordt gebracht met de op één na grootste risicogroep die daar naar genoemd is. Maar het gold ook voor 13 procent (!) van de homo’s met aids in deze periode in San Francisco.
Het ziek worden is overduidelijk te verklaren door leefstijlfactoren (en bij enkelingen door bij geboorte of toevallig verworven ziektes). Later zou de medicatie de rest doen. Maar de boodschap van het aids-establishment blijft: woon jezelf uit zoals je wilt – als je maar een condoom bij je draagt.

Voor het alternatieve verhaal over aids: Andere Kijk

2008-07-09T16:32:00.000-07:00

Derde Wereld: niet aids maar ondervoeding
Strijd tegen de verkeerde vijand

Het is dat we bij het woord aids tegenwoordig veelal aan de armen van deze wereld denken, anders zou het - met in Nederland nog geen vijftig doden per jaar - niet te verdedigen zijn dat het medisch establishment er wereldwijd tegen wordt gemobiliseerd. Wat is er waar van de veronderstelde aidsepidemie in Afrikaanse en andere arme landen? Waar baseert men de stelling op dat men er bij miljoenen aan sterft?

Er was nog niemand die had gehoord van hiv of aids, toen in het Westen al werd gesproken over het ‘afgeschreven’ continent Afrika. Het deel beneden de Sahara was niet alleen het strijdtoneel van gruwelijke oorlogen, maar ging ook gebukt onder extreme armoede, gebrekkige voorzieningen voor gezondheidszorg, het ontbreken van schoon drinkwater, besmettelijke ziektes en bovenal: ondervoeding. Deze situatie is sindsdien alleen maar in ernst toegenomen. Verhoging van ontwikkelingsgelden, het kwijtschelden van schulden, het afschaffen van bepaalde invoerrechten, grote inzamelingsacties: het heeft allemaal niet mogen baten. In de woorden van de econoom John Perkins [1]:

‘De verhouding tussen het inkomen van het vijfde deel van de wereldbevolking in de rijkste landen en dat van het vijfde deel in de armste landen is verschoven van 30 tegen 1 in 1960 naar 74 tegen 1 in 1995. Dat logenstraft de beweringen van organisaties als de Wereldbank en vertegenwoordigers van commerciële conglomeraten als zou in die periode de kloof tussen rijk en arm zijn geslonken.’

Vervolgens noemt hij twee cijfers: 24.000 doden per dag door honger en 30.000 kinderen per dag die sterven aan behandelbare ziektes. De Voedsel- en Landbouworganisatie van de Verenigde Naties (FAO) schatte voor de periode 2000-2002 het aantal ondervoede mensen wereldwijd op ruim 850 miljoen, van wie meer dan 95 procent buiten de rijke landen en het voormalige oostblok. Wanneer ook gekeken wordt naar tekorten aan vitaminen en mineralen, bedraagt dit aantal bijna twee miljard.

Het door groeiende ongelijkheid gekenmerkte economisch wereldsysteem is het kader waarbinnen we het ondervoedingsprobleem een plaats moeten geven. En het is precies dit probleem dat men tegenwoordig aanduidt als aids. Om dat te verduidelijken, is het nodig aandacht te besteden aan het menselijk immuunsysteem.

het immuunsysteem
Aids duidt op een aangetast immuunsysteem dat een mens vatbaar maakt voor een groot aantal ziekteverschijnselen. Terwijl leefstijl – in het bijzonder drugsgebruik - een belangrijke rol speelt in het rijkere deel van de wereld, hebben de problemen van de armen alles te maken met hun uitzichtloze situatie die structureel en internationaal van aard is. Alleen al om deze reden is het buitengewoon misleidend om aids in noord en zuid als een zelfde verschijnsel te zien. Bovendien worden de armen door heel andere aandoeningen van de aidslijst getroffen dan slachtoffers in het Westen. [2] Voorwaar een fabelachtige prestatie van het virus hiv dat voor aids verantwoordelijk wordt gesteld: het kiest, afhankelijk van de risicogroep waartoe je behoort, andere ziektes voor je uit.

Sinds het verlaten van het denken in termen van risicogroepen heet het officieel dat ‘iedereen’ gevaar loopt aids te krijgen, maar dat is toch wel een merkwaardig adagium als we bedenken dat er na meer dan 25 jaar nergens in de welvarende wereld een epidemie is uitgebroken. Waar men zich aan vastklampt, is dat in arme, vooral Afrikaanse landen wél sprake is van een massaal sterven dat het gevolg zou zijn van hiv. Dit virus is namelijk zó geraffineerd dat het, met het oversteken van de Europees-Afrikaanse grenzen, zich plotsklaps van zijn slechtste kant toont, van de weeromstuit heteroseksueel van aard wordt en zich representatief over de bevolking begint te verspreiden. Als we niet in science fiction willen geloven, ligt een eenvoudige gedachte voor de hand: wat men aids noemt treft specifieke risicogroepen om verschillende redenen en één van die groepen – de ondervoeden – is van een enorme omvang. Met hiv heeft dit alles niets van doen.

Het is niet moeilijk in te zien dat men in het arme deel van de wereld kampt met een veelal dramatisch slecht werkend afweersysteem. Ondervoeding maakt op zichzelf al snel ziek, maar is tevens wereldwijd verreweg de belangrijkste oorzaak van een zwakke immuniteit [3], zodat ziektes sneller en krachtiger toeslaan. Ons wordt verteld dat de ellende nu van heel andere aard is dan vroeger en aids moet heten. Maar aids betekent een verzwakking van het immuunsysteem dat al sinds jaar en dag ontstaat door ondervoeding.

de definitie van Bangui
We dienen vooral de eenvoudige vraag te stellen: hoe denkt men eigenlijk te weten dat de zieken in arme landen aids hebben?

Wat weinigen weten is dat al sinds 1985 het onaantastbare dogma van het aidsestablishment – hiv leidt tot aids – door haarzelf met voeten getreden wordt. In dat jaar spraken wetenschappers wereldwijd de zogeheten definitie van Bangui af, genoemd naar de hoofdstad van de Centraal Afrikaanse Republiek waar zij bijeenkwamen. Daar besloten zij dat voor het stellen van een aidsdiagnose géén hiv-test vereist is. Terwijl volgens deze wetenschappers hiv en niets anders dan hiv aids veroorzaakt, menen zij dat aidsdiagnoses kunnen worden gesteld zónder te weten of er sprake is van hiv. Dat zou nog te begrijpen zijn vanuit de redenering dat door de gebrekkige infrastructuur in arme landen het praktisch ondoenlijk is om op grote schaal met tests te werken en men daarom beter naar de aandoeningen zelf kan kijken. Maar deze wetenschappers weten maar al te goed dat ze nog nooit een ‘aidspatiënt’ zijn tegengekomen met symptomen die specifiek zijn voor aids. Aids is namelijk, anders dan vaak te lezen valt, geen ziekte maar een analytische term die het gemeenschappelijke kenmerk aangeeft van in totaal 29 ziektes die sinds de definitieherziening van 1993 tot aids worden gerekend. Al deze ziektes stammen van (ver) voor het aidstijdperk, treffen ook allemaal seronegatieven, het ziektebeeld is hetzelfde als dat vroeger was en de symptomen ook. Het zijn deze symptomen die tot de conclusie leiden dat de betreffende personen aids hebben. Omdat deze echter altijd al voorkwamen, zijn ze per definitie ook symptomen van ondervoeding of andere reeds lang bestaande verschijnselen als vervuild water.

In Bangui maakte men onderscheid tussen hoofdsymptomen en bijkomende symptomen. Iemand krijgt een aidsdiagnose als deze twee hoofdsymptomen en één bijkomend symptoom heeft. Er zijn drie belangrijke hoofdsymptomen: gewichtsverlies, chronische diarree en chronische koorts. Tot de bijkomende symptomen behoren onder meer aanhoudend hoesten en algehele jeuk. Concreet betekent dit bijvoorbeeld dat een persoon die hoest, koorts en diarree heeft, een aidsdiagnose krijgt. Een wel heel vergaande conclusie uit zulke alledaagse, zij het ernstige verschijnselen. De volgende voorbeelden kunnen illustreren wat dit betekent [4]:

Minder dan 50 procent van de Afrikaanse bevolking beneden de Sahara heeft toegang tot schoon drinkwater en meer dan 60 procent beschikt niet over sanitaire voorzieningen. De meeste Afrikaanse dorpen kennen geen rioleringssysteem, zodat menselijke en dierlijke uitwerpselen zich met het water mengen. Als mensen dit water drinken, krijgen zij besmettelijke parasieten en bacteriën binnen. Daardoor krijgen zij diarree, met bloed in de ontlasting – ofwel dysenterie. De aanwezigheid van deze parasieten en bacteriën leidt doorgaans tot koorts. Door de veelal chronische diarree worden vloeistoffen, zouten, mineralen en voedingsstoffen uit het lichaam afgevoerd, zodat de immuniteit drastisch verzwakt. Bovendien leidt chronische diarree tot gewichtsverlies. De hoofdsymptomen uit de definitie van Bangui die op aids zouden wijzen, zijn hier dus geheel verklaarbaar door het waterprobleem.
Een ander voorbeeld is tuberculose, een ziekte die volgens cijfers van de Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) in 2004 wereldwijd 1,7 miljoen doden veroorzaakte en die in Afrika wijd verbreid is. Deze bacteriële infectie die de longen aanvalt en zeer besmettelijk is, wordt door hoesten verspreid. De belangrijkste symptomen zijn koorts, gewichtsverlies (a) en hoesten (b). Dat voldoet precies aan de aidsdefinitie van twee hoofdsymptomen (a) en één bijkomend symptoom (b).
Jaarlijks overlijden zo’n één miljoen mensen aan malaria, een ziekte die wordt veroorzaakt door een parasiet die door muggen wordt overgebracht. Meer dan 90 procent van de slachtoffers valt in Afrika beneden de Sahara en verreweg de meeste van hen zijn kinderen onder de vijf jaar. De symptomen zijn onder meer koorts, gewichtsverlies en vermoeidheid. Iemand die malaria heeft, voldoet al aan de twee hoofdsymptomen (koorts en gewichtsverlies) en één bijkomend symptoom volstaat voor een aidsdiagnose.
Ook bij verscheidene andere ziektes kunnen gemakkelijk overlappingen ontstaan met symptomen die aan aids worden toegeschreven. Zo is ernstige diarree (aidshoofdsymptoom) met een daarop volgende verzwakking van het immuunsysteem (de betekenis van de term aids) het belangrijkste kenmerk van de bacteriële infectieziekte cholera. Schistosomiasis (bilharzia), overgebracht door een parasitaire worm, heeft als symptomen onder meer koorts, hoest, gewichtsverlies, diarree en dysenterie – die geheel voldoen aan de aidscriteria. Er zijn wereldwijd zo’n 200 miljoen mensen mee geïnfecteerd, van wie meer dan 80 procent in Afrika beneden de Sahara leeft.

Het kan nog erger, want in enkele landen, zoals Tanzania, kan de diagnose al worden gesteld wanneer iemand één hoofdsymptoom vertoont. [5] Het hebben van óf diarree óf koorts óf gewichtsverlies betekent dan aids.

De aidspolitiek ten aanzien van de Derde Wereld is dan ook geheel op drijfzand gebaseerd. Een test is niet nodig voor een aidsdiagnose en de uitingsvormen van aids maken een dergelijke diagnose onmogelijk.

hiv-raadsels
Het voorgaande wil niet zeggen dat er nooit getest zou worden, maar een positieve uitslag hoeft niet te betekenen dat men ‘hiv’ heeft. Tot op de dag van vandaag blijft het namelijk twijfelachtig of dit virus wel bestaat. Wetenschappelijk staat dat alleen vast als het virus volgens de daartoe geëigende methode in zuivere vorm is geïsoleerd. De meest rechthebbende om hier een oordeel over te geven, is de Franse viroloog Luc Montagnier. Hij en niet de Amerikaanse wetenschapper en beroepsoplichter [6] Robert Gallo, wiens lijn van denken binnen het aidsestablishment werd gevolgd, was de werkelijke ‘uitvinder’ van datgene wat men hiv ging noemen. In 1997 verklaarde hij echter: ‘Natuurlijk zochten we ernaar [naar hiv]. (...) Wij zagen een aantal partikels maar deze hadden niet de vorm die typisch is voor retrovirussen [waar hiv toe gerekend wordt]. (...) Ik herhaal: we zuiverden het niet.’ [7]
Minstens zo twijfelachtig is de betekenis van een positieve test. Ook als we er vanuit gaan dat hiv gewoon bestaat, betekent dat nog niet dat men het virus ook met de daarvoor beschikbare tests kan detecteren. Deze zijn namelijk niet specifiek, maar reageren op vele lichamelijke condities. De medische literatuur onthult talloze van dergelijke factoren die bij het afnemen van een test tot een seropositieve uitslag leiden. [8] Volgens de stand van zaken per april 2006 geldt dat voor 63 verschillende invloeden. Dat zijn neutrale zoals de natuurlijke aanmaak van anti-stoffen, positieve als zwangerschap, negatieve als het hebben doorlopen van een griep en levensbedreigende factoren als bepaalde tumoren. Voor de Derde Wereld is van belang dat een positieve uitslag onder meer het resultaat kan zijn van het hebben van malaria of tuberculose - te samen verantwoordelijk voor tussen de twee en drie miljoen doden per jaar. Een en ander wordt bevestigd door de bijsluiters van bedrijven die de tests ontwikkelden. Zo die van het bedrijf Abbott Labs, dat in 1985 als eerste met een dergelijke test kwam: ‘There is no recognized standard for establishing the presence or absence of HIV antibody in human blood’ (1997).

Er is ten aanzien van hiv nog meer twijfel, die het hart van de officiële theorie raakt. Er is namelijk, anders dan heilig wordt geloofd, geen bewijs dat hiv – aannemende dat het bestaat – ook seksueel overdraagbaar is. Er zijn diverse studies die lijken aan te tonen dat die overdracht helemaal niet plaatsvindt. De bekendste is de zogeheten Padian-study uit 1997. Deze betrof een tien jaar durende observatie van seksueel actieve paren die allen erkenden in deze periode seks te hebben gehad zonder een condoom te gebruiken. Het resultaat was dat niet één van de niet-geïnfecteerden in tien jaar tijd hiv opliep. Minder bekend is dat er ook in de Derde Wereld onderzoek is gedaan dat ondersteuning biedt aan de opvatting dat hiv niet via seksueel contact wordt overgedragen. Zo werden in 2003 de resultaten gepubliceerd van een onderzoek [9] onder 15.000 mensen in de Masaka regio in Oeganda, die werden voorgelicht over ‘veilig vrijen’ en aan wie condooms werden verschaft. De campagne leidde uiteindelijk tot een duidelijke afname van het aantal seksuele partners en een aanzienlijke vermindering van het aantal seksueel overdraagbare aandoeningen als syfilis en gonorroe. Het aantal nieuwe hiv-infecties daalde echter niet, hetgeen opnieuw wijst op de waarschijnlijkheid dat een positieve testuitslag geen verband houdt met seksueel gedrag. Anders gezegd: er bestaat dan niet zoiets als ‘hiv-positief’.

armoede, ondervoeding en seks
Laten we de officiële aidsopvatting het voordeel van de twijfel geven. Vooruit: hiv bestaat, is detecteerbaar en seksueel overdraagbaar. Dan nog gaat men met de opvatting dat het massaal ziek worden en sterven in de Derde Wereld door ‘onveilige seks’ wordt veroorzaakt, compleet de mist in.

Ongeveer 90 procent van degenen die wereldwijd zouden lijden aan aids, leeft in ontwikkelingslanden. Voor alleen de Afrikaanse landen beneden de Sahara ligt dit percentage rond de 75 procent. De voor de hand liggende vraag is, hoe dat komt. Als aids wordt veroorzaakt door een seksueel overdraagbaar virus, dan moet men er wel van uitgaan dat de armen, in het bijzonder de zwarten in Zuidelijk Afrika, geen zelfbeheersing kennen: de mannen zijn erg promiscue en willen niet aan het condoom. Dit blijkt echter in het geheel niet op feiten te berusten: wetenschappelijke publicaties laten zien dat de hele redenering over de viriele Afrikaan een mythe is.

Het door UNAIDS, het officiële VN-aidsprogramma, geschatte aantal aidsdoden bedroeg in 2005 wereldwijd 2,8 miljoen. [10] Van hen kwamen er 2,0 miljoen uit Afrika beneden de Sahara, dat wil zeggen ongeveer 71 procent. We kunnen, ondanks het ten onrechte op één hoop gooien van hiv en aids, ook kijken naar het percentage van de bevolking dat volgens de officiële terminologie ‘hiv/aids’ heeft. In Afrika beneden de Sahara wordt dat percentage geschat op 6,1 procent van de bevolking, op zéér verre afstand gevolgd door het Caribisch gebied (1,6 procent). De rest van de wereld zit onder de 1 procent.

Om het immense verschil met welvarender gebieden in de wereld te verklaren, moet men wel een bovenmenselijk actief seksueel gedrag in de Afrikaanse regio veronderstellen. Zelfs als het waar zou zijn dat men in dit gebied veel vaker onbeschermde seks heeft, is het verschil in aantallen slachtoffers menselijkerwijs véél te groot om door dit ‘onveilig vrijen’ verklaard te kunnen worden. Maar het is nog veel sterker dan dat: in werkelijkheid ligt het aantal seksuele contacten in dit armste deel van de wereld lager dan in de meeste andere landen. En de frequentie van deze contacten is een graadmeter voor de veronderstelde kans op besmetting waardoor een ‘aidsepidemie’ zou zijn ontstaan.

In een van de beschikbare overzichten uit de literatuur [11] wordt aangegeven hoeveel procent van de (ongetrouwde) jongeren van beide geslachten in de leeftijdscategorie van vijftien tot negentien jaar ‘seksuele gemeenschap’ heeft gehad. De cijfers stammen uit de periode 1991-1995, waarbij achter elk land het percentage van de jongens respectievelijk meiden wordt genoemd.

Groot-Brittannië (1991) 62 - 49
Brazilië (1996) 61 - 16
Verenigde Staten (1995) 55 - 42
Dominicaanse Republiek (1996) 45 - 4
Haïti (1994-1995) 44 - 12
Tanzania (1996) 38 - 24
Mali (1995-1996) 32 - 16
Ghana (1993) 31 - 37
Zimbabwe (1994) 31 - 9

Deze gegevens laten zien dat men er in de rijkere landen duidelijk sneller bij is dan in arme landen, ook de Afrikaanse. Andere cijfers, zoals van de gemiddelde leeftijd waarop men de eerste seksuele ervaring opdoet, bevestigen dit beeld. In een omvangrijker onderzoek van november 2006 dat werd gepubliceerd in het medische tijdschrift The Lancet [12], werd eenzelfde conclusie getrokken. Uit gegevens van 59 landen bleek dat de meeste mensen het laatste jaar één seksuele partner hadden. Het aantal personen dat aangaf meerdere seksuele partners te hebben gehad, lag echter veel hoger in de welvarende landen dan in Afrikaanse landen. Van degenen zonder vaste partner meldde in Afrika tweederde recentelijk seks te hebben gehad, maar in de rijkere landen lag dat op driekwart. De associatie tussen veelvuldige onbeschermde seks en het krijgen van aids wordt hier totaal onderuit gehaald, want op basis van de cijfers zou men verwachten dat het massale sterven niet in de Derde Wereld, maar in onze contreien zou plaatsvinden. Het is echter wel de grondslag voor de hele aidspolitiek ten aanzien van de Derde Wereld.

Een veel plausibeler verklaring ligt dan ook in de relatie tussen wat men aids noemt en de enorme armoede in het zuidelijke deel van de wereld. Het is een onomstreden feit dat Afrika beneden de Sahara het op afstand armste gebied ter wereld is en het massaal sterven van de honger verreweg het meest in dit werelddeel voorkomt. In de zogeheten Human Development Index (HDI) van de VN komen juist deze landen er slecht af. Aan de hand van criteria als armoede, analfabetisme, onderwijs en levensverwachting wordt jaarlijks een ranglijst opgesteld. Van de minst ontwikkelde 25 landen lagen er in 2005 24 in Afrika beneden de Sahara [13] en van de negentien hongersnoden die de wereld kende in de periode 1975-1998 deden achttien zich voor in Afrika. [14]

de toename van ziekte en sterfte
We zijn tegenwoordig zo gewend om bij de Derde Wereld aan hiv en aids te denken, dat het voor velen niet meer voorstelbaar lijkt dat andere oorzaken ten grondslag liggen aan toenemende ziekte- en sterftecijfers. Zo kunnen we regelmatig horen over het groeiend aantal ‘aidswezen’, een nieuwe categorie slachtoffers waarmee de indruk wordt gewekt dat er vóór het aidstijdperk niet een groot aantal kinderen zonder ouders zou zijn geweest. Ook zouden er omgekeerd steeds meer kinderen aan aids sterven, alsof massale kindersterfte een nieuw verschijnsel zou zijn. Deze oude verschijnselen zijn eenvoudigweg her-geïnterpreteerd onder de paraplu-naam aids. De toename ervan kan echter evenzeer verklaard worden aan de hand van reeds lang bekende oorzaken voor een ingestort immuunsysteem. Een aantal van deze factoren wordt nu besproken. [15]

Allereerst moet met nadruk worden gewezen op het chronische probleem van de overbevolking. Het aantal inwoners op deze planeet is binnen de laatste 45 jaar verdubbeld. Cijfers over absolute aantallen aidsslachtoffers, zoals die meestal in de media worden gegeven, verhullen dan ook het voor de hand liggende feit dat met een sterk groeiende bevolking de aantallen slachtoffers vanzelf toenemen. Eerlijkheidshalve moet daar wel aan worden toegevoegd dat ook de toegenomen sterfte door ondervoeding in die zin geflatteerd is, omdat deze eveneens in relatie moet worden gezien tot de groei van de bevolking. Desondanks geven de cijfers van de jaren zeventig tot negentig van de vorige eeuw aan dat er in absolute termen sprake is van achteruitgang.

In de jaren tachtig, het decennium waarin de veronderstelde aidsepidemie vooral Afrika beneden de Sahara in haar greep kreeg, was in dit gebied sprake van een afnemende voedselproductie per hoofd van de bevolking. Daarin speelde onder meer de droogte een rol, die de bevolkingen met uithongering bedreigde en haar oorsprong vond eind jaren zestig. De droogte periode duurde veel langer dan daarvoor het geval was, namelijk zo’n zeventien jaar. De voedselproductie herstelde zich in de loop van de jaren negentig, maar het niveau per capita lag in 1997 nog altijd 1,5 procent lager dan in 1970. In deze periode daalde de dagelijkse beschikbaarheid per hoofd aan calorieën en eiwitten met meer dan 4 procent. Daar komt bij dat in de eerste helft van de jaren tachtig ook de uitgaven voor gezondheidszorg daalden in de helft van het aantal Afrikaanse landen waarvan gegevens beschikbaar zijn.

Tussen 1988 en 1992 daalde het bruto binnenlands product (bbp) met ongeveer 1 procent per jaar en daalde de consumptie per hoofd van de bevolking in 23 van de 41 Afrikaanse landen beneden de Sahara. In 2001 was in 24 van deze landen het inkomen per hoofd lager dan het in de jaren zeventig en tachtig was.

Voorts nam de frequentie van potentieel levensbedreigende ziektes toe. Dat geldt voor het aantal gevallen van tuberculose, terwijl parasitaire ziektes – naast schistosomiasis ook filariasis en slaapziekte - eveneens vaker vóórkwamen.

slot
Ondervoeding is het sleutelbegrip in het functioneren van het immuunsysteem omdat ze leidt tot ziekteverschijnselen op grote schaal. Omdat de symptomen daarvan geheel samenvallen met wat men aids noemt, vervalt elke noodzaak om ‘aids’ te lijf te gaan. Door ondervoeding aan te pakken, herwint het immuunsysteem zijn normale kracht en kunnen ziektes daadwerkelijk bestreden worden. Dan kan ook de toestand van ‘aids’, dat wil zeggen een ondermijnd immuunsysteem, overwonnen worden.

Het bewijs dat met eenvoudige maatregelen de ondervoeding bestreden kan worden, is overtuigend geleverd [16]. Vooral onder kinderen zijn de resultaten indrukwekkend, zoals kan blijken uit de campagne van het Kinderfonds van de Verenigde Naties, Unicef [17] (dat overigens het officiële aidsstandpunt volgt). Bijna een miljoen kinderen kon in de periode 1998-2001 het leven worden gered door het verrijken van voedingsmiddelen of de distributie van voedingssupplementen. Voorbeelden zijn het toevoegen van jodium aan zout of het suppleren van vitamine A of het mineraal ijzer. Deze maatregelen zijn gemakkelijk toepasbaar en goedkoop. Zo kost een vitamine A-capsule 0,02 dollar, waarmee een effectief antwoord wordt gegeven op de dood van een miljoen kinderen per jaar als rechtstreeks gevolg van een tekort aan deze vitamine.

Uit financieel-economisch oogpunt zijn dergelijke voedingsmaatregelen nauwelijks interessant. Het is een schril contrast met de lucratieve miljardenhandel die rond hiv-remmers is opgezet. Zoals het in 2006 overleden hoofd van het departement gezondheidszorg van de Medische Universiteit van Zuid-Afrika Sam Mhlongo het formuleerde: ‘De link tussen HIV en Aids is niet bewezen. Ik zou willen dat de ‘orthodoxe’ wetenschappers erkenden dat er in Afrika 29 (...) ziektes voorkomen die lijken te wijzen op aids, maar die gerelateerd zijn aan armoede. Maar zij zullen dit niet accepteren omdat armoede geen grote geldsommen voor hen genereert.’

____________________________________________

1. NRC-Handelsblad, 25 maart 2006.
2. Bijvoorbeeld: Kaposi’s sarcoma kwam veel voor onder homoseksuelen (en wordt veelal in verband gebracht met intensief poppersgebruik), niet onder hemofiliepatiënten. Homo’s hadden weer niet te lijden van tuberculose dat juist de intraveneuze drugsgebruikers trof. Deze laatste ziekte doet zich in de Derde Wereld op epidemische schaal voor, maar niemand zal beweren dat die miljoenen mensen het door geïnjecteerde drugs hebben gekregen.
3. ‘On a global scale, probably the leading cause of increased host susceptibility to infection is malnutrition’, zo schrijven J. Glenn Morris, Jr. and Morris Potter in ‘Emergence of New Pathogens as a Function of Changes in Host Susceptibility’, Emerging Infectious Diseases vol. 3 nr. 4. Te lezen in http://www.cdc.gov/ncidod/eid/vol3no4/morris.htm
4. Hier is gebruik gemaakt van informatie uit het interview dat journalist Liam Scheff hield met aidsonderzoeker Rodney Richards en met Christian Fiala, een specialist verloskunde en gynaecologie die werkte in Oeganda en Thailand: ‘Treating Poverty with Toxic Drugs’ (4 juni 2003) in http://www.trinicenter.com/modules.php?name=News&file=article&sid=1072
5. Christian Fiala, ‘Aids In Africa. The Ugandan example’ (1998) in http://www.virusmyth.net/aids/data/chrfafrica.htm
6. John Crewdson, Science Fictions: A Scientific Mystery, a Massive Cover-up, and the Dark Legacy of Robert Gallo (Boston 2002).
7. Djamel Tahi, ‘Did Luc Montagnier Discover HIV?’ (interview) in: Continuum Winter 1997.
8. Christine Johnson, ‘Whose Antibodies are they anyway? Factors Known to Cause False Positive HIV Antibody Test Results’ in: Continuum Sept./Oct. 1996; Roberto A. Giraldo en Etienne de Harven, ‘Hiv tests cannot diagnose hiv infection’: http://www.robertogiraldo.com/eng/papers/Farber_Reply_April_2006.html

9. Zie: http://sandiego.indymedia.org/en/2003/04/5203.shtml
10. UNAIDS, Report on the global AIDS epidemic 2006. Zie http://www.unaids.org/en/HIV_data/2006GlobalReport/default.asp, hoofdstuk 2, figuur 2.3 (p. 13).
11. Eileen Stillwaggon, Aids and the Ecology of Poverty (New York 2006), p. 21-22.
12. The Lancet 2006; 368:1706-1728.
13. Op plaats 25 van onderen volgt Haïti. Terzijde zij opgemerkt dat het nu juist immigranten vanuit dit land waren die oorspronkelijk als risicogroep voor aids werden beschouwd. Het is toch ook hier bepaald fantasievol om niet te denken aan armoede en ondervoeding, maar aan seks.
14. Stillwaggon (2006), p. 72.
15. Een aantal gegeven cijfers zijn ontleend aan Stillwaggon (2006), p. 71-78.
16. Zie Kleintje Muurkrant, nr. 393: ‘Vitaminen-mineralentekort. Massale sterfte in Derde Wereld’. Een lichtend voorbeeld is de medische zorg die in Zuid-Afrika wordt verleend door de Nederlandse verpleegkundige Tine v.d. Maas (http://www.youtube.com/profile_videos?user=Alunine&p=r). Er zijn talloze onderzoeken die laten zien dat voeding of voedingsuppletie de kans op wat aids wordt genoemd drastisch verlagen. Zie bijvoorbeeld: ‘Vitamins may delay development of AIDS’ in The Associated Press, 30 juni 2004. Een lange lijst van onderzoeken is onder meer te vinden in http://groups.msn.com/aidsmythexposed/general.msnw?action=get_message&mview=0&ID_Message=13560&LastModified=4675525689679349070 (bericht 45).
17. Unicef/The Micronutrient Initiative, Vitamin & Mineral Deficiency. A global progress report. New York/Ottawa, 2004.

2008-07-09T16:17:00.000-07:00

Het schijngevecht tegen de islam

Stel je eens voor dat in de Tweede Kamer een politieke partij doordringt waarvan de leider zegt:

Het jodendom is een gewelddadige religie. Het zit in die gemeenschap zelf. De Thora is een fascistisch boek dat oproept tot geweld. Verbied de Thora. Stuur de joden die problemen veroorzaken het land uit, met familie en al.
[We willen] niet graag dat een groeiend aantal mensen, wellicht in de toekomst een meerderheid, van de bevolking of van een kabinet uit joden bestaat.
We willen de grenzen dicht, geen joden meer Nederland in, veel joden Nederland uit, denaturalisatie van joodse criminelen.

En stel je ook voor dat een van haar kamerleden de regering verzoekt om geen nieuwe synagogen meer toe te staan, alle joodse scholen te sluiten, de keppel te verbieden en criminele joden – indien nodig na denaturalisatie – het land uit te zetten.

We hoeven ons zo’n partij echter niet denkbeeldig voor te stellen. Ze is er al enige tijd. Ze staat in het middelpunt van de politieke belangstelling en beschikt over negen parlementszetels. Ze is getooid met de misleidende naam Partij voor de Vrijheid. Ze heeft alleen één ding veranderd: de naam van de slachtoffers. In werkelijkheid meent de PVV:

De islam is een gewelddadige religie. Het zit in die gemeenschap zelf. De Koran is een fascistisch boek dat oproept tot geweld. Verbied de Koran. Stuur de moslims die problemen veroorzaken het land uit, met familie en al.
[We willen] niet graag dat een groeiend aantal mensen, wellicht in de toekomst een meerderheid, van de bevolking of van een kabinet uit moslims bestaat.
We willen de grenzen dicht, geen moslims meer Nederland in, veel moslims Nederland uit, denaturalisatie van islamitische criminelen.

En ze verzoekt de regering om geen nieuwe moskeeën meer toe te staan, alle islamitische scholen te sluiten, de boerka te verbieden en criminele moslims – indien nodig na denaturalisatie – het land uit te zetten.

Te weinig is benadrukt dat de PVV niet in de eerste plaats strijd voert tegen de islam als religie of de Koran als heilig boek. Dat is een abstractie die alleen concreet kan worden gemaakt door de kritiek te richten op de mensen die deze religie aanhangen, hun dagelijkse gewoonten, hun samenlevingsverbanden en organisatievormen.

Van bijzonder belang hierbij is het pleidooi van PVV-leider Geert Wilders in zijn interview met HP/De Tijd om de grondwet dusdanig aan te passen dat moslims en niet-moslims niet langer gelijkberechtigd zijn. Het uitgangspunt van de principiële ongelijkwaardigheid van mensen is historisch alleen van toepassing geweest op fascistische staten en apartheidsstaten. Ideologisch moet de PVV dan ook in deze traditie worden geplaatst.

Omdat blijkbaar het beeld niet mag ontstaan dat deze partij de jodenhaat uit de jaren dertig heeft vervangen door moslimhaat, zetten twee PVV-fractieleden, onder wie Wilders, in hun bijdrage voor de Volkskrant van 22 maart jl. een tactische koerswijziging in onder het motto: ‘We hebben niets tegen moslims, maar veel tegen de islam’. De draai was ook af te leiden uit Wilders’ uitspraken tegenover de pers na verschijning van het filmpje Fitna. Hij ging zelfs zover de moslimorganisaties in Nederland paternalistisch hulde te brengen voor hun ingetogen reacties.

Verontrustend is niet alleen dit denken zelf. Ook in kringen waar men het niet zou verwachten lijkt het deels wortel te hebben geschoten. Waarschijnlijk door een te ver doorgeschoten afkeer van religie vindt men ook op de website van De Vrije Gedachte haatdragende uitingen en op die van het als tijdschrift ter ziele gegane actieblad Ravage. Wat bij hen ontbreekt, is het besef dat men niet moet vechten tegen een verschijningsvorm als religie, maar tegen de sociaal-economische omstandigheden waar de meerderheid van de wereldbevolking onder leeft. Door deze te veranderen, verandert op den duur ook het karakter van de religie.

Iran en Saoedi-Arabië zijn de landen die moeten aantonen hoe gewelddadig de islam is. Wijselijk zwijgt men over de tegenvoorbeelden: de Turkse islamieten die slagen waar de seculieren altijd gefaald hebben, namelijk het voorzichtig doorvoeren van hervormingen in hun land; het zorgvuldig uit de publiciteit gehouden, radicale democratiseringsproces dat sinds augustus 2005 in het islamitische Mauritanië op gang is gekomen; de ingrijpende wijziging in het Marokkaanse familierecht die de positie van vrouwen aanzienlijk verbeterde; of de schuchtere pogingen tot invoering van (gedeeltelijk) stemrecht in de Golfstaten. Het totaalbeeld is overigens bepaald niet positief, maar dat geldt voor het grootste deel van de Derde Wereld - islamitisch of niet.

Islamteksten kunnen worden aangegrepen ter rechtvaardiging van geweld en terreur. Waarschijnlijk alle religies en wereldbeschouwingen lenen zich voor een dergelijk misbruik. De vernietigingsoorlogen in Vietnam en Irak zijn gepleegd in naam van de liberale waarden van democratie en vrijheid, de massamoord door stalinisten werd gepleegd in naam van het socialisme, de Zuid-Afrikaanse apartheidspolitiek werd protestants-christelijk gelegitimeerd en de aanstichters van de Rwandese genocide meenden dat zij christenen waren. Maar dat betekent nog niet dat liberalisme, socialisme en christendom op de schroothoop moeten. Met de islam is het niet anders.

Dichtbij huis zijn, door schrikbeelden over bommenleggers, moslims als groep tot outcasts gemaakt. Niet eerder na de oorlog is er een zo gevaarlijke situatie ontstaan. Niet omdat er een PVV is, maar omdat een vierde, grote politieke stroming – naast liberalen, sociaal-democraten en christen-democraten – in grote delen van Europa een machtsfactor van belang is geworden. En omdat de risico’s ernstig worden onderschat.
Islamhaat is geen abstractie, het is angstwekkend concreet geworden. De slachtoffers wonen om ons heen.

Eerder gepubliceerd in Socialistisch Initiatief (nr. 4 2008), uitgave PSP '92

2008-07-09T16:05:00.000-07:00

In memoriam

Pater Jan van Kilsdonk

Op zondag 6 juli 2008 woonde ik ’s avonds in de Oude Kerk in Amsterdam de avondwake bij voor de vijf dagen eerder overleden pater Jan van Kilsdonk, ook wel aangeduid als de priester van Amsterdam. Voor een niet-religieus opgevoed persoon die ook nu niet bij enige godsdienstige stroming is aangesloten, was het een overweldigende ervaring. Zelf meende hij dat de rooms-katholieke kerk op de meest passende en indrukwekkende manier in staat is het afscheid van een overledene te begeleiden. Pas nu begreep ik dat. Dit was niet de uitvaart, die pas maandag kwam, en de begrafenis zelf vond plaats in besloten kring. Maar ook tijdens de wake deden de kerkmuziek, de gezangen, de rituelen en de bewogen speeches van mensen die hem nabij stonden je uren verkeren in een roes die ook daarna nog aanhield. Een mens beleeft maar eenmaal de belangrijkste gebeurtenis uit zijn of haar leven en bij dat sterven mag worden stilgestaan, niet eventjes maar langdurig en vooral intens.

Ik maak er geen gewoonte van begrafenissen of voorbereidingen daarop af te lopen - alleen in een aantal gevallen dat familieleden of een geliefde stierven, deed ik dat. Jan van Kilsdonk werd de eerste uitzondering. Hij was voor mij een altijd aanwezige in de homocafés waar ik kwam, op straat en ook wel op een enkele bijeenkomst of binnenshuis. Hij stond bekend om zijn enorme geheugen en kon meestal na lange tijd nog het gezicht en de naam herinneren van één van de vele duizenden die hij ontmoette. Hij bad voor het grote kruis in zijn woning waarbij zijn gebed naar eigen zeggen niets anders inhield dan het reproduceren van de namen van mensen die hij die dag had ontmoet. Bijna altijd schreef hij hen brieven, doorgaans zo’n vier op een dag, zoals ik, nu al zo’n dertig jaar geleden, tot mijn verbazing ervoer na een niet eens zo lange ontmoeting.

Van Kilsdonks vermogen om door een ander mens ontroerd te raken was een hoogst zeldzame gave. Hij kwam niet met een boodschap naar iemand toe, maar wachtte tot er bij de ander behoefte was aan contact waarop hij altijd enigszins schuchter een uitnodigende hand uitstak. Dan luisterde hij en bemoedigde hij, niet zelden met poëtisch taalgebruik, met een blik van intense aandacht en tederheid. Wie ook maar eenmaal een ontmoeting had met deze man, vergat dat niet meer.

De mens was geschapen naar het beeld van God, maar Van Kilsdonk sprak nooit over God. Van zijn vader had hij geleerd dat het oppassen was met wie dat te veel deed, want die wilde zich vooral laten gelden. Zelf was hij wars van bekeringsarbeid en had als missie ‘slechts’ om ‘het gerucht over God gaande te houden’. En dat moest in de mens terug te vinden zijn. Juist om die reden herontdekte menig ex-gelovige opnieuw de waarde van religie – maar nu ontdaan van alle dogma’s van het Vaticaan of welke hogere instantie dan ook.

Jan van Kilsdonk was bij uitstek anti-autoritair. Hij werd al lang geleden door het Vaticaan ontboden na zijn beschuldiging dat hoge geestelijk leiders zich schuldig maakten aan ‘psychische terreur’. Hij miste bij hen het vermogen om los van starre dogma’s de mensen te nemen zoals ze zijn en ‘achter de schuld de onschuld te zoeken’. Hij is nooit uit de kerk gestapt. Hij is er ook nooit uitgezet, misschien omdat de satrapen, zoals hij hen dodelijk benoemde, zijn morele gezag moeilijk durfden te trotseren. Hij verzette zich tegen het verplichte priestercelibaat, kwam op voor de rechten van vrouwen in de kerk en noemde homoseksualiteit geen stoornis maar een ‘vondst van de Schepper’.

Van Kilsdonk zocht vooral de communicatie met de verschoppelingen. Dat konden degenen zijn die zich door opvoeding zondig voelden vanwege hun homoseksualiteit, nabestaanden van suïcideplegers of aidspatiënten. Hij maakte van de vele begrafenissen die hij begeleidde een meer dan waardig afscheid: het lichaam van de overledene zalvend, wijwater sprenkelend, wierook gebruikend en in zijn speciale mantel een diepe buiging van eerbied makend.

Een dergelijk afscheid is de 91 jaar geworden pater nu ook gegeven. Eén dag voor zijn dood zag ik hem in het voorbijgaan op een bankje zitten voor het verzorgingshuis waar hij de laatste twee jaar verbleef. ‘Ik wil hem weer spreken’, schoot er door me heen. Maar die kans kreeg ik niet meer. De dood komt vaak onverwachts en dat was ook hier zo.

Maar hij sliep in op een wijze die ook zijn leven kenmerkte: vredig.